เรื่องรักๆ ที่ไม่ใช่เรื่องใคร่ๆ: ภูวดล ทรงประเสริฐ
21 February 2009 - 16:42
เชื่อว่าพันธมิตรฯ จำนวนไม่น้อยยังคงคิดถึงและถามข่าวคราวของชายคนนี้ “ศ.ดร.ภูวดล ทรงประเสริฐ” นักวิชาการผู้ตรงไปตรงมา ดุดันและหนักแน่นด้วยข้อมูลบนเวทีพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย
ในการเคลื่อนไหวต่อสู้ทางการเมืองของพันธมิตรฯ ในคำรบสอง “อาจารย์ภู” เข้าร่วมตั้งแต่คราวอุ่นเครื่องที่ธรรมศาสตร์ ทั้งสองครั้ง ได้รับเสียงตอบรับเกรียวกราว และถ้าย้อนไปเมื่อ ๒๕ พฤษภาคม ๕๑ พันธมิตรฯ เริ่มเคลื่อนการชุมนุมใหญ่ที่อนุสาวรีย์ประชาธิปไตย ชายคนนี้แหละที่ทำให้อุณหภูมิระหว่างพันธมิตรฯ กับนรกป่วนกรุง เดือดขึ้นมาทันทีในยามพลบค่ำ สนองความถ่อยต่ำของนรกป่วนกรุงได้ไม่ขาดไม่เกิน
จากวันนั้นอาจารย์ภูขึ้นเวทีแทบไม่เคยขาด และทราบว่าถ้าไม่ได้ขึ้นเวทีก็จะมาร่วมชุมนุมอย่างสม่ำเสมอ อาจารย์เป็นที่รักของผู้ร่วมชุมนุมจำนวนไม่น้อยที่รอคอยการขึ้นเวทีของอาจารย์ นอกจากข้อมูลแน่น ๆ แล้ว ยังเป็นการปราศรัยที่ “รสจัด” อย่างอาหารใต้ กระทั่งช่วงปลายของการชุมนุมมีเหตุให้ไม่ได้ขึ้นเวที ..วันหนึ่งผมก็ได้ข่าวดีเป็นการภายในและตั้งตาคอย แต่แล้วก็มีข่าวร้าย อาจารย์ต้องเข้าโรงพยาบาล และไม่ได้ขึ้นเวทีอีกเลย
วันนี้ได้รับเกียรติจาก “พี่หน่อย ศิรัส” เจ้าของเสียงห้าว ๆ กวน ๆ ในเพลง “นปก. ถอดใจ” และ “ล้างบาง บช.น.” เขียนบทความเป็นบทปฐมสำหรับหมวดใหม่ “แขกรับเชิญ” บอกเล่าถึงผู้ชายที่ชื่อ “ภูวดล ทรงประเสริฐ” ที่มาที่ไปของการป่วยและอาการล่าสุด และถ้าใครยังไม่เคยทราบ อาจารย์ภูคือแฟนเพลง “นปก. ถอดใจ” ตัวจริง พี่หน่อยขึ้นเวทีเมื่อไหร่ อาจารย์ภูเป็นต้องขอเพลงนี้ทกุครั้ง
ถ้าคิดถึงชายคนนี้ โปรดพลิกอ่านโดยพลัน..
