อำนาจอธิปไตยควรใช้โดยพระมหากษัตริย์

ลำดับที่ 72 • 12 May 2007 - 12:47

ผมตั้งใจเขียนเรื่องนี้เป็นเรื่องสุดท้ายก่อนกลับบ้านช่วงบ่ายวันนี้ ครุ่นคิดมาหลายวันถึงความควรไม่ควรที่จะแตะประเด็นละเอียดอ่อนนี้ พิจารณาถ้วนถี่และรอบคอบหลายๆ ด้านแล้ว เหตุผลสำคัญสืบเนื่องมาจากบรรยากาศการร่างรัฐธรรมและการโจมตีสถาบันพระมหากษัตริย์อย่างหนักหน่วงในช่วงหลัง (ผมไม่ใช่นายกรัฐมนตรีที่เคยเป็นองคมนตรีผู้ซึ่งนิ่งเฉยดูดายเมื่อเหตุการณ์ระเบิดใกล้พระตำหนักสวนจิตรฯ) ประกอบกับแนวคิดของนักวิชาการหลากหลายผนวดกับคอมมิวนิสต์อารมณ์ค้างที่มีการเผยแพร่งานและแนวความคิดว่า ผู้ใช้อำนาจอธิปไตยต้องเป็นคนไทยไม่ใช่พระมหากษัตริย์ และลดทอนบทบาทพระมหากษัตริย์ให้เหลือเพียงสัญลักษณ์อย่างที่เป็นอยู่ในหลายประเทศ

ขออภัยผมหาลิงค์ไปยังเอกสารของนักวิชาการคนหนึ่งนั้นไม่ได้ แต่เห็นแล้วรู้สึกรำคาญครับ แม้เป็นความติดโดยบริสุทธิ์หรือเป็นงานวิชาการล้วนก็ถามเถิด ผมอดรู้สึกเวทนาไม่ได้ในความไม่รู้สำนึกในโคตรเหง้าเหล่ากอ กำพืดของตัวเอง ๑ และการรับประทานขี้ฝรั่งลิงขาวจนมันสมองขดๆ หยักๆ เหมือนก้อนขี้ เอะอะอะไรก็แบบฝรั่งดีเลิศ จะเอาตามเอาเป็นแบบอย่าง ๑

๑ พวกประชาธิปไตยจ๋า ก็ว่า อะไรๆ ก็ต้องเป็นประชาธิปไตย ต้องเสรี อำนาจอธิปไตยต้องเป็นของประชาชนแบบเต็มๆ ใครใช้แทนไม่ได้ และก็พ่นขี้เป็นขดๆ ของอับราฮัม ลินคอน “การปกครองของประชาชน โดยประชาชน เพื่อประชาชน” ขอโทษนะครับ สหรัฐเองมันก็ทำแบบคำขวัญนั่นไม่ได้

กรณีอย่างใกล้

• กรณีสงครามอีรัก การปกครองโดยกลุ่มทุนการเงิน เพื่อรักษความมั่นคงของดอลล่าห์ ปกครองของกลุ่มทุนเงิน โดยนักการเงินที่รับเงินสนับสนันจากกลุ่มทุนเงิน เพื่อกลุ่มทุนการเงิน
• สงครามอิรัก การปกครองของกลุ่มน้ำมัน โดยนักการเงินที่รับเงินสนับสนันจากกลุ่มน้ำมัน เพื่อกลุ่มน้ำมัน
• กรณีพิพาทสิทธิบัตรยากับไทย การปกครองของกลุ่มทุนบริษัทยา โดยนักการเงินที่รับเงินสนับสนันจากบริษัทยา เพื่อบริษัทยา

