Tag Archives: เรื่องจากบ้าน

ออกมา ออกมา

อยู่บ้านเฉยๆ ก็ดีอยู่แล้ว กลับมาทำไมก็ไม่รู้? สองสัปดาห์ที่อยู่บ้านงกๆ อยู่กับงาน จิบกาแฟ เผาใบจาก ชมนกชมไม้ เหมือนจะสุขดีอยู่แล้ว แต่พี่ชัยสิครับ คอยถามอยู่เนืองๆ ว่ากลับมากรุงเทพหรือยัง ก็ได้พี่ชัยช่วยบอกเล่าข่าวสารความเคลื่อนไหวทางนี้ อย่างที่เคยบอกไปว่าไม่ได้ดูโทรทัศน์จะได้แว๊บๆ บ้างก็ช่องทีวีไทย ที่มีสารคดีน่าสนใจหลายรายการโดยเฉพาะ “ไกลบ้าน” ผมได้ดูแค่ตอนสองตอน แต่แล้วก็พาลมาต้องขุ่นมัวกับรายการ “ไทยมุง” ที่มีดาราปัญญาอ่อนสองตัวเป็นผู้ดำเนินรายการ กรณีรักชาติกับพระวิหารน่ะครับ มีไอ้อาจารย์เสื้อแดงตัวนั้นชื่ออะไรไม่ได้จดจำบอกว่ารักชาติต้องไม่เสียหน้า ไม่เกิดสงคราม แต่เสียดินแดน เสียอธิปไตย เสียทรัพยากร ถูกเขาดูถูกเหยียบหัวไม่เป็นไร? แรกทีเดียวว่าจะเขียนถึงไอ้หมอหน้าเหียก ที่ชื่อเลี๊ยบ ที่หน้าด้านหน้าทนเหลือเกิน แถมตีหน้าตายไม่ออกแบบด้านๆ นึกๆ ไปคงไร้ประโยชน์ที่จะเขียนถึง สันดานมันเป็นแบบนั้นด่าประณามเท่าไหร่มันไม่รู้สึกรู้สาหรอกครับ ความเป็นคนมันแทบจะไม่เหลืออยู่แล้ว จรรยาบรรณแพทย์อะไรก็อย่าไปถามถึง ถ้าจะถามก็ถามหา “จรรยาบรรณสุนัขรับใช้” รับรองไอ้ตัวนี้สอบผ่าน … To be continue

Posted in วีดีโอ, เรื่องเล่า | Tagged , , | 16 ความเห็น

สาละลังกา

ขอผ่านเรื่องการเมือง-บ้านเมือง เป็นการชั่วคราวนะครับ ด้วยเหตุผลว่ายังไม่ได้รับรายงาน อย่างที่บอกว่าสองสัปดาห์ที่หายไป (ไม่ใช่ ๑ ปีที่เหลี่ยมหายไป) แทบไม่ได้ดูข่าว ดูโทรทัศน์เลย วันหนึ่งมีธุระต้องไปที่ “วัดวังม่วง” เป็นวัดเก่าแก่และมีชื่อเสียงวัดหนึ่งของอำเภอฉวาง นครศรีธรรมราช เป็นวัดในนิกายธรรมยุติ มีประวัติศาสตร์เกี่ยวข้องกับพระเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ ๕ สมัยเสด็จประทับเพื่อทรงบัญชาการขุดลอกแม่น้ำตาปีด้วยพระองค์เอง เคยมีเรือนประทับที่บัดนี้ชำรุดทรุดโทรมและถูกรื้อถอนไปแล้ว วัดก็เปลี่ยนไปมากจากหลายปีก่อนแทบไม่เหลือเค้าเดิม อาคารเก่าถูกรื้อถอนไปเกือบหมด ตึกกุฏิเจ้าอาวาสก็โอ่โถงอย่างกับบ้านคนมีเงินราคาหลายล้าน เข้าวัดไปครั้งนี้ความรู้สึกอย่างเก่าหายแทบไม่เหลือ ไม่ใช่วัดวังม่วงอย่างที่เคยรู้จัก และโบสถ์หลังใหม่เป็นโบสถ์ “พิมพ์นิยม” แบบกรุงเทพ ไม่ใช่ศิลปะใต้แบบหลังเดิม ความจริงเป็นแบบนี้เสียแทบทุกที่ครับ อิทธิพลของโบสถ์ภาคกลางหรือกรุงเทพแผ่อิทธิพลเหนือแบบศิลปะประจำภาคในลักษณะเดียวกับที่เรารับเอาอิทธิพลของวัฒนธรรมชาติอื่นเข้ามา ไม่ต่างกัน พ่อแนะนำให้รู้จักต้นไม้ต้นหนึ่ง เรียกว่า “ต้นสาละ” บอกแค่นั้น ไม่ได้อธิบายต่อ ด้วยความที่ผมไม่ค่อยสนใจวิชาพฤกษศาสตร์นัก แรกทีเดียวเข้าใจว่าเป็นต้นสาละที่เกี่ยวข้องกับประวัติของพระพุทธเจ้า ทั้งตอนประสูติ ตรัสรู้และปรินิพาน ที่จริงสาละที่ว่านี้เรียกกันว่า … To be continue