———-
เรื่องรักๆ ที่ไม่ใช่เรื่องใคร่ๆ โดย หน่อย ศิรัส
รัก…ค่ะ
ไม่ใช่บทความสารภาพรักอะไรหรอก ก็เป็นแค่คำพูดจากความรู้สึกปลาบปลื้มตื้นตัน ที่ถ้าหากเราพูดกับใครสักคนออกไปจริงๆ คนในสังคมเฮงซวยบางแห่งก็อาจมองในเชิงชู้สาว บ้าบอ ขึ้นมาก็ได้
คุณเชื่อไหม ว่าความรักที่กำลังจะเล่าให้ฟังนั้น เกิดขึ้นจริงๆ ในสังคมส่วนหนึ่งของพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย (เน้น…ย้ำ…ว่าส่วนหนึ่ง) เป็นความรักที่มาจากความรักร่วมกันในอุดมการณ์ ที่ไม่มีผลประโยชน์ส่วนตัวเคลือบแฝง มีเพียงผลประโยชน์ส่วนรวมในชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์ เท่านั้น
ศ.ดร.ภูวดล ทรงประเสริฐ สุภาพบุรุษจากฉวาง หนุ่มนครฯ วิทยากรผู้ห้าวหาญ เก่งกล้า บ้าระห่ำที่สุดคนหนึ่ง ในเวทีพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย บางคนมองบุคลิกภาพของอาจารย์ว่าดุดัน จนถึงก้าวร้าว และหยาบคาย แต่สำหรับตัวดิฉันแล้ว อาจารย์เป็นคนเก่ง เก่งที่สามารถทำให้คนที่เข้ามาร่วมชุมนุมนั้น ฮึกเหิม ไปกับอาจารย์ด้วย ความก้าวร้าวและหยาบคายที่พวกเขามองกันนั้น เขาคงลืมไปว่าอาจารย์เป็นคนพื้นเพจากภาคใต้ที่คำพูดบางคำที่เขาว่าหยาบ คนใต้เขาพูดกันเป็นคำติดปาก เปรียบเทียบกับความเป็นคนจีนของดิฉันก็ได้ คนจีนถ้าจะชมใครว่าสวยเขาจะบอกว่า “เหงียซี่” ซึ่งแปลเป็นไทยว่า “สวยตาย” เป็นคำชมนะคะ ไม่ใช่ประชด วัฒนธรรมมันแตกต่างกัน (และนี่อาจารย์มาไฮปาร์คนะ ไม่ได้มาจีบสาว)
ความน่ารักของอาจารย์มาจากความรักชาติ ความจงรักภักดีในสถาบันพระมหากษัตริย์ ความจริงใจในการพูด ความตั้งใจในการค้นหาข้อมูล ความสามารถในการเผยแพร่ และอีกอย่างหนึ่งอาจารย์ชอบเพลง “นอปอกอ ซิ่งมอเตอร์ไซค์ฯ” ทำให้ดิฉันเริ่มสนิทสนมกับอาจารย์มากขึ้น และยังพูดคุยกับพวกแก๊งค์ลูกวัว (นักรบศรีวิชัย) ว่าจะตั้งภูวดลแฟนคลับขึ้น แต่ก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้นจนได้
อุบัติเหตุจากความประมาท อาจารย์ภูวดลล้มลง ขณะก้มลงใส่รองเท้า ศีรษะฟาดกับพื้น สลบไป