๒ พวกคอมมิวนิสต์ก็ว่า การมีสถาบันกษัตริย์เป็นเรื่องล้าหลังและควรขจัดออก

ครับ ประเด็นถกของกลุ่มนี้ หลักๆ อยู่ที่ มาตรา ๒ และ ๓ ในหมวด ๑ บททั่วไป

มาตรา ๒ ประเทศไทยมีการปกครองระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข
มาตรา ๓ อำนาจอธิปไตยเป็นของปวงชนชาวไทย พระมหากษัตริย์ผู้ทรงเป็นประมุขทรงใช้อำนาจนั้นทางรัฐสภา คณะรัฐมนตรี และศาล ตามบทบัญญัติแห่งรัฐธรรมนูญนี้การปฏิบัติหน้าที่ของรัฐสภา คณะรัฐมนตรี ศาล รวมทั้งองค์กรตามรัฐธรรมนูญและหน่วยงานของรัฐ ต้องเป็นไปตามหลักนิติธรรม

ผมอยากติงและเตือนสติบรรดาท่านทั้งหลาย รวมถึงนักวิชาการด้านรัฐศาสตร์การเมืองการปกครอง ไม่ว่าท่านจะอยู่สถาบันอันวิเศษวิโสที่ไหน จบจากมหาลัยของพวกลิงขาวรับประทานขี้ฝรั่งมากี่ก้อนกี่ขด เตือนให้ระลึกว่าอย่าลืมกำพีด

๑ อำนาจอธิปไตยเป็นของกษัตริย์มาแต่เดิม ตั้งแต่ที่ก่อร่างสร้างรัฐสร้างประเทศเราปกครองโดยระบอบกษัตริย์หรือเรียกบาลีตามฝรั่งว่า “สมบูรณายาสิทธิราช” ก็ตั้งแต่ครั้งอยุธยา เรื่อยมาถึงธนบุรี และรัตนโกสินทร์ ๗ รัชกาล ขอบเขตอาณาจักรและอำนาจทั้งปวงเป็นขององค์พระมหากษัตริย์

๒. อำนาจอธิปไตยเพิ่งเป็นของ”ปวงชนชาวไทย” ก็เมื่อครั้งที่คณะราษฎร “ปล้น” อำนาจอธิปไตยมาจากพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ ๗ –เราเรียกให้สวยว่า การปฏิวัติเปลี่ยนแปลงการปกครอง ๒๔๗๕ แต่ความหมายจริง คือ การปล้นชิง ในการก่อปฏวัติมีการจับตัวพระบรมวงศานุวงเป็นตัวประกัน– นับมาได้ก็เจ็ดสิบกว่าปี

๓. หลายคนหลงไหลได้ปลื้มกับประวัติศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับการเปลี่ยนแปลงการเมืองและชูการปล้นอำนาจการปกครองของคณะราษฎร เป็นสาระหลัก ท่านได้พึงสำเนียกสักนิดมั๊ยครับว่า การใช้กำลังทหารเข้าปล้นชิงในครั้งนั้น ทำให้ประชาธิปไตยในไทยล้มลุกคลุกคลานมาตลอดเจ็ดสิบปี เรามีประชาธิปไตยแบบเสี้ยวๆ ซีกๆ สลับกับเผด็จการทหาร และเผด็จการอื่น ประชาธิปไตยที่ได้จาการปล้นมาโดยทหารและราชฎรกลุ่มหนึ่ง วันนี้ก็มีคนร้องเย้วๆ จะเอาประชาธิปไตยคืนมาจากทหาร? — ถ้าวันนั้นคณะราษฎรไม่ทำการ ก็ใช่ว่าเมืองไทยจะไม่เป็นประชาธิปไตย เพราะพระบาทสมเด็จพระปกเหล้า รัชกาลที่ ๗ พระองค์ท่านทรงตระเตรียมและค่อยๆ ทำต่อเนื่องมานานแล้ว พระองค์ท่านทรงเห็นว่าควรทำแบบ”ค่อยเป็นค่อยไป” เพื่อให้สอดรับกับสภาพสังคมไทย และสถานการณ์โลกซึ่งเผชิญปัญหาหนักทางเศษฐกิจหลังสงครามโลกครั้งที่ ๑ ซึ่งเป็นปัญหาหลักและหนักหน่วงที่เผชิญอยู่ตอนนั้น (พระองค์ท่านตัดรายรับจาก ๙ ล้านเหลือ ๓ ล้านต่อปี) — ผมคิดเล่นๆ ว่าถ้าไม่มีการก่อการของคณะราษฎร ประชาธิปไตยบ้านเราจะไปได้ดีกว่านี้ไหม ไม่มีทหารเข้ามาพวกพันทุกช่วงทุกตอน

