วันนี้เราได้นายกคนใหม่เรียบร้อยแล้วนะครับ เป็นที่ชื่นตาชื่นใจ สมหวังกันถ้วนหน้านะครับ แถวบ้านผมเพิ่งผ่านมหกรรมงานแต่งระลอกแรกของปีไปเรียบร้อย เพื่อนฝูงและหลายคนแต่งงานไปในช่วงมหกรรมครั้งที่ผ่านมา ส่วนคนอื่นที่ไม่ได้แต่งด้วยหน้าแห้งไปตามๆ กัน เพราะสาระพัดซอง เงินทองก็หายาก ฝืด หนืด แต่ซองแจกกันแบบแทบปิดบ้านหนี
เมื่อตอนสายแม่โทรมา เห็นว่าจะหาเมียแถวบ้านให้สักคน ผมก็ถามไปว่าไหงงั้นล่ะ และด้วยความรู้สึกแปลกใจว่ามีด้วยเหรอสาวแถวบ้าน แม่ว่ามีเขาก็เกิดกันมั่งแหละ ผมเลยว่าไอ้ที่ตัวแดงๆ ไม่เอานะ แม่บอกตัวไม่แดงก็มี ผมเลยต้องเปลี่ยนทิศว่า แม่ไม่ต้องลำบากก็ได้ ไม่มีเมียผมก็สบายดีอยู่ แม่สวนกลับมาว่า “แกสบาย แต่พ่อกับแม่ไม่สบายด้วย” แล้วก็หัวเราะ ผมก็ต้องเปลี่ยนหาช่องไปใหม่ ยกกรณีน้าชายขึ้นมาอ้าง น้าแต่งตอนสี่สิบกว่า ผมเพิ่งสามสิบกว่า โดนแม่สวนกลับมาอีก “น้าเป็นลูกคนสุดท้อง ส่วนแกลูกคนหัวปี” เล่นแบบนี้ผมแทบจะหมดทาง แม่บอกว่าอีกสองสามวันนัดไว้แล้วจะไปดูให้ พูดจริงหรือหยอกผมก็ไม่รู้นะครับ ผมเลยปิดการสนทนาเรื่องหาเมียว่า แม่ไปดูต้นยางที่เพิ่งปลูกน่าจะดีกว่าไปเสียเวลาหาเมียให้ผม
ผมไม่รู้ครับว่าแม่พูดจริงหรือหยอกผมเล่น ยากจะเดาเพราะปกติแล้วเราพูดเล่นหยอกล้อกันบ่อย โดยเฉพาะพ่อ บางทีผมคุยกับพ่อต้องหันไปถามแม่ว่าที่พ่อว่านั่นพูดจริงพูดเล่น เลยโดนแม่สวนกลับมาบ่อยๆ ว่าพอกันทั้งพ่อทั้งลูก ชอบโกหกกันจนพูดแล้วใครไม่เชื่อใคร เรื่องเฮฮาในครอบครัวน่ะครับ ถ้าเรื่องหาเมียแม่พูดเล่น ก็คงเพราะแม่ซึมซับพ่อมากไปแล้ว ผมไม่น่าปล่อยให้สองคนสองแก่อยู่กันตามลำพังมากไป จนนิสัยชอบหาเรื่องแกล้งลูกเริ่มเพิ่มมากขึ้น แต่ก็ดีครับ ผมชอบฟังเสียงแม่หัวเราะ
วันหลังจะมาเล่าเรื่องงานแต่งสมัยแม่ยังสาว ไล่มาจนถึงบัดนี้ อยากจะสะท้อนความเปลี่ยนแปลงในรอบ ๓๐ ปีนี้ฟัง เดี๋ยวนี้เขามีนวัตกรรมใหม่ๆ บ้านเจ้าบ่าวเขาเริ่มใช้งานแต่งเป็นการค้ากำไรด้วยแล้วเหมือนกัน
คำเตือนจากผู้มีประสบการณ์ เป็นโสดเถอะน้อง
ผมก็คิดอย่างนั้น แต่แม่ก็เร่งซะ
คนในอยากออก คนนอกอยาก(?)เข้า
สงสัยแม่อยากอุ้มหลาน
อุ้มแมวไปพลางๆก่อน
น่าจะประมาณนั้น แต่แม่มีทั้งหมาทั้งกระต่ายทั้งนกเต็มบ้านแล้ว ที่เหลือคือหลาน ยิ่งเขาแต่งกันหนักๆ ยิ่งอยากให้ลูกตัวเองด้วย
แม่หาให้นะดีแล้ว เพราะว่าถ้าให้หาเองอาจจะไม่ได้แต่ง