อาจารย์เข้ารับรักษาโรงพยาบาลจุฬา ดิฉันได้เข้าไปเยี่ยมอาจารย์หลังจากเกิดเหตุการณ์ที่ลือกันว่าอาจารย์หายไปไหน ทะเลาะกับใคร เต็มไปหมด (ช่างมันเถอะอย่าไปพูดถึง ทุกสังคมมีคนเลว คนชั่วแฝงตัวอยู่ ทำใจซะ) วันที่เข้าไปเยี่ยมอาการของอาจารย์ไม่สู้ดีนัก เป็นอัมพฤกษ์ซีกขวา เพราะเส้นเลือดในสมองตีบ แต่อาจารย์ถนัดซ้าย และยังพูดได้ คุยได้
มาวันนี้ ดิฉันได้ไปเยี่ยมอาจารย์ภูวดลอีกครั้ง คราวนี้ไปที่ “สวางคนิวาส” ศูนย์เวชศาสตร์ฟื้นฟูสภากาชาดไทย ตั้งอยู่ที่ตำบลท้ายบ้าน อำเภอเมืองสมุทรปราการ ซึ่งเป็นสถานที่พักฟื้น และเป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจ ของผู้ป่วยที่ยังต้องได้รับการดูแลใกล้ชิด เช่น การกายภาพบำบัดอย่างสม่ำเสมอ
ดิฉันเดินเข้าไปหาอาจารย์ภูวดลที่โรงยิมฯ อาจารย์นั่งรถเข็น หน้าตายิ้มแย้มแจ่มใส น่ารัก ผุดผ่องเป็นยองใย อาจารย์วันนี้อาการดีขึ้น พูดคุยสนุกสนาน เหมือนอาจารย์เมื่อก่อนเลย อาจารย์บอกว่า “อยากกินโอเลี้ยง”
อาจารย์เล่าให้ฟังว่า ตื่นเช้าตอนตีห้าก็อาบน้ำ ทานข้าว เตรียมตัวไปฝึกเดินตอนเจ็ดโมงเช้า จนถึงสิบเอ็ดโมงก็พักทานข้าวเที่ยง พอบ่ายก็ฝึกต่อจนบ่ายสาม กิจกรรมก็เสร็จสิ้น พักผ่อนได้ “คราวหน้าถ้าหน่อยจะมา ก็มาหลังบ่ายสามโมงจะได้ไม่ต้องมานั่งรอ” ดิฉันจะถือว่าเป็นคำชวนของอาจารย์ว่ามาเยี่ยมได้บ่อยๆ นะ อาจารย์พูดคุยคิดถึงอดีตการชุมนุมของพวกเรา ที่สู้กันชนิดถึงพริกถึงขิง เลือดแลกชีวิต ตั้งแต่วันแรก 25 พ.ค. 51 วันที่เริ่มบทแรกของการเดินทางต่อสู้อย่างเหน็ดเหนื่อยของพวกเราที่อนุสาวรีย์ประชาธิปไตย วันนั้นเราสูญเสียเลือดของพี่หมี พิธีกรที่น่ารักที่สุดของพวกเรา จากความระห่ำต่ำทรามของพวก นปก. ที่ปาก้อนอิฐ ขึ้นไปบนรถเวทีบริเวณถนนราชดำเนิน คุยกับอาจารย์ตั้งนานเกือบชั่วโมงก็เริ่มรับรู้ว่าอาจารย์เหนื่อยนี่หว่า ต้องพักผ่อน แหมก็มันดีใจนี่หว่า ที่ได้เจออาจารย์ภูวดล คราวหน้ามาแน่นอน แล้วจะเอาโอเลี้ยงมาให้กินนะคะ