๔. ถ้าท่านยังมีความคิดว่า อำนาจอธิปไตยเป็นของเราควรใช้โดยเราและไม่ควรถูกใช้โดยพระมหากษัตริย์ ผมอยากให้อ่านพระราชหัตถเลขาสละราชสมบัติฉบับเต็ม ความว่า

ในที่สมเด็จพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวได้ทรงตัดสินพระทัยที่จะสละราชสมบัติและทรงมีพระราชหัตถเลขาพระราชทานมายังรัฐบาล ลงวันที่ ๒ มีนาคม พุทธศักราช ๒๔๗๗ (นับแบบปัจจุบันเป็น ๒๔๗๘) เวลา๑๓.๔๕ น. จากบ้านโนล แครนลี, ประเทศอังกฤษ ความว่า….

เมื่อพระยาพหลพลพยุหเสนากับพวก ได้ทำการยึดอำนาจการปกครองโดยใช้กำลังทหารในวันที่ ๒๔ มิถุนายน พ.ศ.๒๔๗๕ แล้วได้มีหนังสือมาอัญเชิญข้าพเจ้าให้ดำรงอยู่ในตำแหน่งพระมหากษัตริย์ภายใต้รัฐธรรมนูญข้าพเจ้าได้รับคำอัญเชิญนั้นเพราะเข้าใจว่าพระยาพลฯและพวกจะสถาปนารัฐธรรมนูญตามแบบอย่างประเทศทั้งหลายซึ่งใช้การปกครองตามหลักนั้นเพื่อให้ประชาราษฎรได้มีสิทธิที่จะออกเสียงในวิธีดำเนินการปกครองประเทศและนโยบายต่างๆ อันจะเป็นผลได้เสียแก่ประชาชนทั่วไป ข้าพเจ้ามีความเลื่อมใสในวิธีการเช่นนั้นอยู่แล้วและกำลังดำริจะจัดการเปลี่ยนแปลงการปกครองของประเทศสยามให้เป็นไปตามรูปนั้นโดยมิได้มีการกระทบกระเทือนอันร้ายแรง เมื่อมามีเหตุรุนแรงขึ้นเสียแล้วและเมื่อผู้ก่อการรุนแรงนั้นอ้างว่ามีความประสงค์จะสถาปนารัฐธรรมนูญขึ้นเท่านั้นก็เป็นอันไม่ผิดกับหลักการที่ข้าพเจ้ามีความประสงค์อยู่เหมือนกันข้าพเจ้าจึงเห็นควรโน้มตามความประสงค์
