แต่ถ้าไปตอนกลางวัน จะดูตรึงเครียดน้อยกว่าครับ

ไว้ถ้าเข้าไปจะถ่ายมาให้ครับ

อ่านเป็นกาพย์ยานี11ได้เลย เจ๋งมั่กๆ

ลูกชายคุณเนน่ารัก

ห้าครึ่งออกจากบ้านไปเก็บยาง หกครึ่งต้องกลับถึงบ้าน เข้าแผ่นยาง เจ็ดโมงกว่าต้องแจ้นไปขึ้นรถไปโรงเรียน

หัวก็น่าเขก

ผมว่านะ อย่างน้อยพี่สาวก็เป็นพยาบาลที่น่ารักคนหนึ่งที่ดูแลกลางคืน
เท่าที่พบมาคนไข้ป่วย พยาบาลงัวเงีย หรือไม่ก็ดูละคร ตามยากตามเย็น
ผมยังจำความรู้สึกตอนตาป่วยได้ คิดแล้วก็เจ็บใจ
วันนั้นอยากต่อยหมอสักเปรี้ยงด้วย
เอาแต่คุยไม่ดูว่าฟองอากาศเข้าไปกับสายยาง พวกตัดเจาะหลอดเลือดต่อสายยาง
แต่คุยกับเพื่อนหมอไปทำไป ตา-สมาธิไม่ได้อยู่กับสิ่งที่ทำ
ผมก็มือไม่ว่างต้องบีบที่ให้อากาศ ไม่อย่างนั้นหมอก็หมอเถอะ

วันเดียวกันพยาบาลฝึกหัดกลางวัน ไม่รู้หล่อนเรียนถึงปีสุดท้ายมาได้ยังไง
ชีพจรขึ้นเกินขีด บอกให้มาจัดการให้หน่อยไม่งั้นช็อค พวกมาก้มหน้าดูแล้วบอก “ปกติค่ะ”
นี่ถ้าไม่เรียนสรีรวิทยามาแล้วเชื่อตามพยาบาล ตาผมเรียบร้อยตั้งแต่ตอนนั้น