ก่อนกลับดิฉันได้แวะเข้าไปเยี่ยมพี่แจ๊ค ธัญญา กุลแก้ว หนุ่มชุมพรผู้สูญเสียขา 1 ข้าง สังเวยให้กับความเลวของตำรวจภายใต้รัฐบาลที่มีผู้นำบ้ากาม (ชอบกินข้าวต้มตอนกลางวันที่เวสตอิน) พี่เจ๊ควันนี้ร่าเริงขึ้นมาก ซึ่งก่อนหน้านี้ดิฉันเคยไปพบกับพี่แจ๊คที่งานคอนเสิร์ตการเมืองครั้งที่ 1 ชลบุรี วันนั้นพี่เจ๊คดูซึมเศร้า ท้อแท้ แต่วันนี้เห็นหน้าพี่แจ๊คแล้ว ดีใจ พี่เขาอาการดีขึ้น เบิกบานขึ้น คุยสนุก “แหม…วันนั้นฟังเพลง นปก. เพิ่งจบ ก็บึ้ม” ดิฉันก็บอกไปว่า “วันนั้นทุกคนมีสิทธิ์โดนเหมือนๆ กัน เราร่วมทุกข์กันมาจริงๆ นะพี่” พี่แจ๊คเขาดีใจ ปลื้มใจ ที่เราไปเยี่ยม “วันนี้รีบไปธุระ วันหน้ามาแน่นอน” พี่แจ๊คบอกว่า “หลังบ่ายสามนะหน่อย”
ทั้งอาจารย์ภูวดลและพี่แจ๊ค ชุมพร ในวันนี้ทำให้ดิฉันปลาบปลื้ม ตื้นตัน มีความสุขขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก…
นึกถึงเพลง เพลงหนึ่ง ของคุณอัญชลี จงคดีกิจ
เหมือนฝนตกตอนหน้าแล้ง…เหมือนเห็นสายรุ้งขึ้นกลางแจ้ง
เหมือนลมหนาวเดือนเมษา…เหมือนว่าใจอ่อนล้ากลับแข็งแกร่ง
เหมือนคนกำลังมีรัก…เหมือนคนหลงทางพบคนรู้จัก
เหมือนเจอของสำคัญที่หล่นหาย…เหมือนร้ายนั้นกลายเป็นดีมาก
เหมือนที่ฉันนั้นได้มาพบกับเธอ และชีวิตฉันจึงได้เจอ
แต่ไม่รู้จะขอบคุณ ไม่รู้ทำอย่างไร
ไม่รู้ว่าสิ่งไหน จะยิ่งใหญ่ควรค่าพอ
ที่ฉันได้จากเธอ ได้รักโดยไม่ต้องขอ
ได้รู้โดยไม่ต้องรอ…ว่ารักคืออะไร
โอ้เธอ…ทำให้ฉันรู้จัก
ความรัก…ที่ไม่มีเงื่อนไขใด
ได้มา…มีเธอนั้นเป็นคนให้
หัวใจ…อยากให้เธอรู้
ความรักชาติร่วมกัน…ทำให้เรานั้นรักกัน…
——
ความเดิมประเด็นใกล้เคียงกัน
(บางทีระบบก็มั่ว ..แต่คลิกอ่านเถอะ)- น้ำใจ...ไม่ใช่ผลประโยชน์ (0.500)
- เมษานี้...ฮาวายไหม? (0.500)
- คลองเต๊ย...คลองเตย...ทำไมผู้ค้าคลองเตยจึงไม่ยอมแพ้ (0.500)
- "อีกาปากเหล็ก" เตือนภัยเหนืออ่าวประจวบฯ (0.500)
- อวสาน...ประชาธิปัตย์ (บทความของคนเครียดๆ) (0.500)
n/e 
หมวด: แขกรับเชิญ 
Print
21 February 2009 เมื่อ 18:18
ขอให้อาจารย์หายไวไวนะคะ
22 February 2009 เมื่อ 06:32
ศ.ดร.ภูวดล ทรงประเสริฐ เป็นนักวิชาการที่กล้าหาญ
ส่วนมากผมมักจะเจอนักวิชาการที่ขี้ขลาด
เพราะนักวิชาการส่วนใหญ่ มาจากคนที่เรียนเก่งและเห็นแก่ตัว
ขอให้อาจารย์หายเป็นปกติเร็วๆ
ฝากขอบคุณ คุณหน่อย ศิรัส เจ้าของบทความด้วย
22 February 2009 เมื่อ 20:06
เป็นห่วงอจ.เหมือนกัน
ขอบคุณมากที่ส่งข่าวค่ะ
23 February 2009 เมื่อ 03:07