ของผู้ก่อการยึดอำนาจนั้นได้เพื่อหวังความสงบราบคาบในประเทศข้าพเจ้าได้พยายามช่วยเหลือในการที่จะรักษาความสงบราบคาบ เพื่อให้การเปลี่ยนแปลงอันสำคัญนั้นไปโดยราบรื่นที่สุดที่จะเป็นได้ แต่ความพยายามของข้าพเจ้าไร้ผลโดยเหตุที่ผู้ก่อการเปลี่ยนแปลงการปกครองหาได้กระทำให้บังเกิดมีความเสรีภาพในการเมืองอย่างบริบูรณ์ขึ้นไม่ และมิได้ฟังความคิดเห็นของราษฎรโดยแท้จริง และ
จากรัฐธรรมนูญทั้ง ๒ ฉบับ จะพึงเห็นได้ว่าอำนาจที่จะดำเนินนโยบายต่างๆ นั้น จะตกอยู่แก่คณะผู้ก่อการ และผู้ที่สนับสนุนเป็นพวกพ้องเท่านั้น มิได้ตกอยู่แก่ผู้แทนราษฎรได้เป็นผู้เลือก เช่น ในฉบับชั่วคราว แสดงให้เห็นว่า ถ้าผู้ใดไม่ได้รับความเห็นชอบของผู้ก่อการจะไม่ให้เป็นผู้แทนราษฎรเลยฉบับถาวรได้มีการเปลี่ยนแปลงให้ดีขึ้น ตามคำร้องขอ ของข้าพเจ้า แต่ก็ยังให้มีสมาชิกซึ่งตนเลือกเองเข้ากำกับอยู่ในสภาผู้แทนราษฎรถึงครึ่ง ๑ การที่ข้าพเจ้าได้ยินยอมให้มีสมาชิก ๒ ประเภท ก็โดยหวังว่า สมาชิกประเภทที่ ๒ ซึ่งข้าพเจ้าตั้งนั้น จะเลือกจากบุคคลที่รอบรู้การงาน และชำนาญในวิธีดำเนินการปกครองประเทศโดยทั่วๆไปไม่จำกัดว่าเป็นพวกใดคณะใดเพื่อจะได้ช่วยเหลือนำทางให้แก่สมาชิกซึ่งราษฎรเลือกตั้งขึ้นมาแต่ครั้งเมื่อถึงเวลาที่จะตั้งสมาชิกประเภทที่ ๒ ขึ้นข้าพเจ้าหาได้มีโอกาสแนะนำในการเลือกเลย และคณะรัฐบาลก็เลือกเอาแต่เฉพาะผู้ที่เป็นพวกของตนเกือบทั้งนั้น มิได้คำนึงถึงความชำนาญ นอกจากนี้คณะผู้ก่อการบางส่วนได้มีความคิดที่จะเปลี่ยนแปลงโครงการเศรษฐกิจของประเทศอย่างใหญ่หลวง จึงเกิดแตกร้าวกันข้นเองในคณะผู้ก่อการและพวกพ้องจนต้องมีการปิดสภา และงดใช้รัฐธรรมนูญบางมาตรา โดยคำแนะนำของคณะรัฐบาล ซึ่งถือตำแหน่งอยู่ในเวลานั้น ทั้งนี้เป็นสาเหตุให้มีการปั่นป่วน ในการเมือง

