รสของความไม่รู้

หายไปนานมาก ไม่ได้เขียนอะไรเลย กว่าจะรู้ตัวก็จะสัปดาห์แล้วมังครับ อันที่จริงก็ไม่ได้หายไปไหน แค่นั่งดรูดราก้อนบอลแบบต่อเนื่อง ดูมาได้สามสิบกว่าแผ่นดีวีดีแล้วหลายร้อยตอนแล้วครับ ดูยาวแบบง่วงสุดๆ ตอนตีสี่ เข้านอน ตื่นสิบเอ็ดโมงมาดูต่อ ดูไปจิบกาแฟรสขม เผาใบจากยาเส้น ได้รสดีครับ

อย่าว่าผมติดการ์ตูนเลยครับ ดราก้อนบอลเป็นความประทับใจสมัยเด็ก ตอนนั้นดูได้ไม่จบ จำสาเหตุไม่ได้แล้ว ความจำเกี่ยวกับเนื้อเรื่องก็เลือนเต็มที ผมไม่รู้ว่าตอนนั้นทำไมดูได้ไม่จบ เพราะติดอะไรหรือเพราะโทรทัศน์เอามาถ่ายไม่จบก็ไม่รู้ จากดราก้อนบอล มาดราก้อนบอลซี (เราออกเสียง แซด) ทิ้งช่วงห่างกันนานมาก เป็นการรอคอยที่เนิ่นนาน

ยุคสมัยใหม่ที่ไม่ต้องรอคอยนี่ดีจริงๆ ครับ แต่ก็มีดีมีเสีย นึกถึงอยากคุยกับใครก็โทรหาแป๊บเดียว สมัยก่อนจะติดต่อกับใครกว่าจดหมายจะไปถึงและจดหมายตอบมาก็เนิ่นนาน แต่ได้รสอย่างหนึ่งที่ดี

การดูดราก้อนบอลอย่างต่อเนื่อง ทำให้ผมตัดทิ้งการติดตามข่าวสารบ้านเมือง ข่าวบ่ายสามที่ขาดไม่ได้ก็ไม่ดู ไม่ดูไม่รู้อะไรเลย

เมื่อเช้าเปิดโทรทัศน์ดูหน่อยนึง ฟังข่าวอยู่สิบนาทีพอจะรู้ความอะไรหน่อยนึง พอจะรู้ว่าเรื่องเลวๆ หลายอย่างเกิดขึ้นระหว่างที่ตัดตัวเองออกจากข่าวสาร รับรู้ตอนนั้นว่าเรื่องเลวๆ แบบนี้มีแต่พวกไอ้หมักกับไอ้เหลี่ยมเท่านั้นที่ทำได้ ไม่รู้สิครับ มันเป็นคนพรรค์ไหนกันแน่ เกิดมาเพื่อสร้างแต่ความระยำเพียงอย่างเดียว

รสของการไม่รู้ดีอย่างนี้นี่เอง