คราวหน้าถ้าหน่อยไปคุยกับอาจารย์จะมาเล่าให้ฟังอีก
เรารู้ว่ามีผู้ชุมนุมพันธมิตร รักอาจารย์มากมาย
เพราะเราก็รักอาจารย์เหมือนกัน
23 February 2009 เมื่อ 03:11
ลืมบอกไปว่าทุกๆ คนสามารถไปเยี่ยมอาจารย์ได้นะ
ที่อาคารศูนย์เวชศาสตร์ฟื้นฟู ชั้น 4 ห้อง 402 ส่วนพี่แจ๊ค ห้อง 409 ค่ะ
ถ้าพันธมิตรแวะเวียนกันไปเยี่ยมและให้กำลังใจ อาจารย์และพี่แจ๊คคงอาการดีขึ้นเรื่อยๆ
23 February 2009 เมื่อ 14:32
ทุกคนที่บ้านยังคิดถึงอาจารย์อยู่เสมอ
ขอบคุณเน
23 February 2009 เมื่อ 14:48
ดีใจ ที่นำเรื่องราวของอาจารย์ภูวดล มาเล่าให้รู้ให้ฟังกัน
มีหลายคน คิดถึงอาจารย์และยังอยากรู้เรื่องราวความเป็นไปของอาจารย์อยู่
ครั้งหน้า มาเล่าให้ฟังอีกนะครับ
ปล เห็นด้วยกับคุณ YHUN เรื่องนักวิชาการแย่ๆที่นิสัยเห็นแก่ตัว และขลาดเขลา หลายๆคน
(ไม่อยากเอ่ยชื่อ แต่คิดว่า ทุกคนคงรู้ดี ว่า มันคือใครกันบ้าง)
23 February 2009 เมื่อ 14:51
@เคระ:
เรื่องนี้ต้องขอบคุณเจ๊หน่อยครับ
@Nasty:
ฝากข้อความนี้ถึงเจ๊หน่อย
และฝากเจ๊หน่อยไปถึงอาจารย์ ว่ามีหลายคนที่ที่ยังห่วงใยและระลึกถึง ส่งเป็นกำลังใจให้หายโดยไว
23 February 2009 เมื่อ 16:30
ขอบคุณพี่หน่อยสุดสวยมากครับที่นำเรื่องราวมาฝาก
ชอบพี่หน่อยเพราะหน้าคล้ายๆวีเจจ๋า ณัฐฐาวีรนุฎ เลย
ผมก็เป็นภูวดลแฟนคลับครับ
ชอบป๋าภูวดลด้วยเพราะดีเดือดสะใจพวกหัวรุนแรงอย่างผมเลย
23 February 2009 เมื่อ 16:37
@HBP Extreme:
โอ้ ชอบเจ๊หน่อย
นึกแล้วหยอง
23 February 2009 เมื่อ 21:16
ขอบคุณคุณหน่อยและคุณเนนะครับ ที่ช่วยนำข้อมูลของท่านผู้กล้าหาญและเสียสละทั้งสองท่านมาเผยแพร่ ผมจะนำไปบอกต่อกับพี่น้องพันธมิตรฯที่รู้จักกันต่อไปครับ ผมเองคงต้องหาโอกาสไปเยี่ยมทั้งสองท่านให้ได้ครับ ผมมีความมั่นใจว่าทั้งสองท่านจะสามารถหายโดยเร็วครับ ถึงแม้ว่าจะไม่เหมือนเดิมแต่อย่างน้อยก็ขอให้ท่านสามารถช่วยเหลือตัวเองได้ครับ ครั้งหนึ่งคุณป้าของผมก็เคยเข้าไปรับการกายภาพบำบัดที่นั่นครับ ปัจจุบันก็ดีขึ้นมากแล้วครับ สิ่งสำคัญที่ทำให้คุณป้าของผมอาการดีขึ้นก็คือกำลังใจครับ และผมก็คิดว่าทั้งสองท่านก็คงต้องการกำลังใจอย่างต่อเนื่องด้วยเช่นกันครับ.
