เพิ่งจะเตร่ๆ ไปหาข้าวเช้ากินเมื่อตอนใกล้บ่ายสาม หวังในใจว่าคงจะมีซักร้านที่ยังขายอยู่ ปรากฏว่าร้านตามสั่งร้านประจำทั้งสองปิดหมด ปิดต่อเนื่องมาหลายวัน เหตุผลคงไม่ต้องอธิบายนะครับ ตอนนี้เป็นวิถีใหม่ไปแล้วสำหรับพ่อค้าแม่ขาย คือ หยุดขายเป็นช่วงๆ ตลาดนัดแถวบ้านผมก็เป็นแบบนี้ครับ เลือกเอาว่าที่ไหนขายได้มากหน่อยพ่อค้าแม่ค้าจะไปขาย ที่ไหนไกลก็ไม่ไปเพราะค่าน้ำมันแพง ส่วนแม่ค่าข้าวแกงตามสั่งรับต้นทุนที่เพิ่มขึ้นแทบทุกอย่างทางเลือกที่มีคือขายบ้างหยุดบ้าง เอาแค่ให้พอมีกินไปก่อน
ผมหันซ้ายหันขวาไม่รู้จะหาไรกินดี เห็นร้านขายซาลาเปา-ขนมหนมจีบก็เอาเสียสักหน่อย ร้านน้ำชาอยู่ข้างๆ สั่งน้ำชากินด้วยเลยแล้วกัน ไหนๆ ก็ไม่ซื้อกินมานานมากแล้ว
สั่งชาร้อนถุงนึงแล้วก็ถามราคา “ขึ้นหรือยัง” เสียงตอบปนรอยยิ้ม “๑๒ ยังไม่ได้ขึ้น แต่ไม่ได้ขายมาหลายวันแล้ว” “นี่ น้ำตาลขึ้นเกือบ ๖ บาท นมเพิ่งขึ้นเมื่อเช้าอีก ๕ บาท” ตามด้วย “เฮลบลูบอยด์ขึ้นทีเดียวตั้ง ๔๐ บาท ขึ้นไม่ใช่น้อยๆ” เป็นเสียงปนรอยยิ้มปลงๆ “พี่ไม่ได้ขายมาหลายวัน ขายก็ไม่ได้อะไร น้องเขาไปซื้อหน้าสวนมาบ่นให้ฟังว่าเขาขึ้นเป็น ๑๕ พี่ไม่รู้ ไม่ได้ขึ้น” “ไม่ไหว ไม่รู้จะทำยังไง ขายบ้างหยุดบ้าง”
แม่ค้าผัดไทยเดินมายิ้มทัก ผมก็ถามออกไป “จะไปไหน” เสียงตอบแจ้วๆ “มาซื้อน้ำที่พี่ ไม่เห็นขายมาหลายวัน” ..
ผมเดินกลับมาพร้อมนึกในใจว่า รัฐบาล “เงินเต็มกระเป๋า” เขาบริหารเศรษฐกิจกันแบบไหน ชาวนาขายข้าวได้ราคาแสนถูก คนซื้อข้าวกินข้าวแพงสองเท่าตัว ชาวไร่อ้อยไม่ได้อะไรแต่คนซื้อน้ำตาลและของที่ทำมาจากน้ำตาลต้องซื้อของแพงเต็มๆ ขณะที่ข่าวคราวฟังทางโทรทัศน์ วิทยุ หนังสือพิมพ์มีแต่เรื่องคนจะเอาแขกมาแย่งคนไทยทำนากับแก้รัฐธรรมนูญ จะเป็นจะตายอย่างไรกันไม่ทราบถ้าไม่ได้แก้รัฐธรรมนูญ ขณะที่ชาวบ้านร้านช่องรับภาระค่าและต้นทุนการครองชีพจนเกินแบก แม่ค้าลูกค้าเห็นหน้ากันก็ปรับทุกข์ จะขึ้นราคาก็ลำบาก คนซื้อก็จำกัดเท่าที่จำเป็นเกินกว่านั้นรายรับไม่พอแบก
หรือว่าเป็นแบบนี้เพราะพวก “กาลกิณี” ครองเมืองเรืองอำนาจ ประชาชนได้รับทุกข์ยากเพราะได้เสนียดจัญไรเป็นรัฐบาล? ถ้าอย่างนั้นก็ต้องปัดเป่ารังควาญโดยไว ขับไล่และแช่งชักหักกระดูก ให้พวกมันได้รับทุกข์ยาก ตายลำบากทุกข์ทรมานแสนสาหัส!!
