ประชาธิปไตยไทย..สมบูรณ์แบบ!

วานนี้เป็นข่าวกระฉ่อนไปทั้งเมืองเมื่อร่ำว่าจะเกิดราหูอมพรรค ควบรวมกิจการสามพรรคการเมือง ผมดูแล้วก็ขำๆ คือ นี่ยุคสามัคคีธรรมกำลังจะกลับมาอีกรอบเหรอ แต่ใจนึงก็คิด ต่อให้แถลงใหญ่ก็ไปไม่รอด ก็จริงตามนั้น เมื่อประดิษฐ์ออกมาโต้ทันควันไม่ยอมให้ตุ๋ย วันถัดมาประชาราชประกาศเรามันไม่ใช่ไม้ป่าเดียวกัน ผู้ชายไม่อมผู้ชายว่างั้น

วันนี้หนึ่งวันไม่ได้เขียนอะไรมาทั้งวัน เพราะกำลังคิดอะไรเพลินๆ ผมพยายามทบทวนความเข้าใจเกี่ยวกับประชาธิปไตย พร้อมๆ กับถามตัวเองใหม่เกี่ยวกับความรู้สึกเดิมที่มีมีมาตลอดที่รังเกียจการซื้อสิทธิ์ขายเสียง และโกงกิน เอาเป็นว่าอะไรที่เรียกว่าการเมืองไทยทั้งที่ผ่านมาและวันนี้ ผมก็ไม่ชอบทั้งนั้น แต่ไม่ใช่นักอุดมคติสุดโต่งอะไรนะครับ อายุผมเกินวัยมหาวิทยาลัยมาแล้ว นั่นมันเมื่อสมัยยังหนุ่มกว่านี้

ผมถามตัวว่าเราเข้าใจอะไรเกี่ยวกับการเมือง เกี่ยวกับประชาธิปไตยผิดไหม ผมยึดติดอยู่กับอะไรมากไปหรือเปล่า หลังจากได้ใช้เวลาพินิจพิเคราะห์ ก็สรุปได้ว่าที่ผ่านมาผมเข้าใจผิดมาทั้งหมด แท้จริงแล้ว "ประชาธิปไตยไทย สมบูรณ์แบบ" !!

คุณจะแย้งผมใช่มั๊ยครับ? งั้นพลิกตำราว่ากันหน่อย

เบื้องแรก ขอยกตำราปรัชญาระดับคลาสสิคว่าด้วยเรื่องการเมือง ปรัชญาขั้นล้ำลึก (ของใครผมจำไม่ได้) บอกไว้ว่า "การเมืองเป็นเรื่องของการแบ่งปันและจัดสรรผลประโยชน์" ยกตั้งไว้เป็นประธานตรงนี้ก่อน

ทีนี้มาพลิกตำราประชาธิปไตยกันหน่อย หนังสือสร้างเสริมประสบการณ์ชีวิต (สปช.) ชั้นประถม ๕ อธิบายความหมาย (ตามคำพูดของยิวที่เคยเป็น ปธน. อเมริกา) ของประชาธิปไตยเอาไว้ว่า "การปกครองของประชาชน โดยประชาชน เพื่อประชาชน" และคำจำกัดความระดับคลาสสิคระบุไว้ว่า "ประชาธิปไตยเป็นเรื่องของเสียงส่วนใหญ่" (ครั้งก่อนเราก็มี ๑๙ ล้านเสียง เป็นเสียงส่วนใหญ่) ยกตรงนี้ไว้เป็นผู้เชิญธง

ครับ คราวนี้มาเชิญท่านประธานขึ้นสู่ยอดเสา

นักการเมืองส่วนใหญ่ของประเทศนี้ มี"หัวคิด" ไปในทำนองเดียวกัน คือ หวังเข้าไปยึดอำนาจรัฐผ่านกระบวนการเลือกตั้ง เพื่อเอาอำนาจรัฐมาต่อยอดแปลงเป็นสินทรัพย์ ๑.

นักการเมืองเหล่านี้อยู่กันเป็นฝูง มีหัวหน้าฝูงที่มีอำนาจและเงิน คอยให้เงินจับจ่ายเป็นทุนรอน และประสานผลประโยชน์ระหว่างฝูง เพื่อรวมตัวให้ใหญ่ขึ้น หรือต่อรองซื้อขายทั้งฝูงแบบมีเงื่อนไข ทั้งเพื่อเงินล้วนๆ หรืออำนาจและโอกาสในภายหน้า จึงมักเกิดปรากฏการ์เทไปเทมา ซื้อตัว ขายตัว ซื้อทั้งพรรค ขายพรรค ๑.

เพื่อให้ได้รับการเลือกตั้ง นักการเมืองส่วนใหญ่จึงซื้อเสียงด้วยกลวิธีต่างๆ ๑.

ประชาชนส่วนใหญ่ของประเทศเต็มใจขายสิทธิ์ ไม่ว่าจะด้วยข้ออ้างเช่นใดก็ตาม (อย่าพยายามอธิบายว่าไม่ได้รับข้อมูลข่าวสาร ถูกหลอก อยู่ใต้อิธิพล ไม่ได้รับการศึกษา คนครับไม่ใช่ควาย มันมี"หัวคิด"กันทั้งนั้นแหละ ไอ้ที่จบโทเอก เมืองนอกเมืองนา ขายตัวกันก็ใช่จะน้อยกว่า) ๑.

เราจึงได้นักการเมืองแบบที่เห็น จนคนส่วนน้อยเอือมระอา แต่คุณเห็นหรือยังว่ามันเข้าหลักการการเมือง ประชาธิปไตย ในเมื่อนักการเมืองยินดีทุ่มเงินซื้อเสียง ประชาชนส่วนใหญ่เห็นพ้องต้องกันที่จะขายเสียง (โดยเฉพาะอีสานและเหนือ) เราก็ได้นักการเมืองจำพวกนั้นเข้ามาจำนวนมาก ที่เห็นพ้องต้องกันที่จะครองอำนาจรัฐ แล้วแบ่งผลประโยชน์จากบ้านจากเมืองกัน

ทุกอย่างเป็นเรื่องของคนส่วนใหญ่ที่เห็นพ้องให้เป็นแบบนี้ มีการจัดสรรแบ่งปันผลประโยชน์กันอย่างลงตัว ทุกคนได้และสมประโยชน์เหมือนกันหมด ตามหลัก "ของประชาชน โดยประชาชน เพื่อประชาชน" คนที่ขายเสียงก็ประชาชน นักการเมืองก็เป็นประชาชน

ผมก็เห็นจริงตามนี้ว่า การเมืองไทย ประชาธิปไตยไทยมันสมบูรณ์แบบถูกต้องครบถ้วนทุกประการอยู่แล้ว แล้วคุณเห็นว่ามันบุดเบี้ยวตรงไหนครับ?