24 February 2009 เมื่อ 04:52
หน่อยจะไปบอกอาจารย์ภูให้นะ
ต้นเดือนมีนา จะแวะไปหาอาจารย์อีกครั้ง อาจารย์คงดีใจหลายๆ
นี่คุณเน…ใครจะชอบฉัน แล้วทำไมต้องหยองยะ
แม้ฉันจะแก่…แต่ก็สวย (บ้านฉันไม่มีกระจก)
24 February 2009 เมื่อ 08:24
We always miss you Arjan Poovadol. You are the real rock and I hope you will get well soon. We all still miss your good and sincere speech at PAD stage.:ยิ่มแฉ่ง
24 February 2009 เมื่อ 17:19
อ๋าา อยากฟังอาจารย์พูดอีก
26 February 2009 เมื่อ 13:12
คิดถึงอาจารย์ภู อยากฟังอาจารย์พูดอีกค่ะ
ขอให้อาจารย์หายเร็วๆ นะคะ
9 May 2009 เมื่อ 18:40
เขาบอกว่า…วันนี้อาจารย์ภูวดลจะขึ้นเวทีที่หาดใหญ่แหละ
ไม่รู้ข่าวลือหรือเปล่า…แต่ยังไงก็คิดถึงอาจารย์ภูวดลจริงๆ
เพราะพวกเราคือ…ภูวดลแฟนคลับ
10 May 2009 เมื่อ 00:15
อาจารย์เป็นอย่างไรบ้าง วันนี้พันธมิตรที่สงฃลา อาจารย์ขึ้นเวทีหรือเปล่า ไปทานช้าวนอกบ้านเลยไม่ทราบว่า ตกลงอาจารย์มาขึ้นเวทีหรือเปล่า คิดถึงอาจารย์ เมื่อไรจะได้ยินและเห็นหน้าอาจารย์บ้าง
10 May 2009 เมื่อ 03:17
อาจารย์ภูไม่เห็นขึ้นเวทีเลย ทีมงานเขาโกหก…เชอะ
แต่ทราบข่าวมาว่าอาจารย์มีอาการดีขึ้น…เริ่มเดินได้แล้ว
แต่…เดี๋ยว…ก่อนวันที่ 25 พ.ค.เราจะไปเยี่ยมอาจารย์อีกทีนึงนะ
คิดถึงอาจารย์สุดๆ เลย หนึ่งปีที่กำลังจะครบ…นึกถึงมาดกวนๆ ของ อ.ภู จริงๆ
10 May 2009 เมื่อ 09:57
ไปเวทีหาดใหญ่มา
คนเยอะดี อาจารย์ มอ.เป็นพันธมิตรเกือบทั้งหมด ไม่มีปิดบัง
แต่คนที่อยากไปพบ เช่น อ.ภูวดล ไม่มา แต่ไม่เป็นไร
ทราบข่าวว่าท่านอาการดีขึ้นก็ดีใจ
10 May 2009 เมื่อ 21:05
สรุปว่าอาจารย์ไม่ได้ขึ้นเวทีนะครับ ร่างกายคงอาจจะยังไม่ไหว ยังไม่เหมาะ อาจเป็นเพียงการปล่อยข่าวหรือการประสานงานเบื้องต้นกัน
อาจารย์ มอ. ไม่พันธมิตรฯ ทั้งหมดหรอกครับ ที่รับเงินฝ่ายเหลี่ยมก็ไม่น้อย โดยเฉพาะกลุ่มที่รับงาน ปตท. ทำเรื่องท่อก๊าช แต่หาดใหญ่-สงขลา น่าจะอยู่ในระดับเมืองหลวงของพันธมิตรฯ ในเขตภาคใต้
13 May 2009 เมื่อ 18:03
16 May 2009 เมื่อ 11:14
เมื่อวานไปถ่าย mv ที่ราชตฤณมัยสมาคมเจอพี่อัญ (อัญชลีพร กุสุมภ์) บอกว่า อ.ภูวดลกลับบ้านแล้ว