ดูก่อนอานนท์ เมื่อศาสนาของของตถาคตล่วงเลยไปถึง กึ่งพุทธกาล สัตว์โลกทั้งหลาย ที่เกิดในยุคนั้น จะพบแต่ความลำบาก ทุกชาติทุกศาสนา ตามธรรมชาติอันหมุนเวียนของ โลก ที่หมุนไปใกล้ความแตกสลาย แผ่นดินแผ่นน้ำจะลุกเป็นไฟ มนุษย์และสัตว์จะได้ รับภัยพิบัติสารพัดทั่วทุกทิศ คนในสมัยนั้นจะมีนิสัยโหด ดุจกำเนิดจากสัตว์ป่า อำมหิตจะรบราฆ่าฟันกันเองถึงเลือดนองแผ่นดินแผ่นน้ำ ส่วนเวไนยสัตว์ ผู้ขวนขวาย ในกุศลตามวจนะของตถาคตก็จะระงับร้อนไม่รุนแรง บ้านเมืองใดมีความเคารพยำเกรงใน พระรัตนตรัยและคุณบิดามารดา เหตุร้ายภัยพิบัติจะเบาบางแต่ก็จะหนีกฎธรรมชาติไม่
พ้น
เริ่มแต่พุทธศาสนาล่วงเลย ๒,๕๐๐ ปี เป็นต้นไป ไฟจะรุกรามมาทาง
ทิศตะวันออก ไหม้วัดวาอาราม สมชีพรามณ์จะอดอยากยากเข็ญ ลูกไฟจะตกจากฟ้าเป็น
เพลิงผลาญ เหล็กกล้า จะทะยานจากน้ำ มหาสมุทธจะชอกซ้ำ สงครามจากทั่วทิศศึกจะติด
เมืองข้าวจะขาดแคลนทั่วแคล้นจะอดอยาก ผีโขมดป่าจะเข้าเมือง พระเสื้อเมือง ทรง
เมือง จะหนีเข้าไพร ผู้เป็นใหญ่มีอำนาจ จะเรียกแมลงผีเสื้อเหล็กนับแสนตัว มา
ปล่อยไข่เป็นไฟผลาญ ยักษ์หินที่ถูกสาบเป็นเวลานาน จะตื่นขึ้นมาอาละวาทโลก ดิน
ฟ้าอากาศจะแปรปรวน ตลิ่งจะพัง แผ่นดินจะถล่มเป็นทะเลโลกมนุษย์จะดิ่งสู่ความ
หายนะนักปราชญ์จะถูกทำร้ายให้สิ้นสูญ
ในระยะนั้นศาสนาของตถาคตจะเสื่อมลงมาก เพราะพุทธบริษัทไม่
ต้องอยู่ใน ศิลธรรม เชื่อคำคนโกง กล่าวคำเท็จ ไม่เคารพรักธรรมนิยม คนประจบ
สอพลอได้รับความเชื่อถือในสังคม ผู้ที่มีศิลธรรม ประพฤติดี ประพฤติชอบ กลับไม่
มีใคร เคารพยำเกรง ( จากพุทธทำนาย)
หลายคนคงผ่านตามาแล้ว ก็คงต้องทำใจหากคนยังไกลศาสนา
สุบินนิมิตข้อที่ ๙
พระเจ้าปเสนทิโกศล ทรงสุบินนิมิตเห็นสระน้ำขนาดใหญ่ มีน้ำรอบ
นอกใสสะอาดเยือกเย็น ส่วนน้ำในกลางสระขุ่นข้นเป็นโคลนตม แล้วมีสัตว์
น้อยใหญ่ทั้งหลายพากันแย่งชิงกินน้ำในสระที่ขุ่นข้นเป็นตมนั้น ส่วนน้ำรอบ
นอกที่ใสสะอาดเยือกเย็นไม่มีสัตว์ตัวใดอยากจะกินเลย
พระพุทธเจ้าให้คำทำนายว่า
อนาคตต่อไปในภายภาคหน้าโน้น คนจะมีความโลภ ความอยาก ไม่
อิ่มพอในเงินทองมากขึ้น การงานที่สะอาดบริสุทธิ์ และสุจริตไม่อยากทำ ถือว่า
เงินเดือนน้อยร่ำรวยช้า ไม่พอกับความโลภความอยากของตัวเอง จึงได้ลง
สมัครตัวเข้ามาในสภาสันนิบาตเพื่อจะมีอำนาจในการบริหารงาน และบริหาร
เงินของแผ่นดินได้อย่างเต็มที่ ใช้อุบายวิธีอันมีเล่ห์เหลี่ยมทุจริตคิดมิชอบในเงิน
ของแผ่นดิน มือใครยาวสาวได้สาวเอา จะได้เงินมาด้วยวิธีสกปรกอย่างไร จะ
ไม่มีความละอายแก่ใจตัวเองเลย ขอให้ได้เงินก้อนโตมาก็เป็นที่พอใจ ใน
ลักษณะนี้จะมีกันทั่วโลก มีทั่วทุกประเทศเขตแดน และจะเพิ่มความรุนแรง
มากขึ้น จะเกิดความยุ่งเหยิงในสภาสันนิบาตของประเทศนั้น ๆ เพราะการแบ่ง
สันตำแหน่งในการดูดกินเงินภายในประเทศนั้นไม่ลงตัว ผู้นั้นจะได้กินน้อย ผู้
นั้นจะได้กินมาก ผู้นั้นจะไม่ได้กินอะไรเลย สุดท้ายก็เกิดงัดข้อกันเอง เหตุ
การณ์อย่างนี้จะเกิดมีในภายภาคหน้าโน้น
สิ่งเล็กน้อยที่ไม่มีผลต่อ”พวกมัน”อย่างแค่ราคาของขึ้น 10-20 บาท อย่างไรก็ทำให้มันรู้สำนึกไม่ได้หรอกครับ เพราะมันไม่เดือดร้อน แต่มันน่าจะมีอะไรสักอย่างทำให้มันเดือดร้อน “พวกมัน”ถึงจะได้รู้สึก น่าทำของใส่จริง ๆ อย่างว่า