เมืองเสรี

ลำดับที่ 369 • 8 April 2008 - 10:59

ในวันที่บ้านเมืองชุลมุนอยู่กับความวุ่นวายทางการเมือง เจ็ดสิบกว่าปีที่ประเทศนี้ไม่เคยเป็นประชาธิปไตย ทั้งที่เคยตอกหมุดประชาธิปไตยไว้กลางถนนให้รถเหยียบมาตั้งแต่ปี ๒๔๗๕ ทั้งที่ได้รัฐบาลจากการเลือกตั้ง-ซื้อเสียง ฝายลมทางรูทวารที่ใบหน้าปาวๆ ว่าเราเป็นประชาธิปไตย

มีใครเคยสังเกตไหมว่า แม้ประเทศนี้จะเป็นหรือไม่เป็นประชาธิปไตย แต่มีเสรีภาพอย่างสูง ชนิดที่จะหาจากที่ไหนไม่ได้ในโลกนี้

เสรีที่จะที่อะไรอย่างไรก็ได้ตามแต่ใจ

ในตัวเมือง คนไทยสามารถทำมาหากินได้ทักแหล่งแห่งที่ ริมถนน ริมฟุตบาท ขอบสะพาน ขอบทางเดิน บนสะพานลอย ทางขึ้นสะพานลอย หน้าประตูห้าง ตรอก ซอกซอย ใครใคร่ค้าขายตั้งวางตรงไหนทำได้ทั้งนั้น

บนถนนหนทางอยากเลี้ยวเลี้ยวได้ อยากเปลี่ยนเลนเปลี่ยนได้ ขับขี่อย่างไรได้ทั้งนั้น ฝ่าไฟแดงก็ทำได้ ขับขี่กันได้โดนยอิสระ จอดกันได้ตามใจ รถแท็กซี่สามารถจอดบังป้ายรถเมล์แช่ไว้ก็ได้ ตำรวจสามารถหากินได้เสรีกับการทำผิดกฎหมายจราจร ช่วงไหนต้องการหาเงินสามารถตั้งด่านตรวจจับ ปรับได้ เส้นทางนอกตัวเมืองดักจับเก็บร้อยสองร้อย เป็นค่าเบี้ยเลี้ยงพิเศษนอกเหนือเงินเดือน

ตำรวจสามารถหากินกับการวิ่งเต้นคดีอย่างอิสระ นั่งอ่านหนังสือโป๊ฟรีที่แผงหนังสือ ใช้บริการซ่อง-สถานบริการฟรีแถมได้ค่าใช้จ่ายรายเดือน บางรายเปิดซ่องเองก็มี หากินกับบ่อนการพนัน อนุญาตบ่อน-สถานบริการได้เองพร้อมรับค่าเป็นธุระรายเดือน

ชาวบ้านสามารถลุกล้ำที่ตรงไหนก็ได้ไว้ทำมาหากิน รุกที่ริมคลอง ริมเขา บนเขา ปลูกผัก หญ้า ทำไร่ทำสวน ตั้งบ้านเรือนโดยอิสระ ข้าราชการระดับสูงสามารถเอาที่แปลงงามบนเขา บนเขตอุตยาน-ป่าสงวนทำบ้านพักตากอากาศได้ตามชอบใจ ไม่มีใครเอาผิด เอางบ เอาเงิน เอาสมบัติราชการใช้ส่วนตัวได้โดยสะดวก

ประเทศนี้จึงเป็นประเทศที่มีอิสระเสรีภาพอย่างที่สุด ไม่จำกัดและมีขอบเขต สามารถทำอะไรอย่างใดได้ตามใจปรารถนา เมื่อครั้นเกิดความขัดแย้งเราจึงมักเห็นการใช้เหตุผลแบบ “คนเอาแต่ใจ” มากล่าวอ้างข้างๆ คูๆ ตะแบงตะบันไปเรื่อย เพราะเป็นธรรมดาของสังคมไร้ระเบียบแห่งนี้

ปัญหาแทบทุกปัญหาของสังคมไทยมีรากเหง้ามาจากอิสระและเสรีภาพอย่างไร้ขอบเขตจำกัด ก่อตัวเป็นสังคมไร้ระเบียบ-ไร้วินัย วุ่นวายชุลมุนอย่างที่เห็นและเป็นอยู่

กูจะเอา จะเป็น จะทำ จะอยากได้…ใครจะทำไม?

ป้าย: สังคม    หมวด: ทัศนะ    Print