เดี๋ยวไปสืบต่อให้ว่าจริงหรือเปล่านะ…น่าจะจริง…เพราะพี่หมี (ยุทธยงค์ ลิ้มเลิศวาที) ก็บอกด้วย
16 May 2009 เมื่อ 21:35
เป็นข่าวที่ดีมากครับ
อยู่ที่ไหนก็ไม่สุขใจเท่าบ้านเรา
ทุกคนอยากกลับบ้าน ท่านอาจารย์ภูก็คงไม่ต่างกัน
18 May 2009 เมื่อ 19:50
ถ้า อ มาวันที่ 25 ได้ เซอไพรซ์มากๆเลย
18 May 2009 เมื่อ 21:43
เรารัก ดร.ภูวดล เย้ๆๆๆๆ
20 May 2009 เมื่อ 10:41
อย่าลืม อ.ปราโมทย์ นาครทรรพ อีกท่านนะ
ถึงแม้สไตล์ จะต่างกัน
แต่ผมว่าความเข้ม
ไม่ต่างกันเลย
25 May 2009 เมื่อ 01:33
ขอให้ท่านอาจารย์ ภูวดล หายเร็ว วัน เร็วคืนนะคะ คิดถึงท่าน ไม่รู้ท่านหายไปไหน ไม่เห็นบนเวที ก็เลยseach หาดู ก็พึ่งจะทราบว่าท่านป่วย ก็ขอเป็นกำลังให้ท่านด้วยค่ะ ท่านทำงานมาหนักมากแล้ว ตอนนี่ก็ขอให้ท่านได้พักผ่อนมากๆ ขอบอกจากใจจริงว่า ดิฉันชอบท่านมากที่สุดคนหนึ่ง และยกย่องท่านมาก ท่านมีความรู้มาก และท่านพูดในสไตล์ท่าน บางคนบอกว่าท่านปากชัด แต่ดิฉันว่าทุกคนก็มีสไตล์การพูดที่ไม่เหมือนกัน ถ้าทุกคนพูดสไตล์เหมือนกันหมด ก็ไม่มีอะไรที่น่าสนใจใช่ไหมคะ ด้วยความเคาพ และ นับถืออย่างที่สุดค่ะ
25 May 2009 เมื่อ 12:37
เพิ่งจะได้คุยกับภรรยาอาจารย์ภูวดลทราบว่าตอนนี้อาจารย์ก็สุขภาพทรงๆ อยู่ที่บ้าน
อ.ผานิต (ภรรยา อ.ภูวดล) บอกว่าพยายามหากิจกรรมให้อาจารย์ทำทุกวันเพื่อป้องกันการเซ็ง
หน่อยสอบถามเพิ่มเติมถึงเรื่องข่าวลือ ทราบว่าไม่มีใครเคยติดต่อไปเลยเรื่องขึ้นเวที
มีพี่ปองคนเดียวที่เคยโทรหาจะเข้าไปถ่ายทำรายการ แต่อาจารย์สุขภาพยังไม่ค่อย ok
เลยไม่อยากให้ถ่ายทำ แต่ยืนยันว่าคนอื่นๆ ไม่เคยมีใครไปเยี่ยมหรือติดต่อไปเลย
วันนี้ 1 ปี แห่งการชุมนุม วันนั้นอาจารย์ขึ้นเวทีอย่างท้าทายที่อนุสาวรีย์ประชาธิปไตย
จำภาพนั้นได้ดี … อาจารย์ภูวดลเป็นนักสู้ของหน่อยเสมอนะคะ … คิดถึงค่ะ
23 June 2009 เมื่อ 14:19
วีรบุรุษ ย่อมเงียบเหงา
24 June 2009 เมื่อ 13:13
ผมมองว่าอาจารย์ท่านพยายามเลือกใช้ระดับภาษา ให้พอดีกับฐานะของสิ่งที่ท่านพูดถึงมากกว่า
19 August 2009 เมื่อ 10:09
ฝากกราบสวัสดีอาจารย์ภูด้วยค่ะ เป็นห่วงในสุขภาพอาจารย์เสมอ
ขอให้ความดีที่อาจารย์ทำต่อบ้านเมืองเป็นกุศลช่วยให้
อาจารย์หายไวๆ นะคะ รอการกลับมาเวทีพันธมิตรของอาจารย์
ตลอดเวลาค่ะ ด้วยความเคารพอย่างสูง