ด้วยรัก

ลำดับที่ 314 • 15 February 2008 - 19:54

จากเช้าที่ค่อนข้างมีความสุข บ่ายกลับเป็นทุกข์สาหัสสากรรจ์ ใครจะรู้ว่าหนึ่งวันเป็นได้ต่างๆ นานา กับชีวิตที่ผูกพันด้วยมาร่วมปี กิน อยู่ หลับนอน ตั้งแต่ตัวเล็กน้อย เดินไม่คล่อง จนเป็นสาว ใกล้ค่ำวันศุกร์ ลูกสาวอันเป็นที่รักจากไปอย่างไม่กลับ

จากทุกวันที่เคยมานอนตักแล้วหลับอย่างเป็นสุข ขณะที่เราเมื่อยก็เมื่อยแต่ขยับตัวไม่ได้ ขยับตัวเมื่อไหร่เป็นต้องเจอโวยวาย เสียงมักมาก่อนตัวเสมอ ร้องลั่นบ้านเวลาจะเอาโน่นนี่ หรือสิ่งนั้นไม่ถูกใจไม่พอใจ เป็นมาตั้งแต่ที่เดินเตาะแตะ จนถึงโตใหญ่ จึงถูกเรียกว่า “นังขี้ร้อง”

ตั้งแต่แรกที่เห็น แต่แรกที่รับมาอยู่ด้วย เราอยู่ด้วยกันมาตลอด เช้าจดบ่าย บ่ายจดดึก ลูกสาวจะมานอนอยู่ใกล้ๆ เสมอ ถ้าไม่นอนในตักก็นอนกอดขา หนุนขา ถ้านั่งอยู่บนพื้นตรงไหนลูกสาวจะมานอนพิง หิวจะมาเรียกมาหา ถ้าอยู่บนขื่อแล้วโผล่ไปให้เห็นหน้าลูกจะร้องโวยวาย แต่ลูกก็ง่ายกว่าตัวอื่นๆ อุ้มไปไหนก็ได้ไม่เคยเกี่ยง แกล้งอย่างไรก็ได้ ลูกสาวที่นิ่งก็คือหลับ ขยับก็จะกินทันที จะตื่นและพุ่งมาทันทีถ้าได้ยินเสียงแกะถุงอาหาร

เป็นตัวเดียวที่ออกเที่ยวไกล ไปด้วยความเป็นกังวลแต่สุดจะห้าม ไม่อยากตีเพราะถ้าตีแล้วก็จะกลัวและซ่อนเสียเปล่าๆ ครั้นไม่ตีลูกสาวจะว่าง่าย ไปเที่ยวอยู่ตรงไหนก็จะออกมา เล่น ซ่อน อยู่ตรงไหนลูกสาวก็มา บางทีเดินหามองหาไม่พอตัว หันกลับมาอีกทีเดินอยู่ข้างหลังแล้ว

หลังปล่อยให้เที่ยวได้ บางวันก็คาบนกกระจอกกลับมา บางครั้งก็กิ้งก่า มาให้พี่ๆ น้องๆ ที่เหลือได้เล่น เดี๋ยวนี้กลับมาเองแล้ว ปกติจะไปมองหาอยู่เสมอเวลาลูกสาวไปเที่ยว เห็นตัวก็สบายใจ ถ้านานก็จะไปรับกละบขึ้นมา ลูกสาวไม่ดื้อเลย ฉลาดกว่าตัวอื่นๆ

เย็นวันนี้จากความผิดพลาดของเราเองที่ไม่พากลับเข้าบ้านเหมือนทุกครั้งที่เคยทำ ทั้งที่ไอ้อ้วนร้องไห้ไม่อยากให้ออกไปแล้ว ยังออกไป และไม่พาลูกสาวกลับเข้าบ้าน เพราะเชื่อว่าลูกสาวคงพาตัวรอดได้

ก่อนห้าโมงเย็นได้รับโทรศัพท์ว่าหมากัดลูก และลูกร้องไห้ด้วยความทุกข์ทรมาน นาทีนั้นเสียใจเป็นที่สุด เป็นห่วงลูกสาวว่าจะไม่ได้อยู่ด้วยกันอีก เป็นห่วงว่าลูกจะเป็นอะไรมาก กลับมาและเห็นสภาพ สิ่งที่ทำได้อย่างเดียวคือพาลูกไปหาหมอเร็วทีสุดเท่าที่ทำได้ หวังอย่างที่สุดว่าลูกจะรอดมาได้ รู้ว่าลูกสาวเจ็บปวดและทรมาน หายใจแต่ละครั้งยากลำบาก เจ็บจนร้องเสียงไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว

หลังหมอฉีดยาแล้วพาลูกไปไว้ห้องอบ นั่งบอกลูกสาวให้สู้ อยู่เป็นเพื่อนตรงนี้ บอกลูกสาวตลอดเวลาว่า นี่นะ อยู่ตรงนี้ ขี้ร้องลูกสาว ลูกต้องสู้ ใจแข็งนะลูก ลูกเจ็บจนอาจจำไม่ได้ เพราะลูกสาวกัดนิ้วจนเลือดไหล ไม่ใช่ปกติที่ลูกสาวทำ

คอยสะกิดหู และขอให้ลูกใจแข็งและสู้ ขณะทีตาลูกสาวเบิกและนิ่งอย่างเจ็บปวด การยืดตัวสองครั้งสุดท้ายของลูกสาว แล้วนิ่งไป หายใจอ่อนแรงลง จากนั้นลูกสาวก็นิ่งสนิทไป

เรามีเวลาอยู่ด้วยกันแค่นี้ คงจะแค่นี้ ร่างลูกอยู่ตรงไหนจะจำไว้เสมอ หมอนเปื้อนเลือดในนั้นที่รองลูกส่งไปหาหมอจะเก็บเอาไว้อย่างดี

ขณะที่ลูกสาวหลับสนิทอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่ อยากจะบอกลูกสาวว่า ไอ้อ้วนหลับสบายอยู่บนม้านั่ง แสบนอนกอดนังสวยอยู่ในห้อง ถ้าลูกขี้ร้องไม่รู้..แสบเลียแผลให้ขี้ร้องอยู่นะตอนที่มาถึง เมื่อสายยังกอดลูกสาวพาเดินไปเดินมาอยู่เลย จำได้ไหม

  หมวด: ชวนนอกเรื่อง    Print