ต่อมาพระยาพหลฯ กับพวกก็กลับเข้ายึดอำนาจโดยกำลังทหาร เป็นครั้งที่ ๒ และแต่นั้นมา ความหวังที่จะให้การเปลี่ยนแปลงต่างๆเป็นไปโดยราบรื่นก็ลดน้อยลง เนื่องจากเหตุที่คณะผู้ก่อการ มิได้กระทำให้มีเสรีภาพในการเมืองอันแท้จริง และประชาชนไม่ได้มีโอกาสออกเสียงก่อนที่จะดำเนินนโยบายอันสำคัญต่างๆ จึงเป็นเหตุให้มีการกบฏขึ้น ถึงกับต้องสู้ฆ่าฟันกันเองระหว่างคนไทยเมื่อข้าพเจ้าได้ร้องขอให้เปลี่ยนแปลงรัฐธรรมนูญเสียให้เข้ารูปประชาธิปไตยอันแท้จริง เพื่อให้เป็นที่พอใจแก่ประชาชน คณะรัฐบาลและพวกซึ่งกุมอำนาจอยู่บริบูรณ์ในเวลานี้ก็ไม่ยินยอม ข้าพเจ้าได้ร้องขอให่ราษฎรได้มีโอกาสออกเสียงก่อนที่จะเปลี่ยนแปลงหลักการ และนโยบายอันสำคัญ มีผลได้เสียแก่พลเมือง รัฐบาลก็ไม่ยินยอม และแม้แต่การประชุมในสภาผู้แทนราษฎรในเรื่องสำคัญ เช่น เรื่องคำร้องขอต่างๆของข้าพเจ้า สมาชิกก็ไม่ได้มีโอกาสพิจารณาเรื่องโดยถ่องแท้และละเอียดลออเสียก่อน เพราะถูกเร่งรัดให้ลงมติอย่างรีบด่วนภายในวาระการประชุมเดียว นอกจากนี้รัฐบาลได้ออกกฎหมายใช้วิธีปราบปรามบุคคล ซึ่งถูกหาว่าทำความผิดทางการเมืองในทางที่ผิดยุติธรรมโลก คือไม่ให้โอกาสต่อสู้คดีในศาล มีการชำระโดยคณะกรรมการอย่างลับไม่เปิดเผยซึ่งเป็นวิธีการที่ข้าพเจ้าไม่เคยใช้ในเมื่ออำนาจอันสิทธิขาดยังอยู่ในมือของข้าพเจ้าเอง และข้าพเจ้าได้ร้องขอให้เลิกวิธีนี้รัฐบาลก็ไม่ยอม ข้าพเจ้าเห็นว่า คณะรัฐบาลและพวกพ้องใช้วิธีการปกครองซึ่งไม่ถูกต้องตามหลักการของเสรีภาพในตัวบุคคล และหลักความยุติธรรม ตามความเข้าใจและยึดถือของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าไม่สามารถที่จะยินยอมให้ผู้ใด คณะใด ใช้วิธีการปกครองอย่างนั้นในนามของข้าพเจ้าต่อไปได้ข้าพเจ้ามีความเต็มใจที่จะสละอำนาจอันเป็นของข้าพเจ้าอยู่แต่เดิมให้แก่ราษฎรโดยทั่วไป แต่ข้าพเจ้าไม่ยินยอมยกอำนาจทั้งหลายของข้าพเจ้าให้แก่ผู้ใด คณะใด โดยเฉพาะเพื่อใช้อำนาจนั้นโดยสิทธิขาด และโดยไม่ฟังเสียงอันแท้จริงของประชาราษฎร บัดนี้ ข้าพเจ้าเห็นว่า ความประสงค์ของข้าพเจ้าที่จะให้ราษฎรมีสิทธิออกเสียงในนโยบายของประเทศโดยแท้จริงไม่เป็นผลสำเร็จ และเมื่อข้าพเจ้ารู้สึกว่า บัดนี้เป็นอันหมดหนทางที่ข้าพเจ้าจะช่วยเหลือ หรือให้ความคุ้มครองแก่ประชาชนได้ต่อไปแล้ว ข้าพเจ้าจึงขอสละราชสมบัติและลาออกจากตำแหน่งพระมหากษัตริย์แต่บัดนี้เป็นต้นไป ข้าพเจ้าขอสละสิทธิของข้าพเจ้าทั้งปวง ซึ่งเป็นของข้าพเจ้าอยู่ในฐานะพระมหากษัตริย์ แต่ข้าพเจ้าสงวนไว้ซึ่งสิทธิทั้งปวงอันเป็นของข้าพเจ้าแต่เดิม มาก่อนที่ข้าพเจ้าได้รับราชสมบัติสืบสันตติวงศ์

อำนาจอธิปไตยไม่ได้เป็นของเรามาแต่เก่าก่อน แต่พระมหากษัตริย์ทรงพระราชทานให้ ..พิจารณาให้ถี่ก้วนเถอะครับ

ป้าย: ประวัติศาสตร์, ประชาธิปไตย, รธน.    หมวด: ทัศนะ    Print