Posted in เรื่องเล่า | Tagged | 1 ความเห็น

สีนิล แมวฟ้าครอบ

ประมาณอาทิตย์สองอาทิตย์ก่อนหน้าผมกลับบ้าน แม่โทรมาบอกว่าแม่มีแมวใหม่แล้ว หลังไอ้มืดหายไปเมื่อปีก่อนโน้น แมวใหม่แม่เป็นลูกแมวสีดำ แบบที่ชาวบ้านเรียกว่าเป็น “แมวฟ้าครอบ” คือ ตัวสีดำทั้งตัว ยกเว้นด้านท้องและเท้า เป็นแมวผู้ที่ถือว่าเป็นแมวลักษณะดี คนนิยมเลี้ยงไว้ แม่ตั้งชื่อเจ้าลูกแมวตัวนี้ว่า “สีนิล” แต่มักจะเรียกว่า “ตัวเอียด” คือ เจ้าตัวเล็กนั่นแหละครับ แต่กับผมดูเหมือนมันจะตอบสนองต่อชื่อ “สีดำ” มากกว่า เจ้าสีนิลเป็นลูกแมวหลังตลาดของลูกจ้างตัดยางของแม่ เด็กในตลาดเอามาเล่นสามตัว เล่นเบื่อก็ทิ้ง น้องไปเจอเจ้าสีนิลก็เอามาบ้าน แม่เอาไปทดสอบบอกที่ฉี่ที่อึ ปรากฎว่าอึฉี่เป็นที่เป็นทางแม่เลยตกลงใจเลี้ยง ปกติแม่จะไม่ชอบและไม่เลี้ยงแมวที่อึฉี่ไม่เป็นที่เป็นทาง เจ้าสีนิลก็เลยเป็นสมาชิกใหม่ของบ้านนับแต่นั้นมา   เจ้าสีนิลเป็นแมวที่น่ารักครับ ซนเป็นหนึ่ง ชอบอยู่ที่สูงกลางวันมักแอบนอนบนหลังคาโรงยาง เสียงมาก่อนตัวและกินเก่ง เข้าทำนองนิ่งเป็นหลับขยับเป็นกิน อ้อนเก่ง ชอบดักกัด เดิน-วิ่งตามพันแข้งพันขา และชอบขึ้นอยู่บนคน โดยเฉพาะขึ้นนั่งนอนบนบ่า

Posted in เรื่องเล่า | Tagged , | 3 ความเห็น

เรื่องของปลาหมอ

กลับไปบ้านคราวที่แล้วอย่างที่บอกว่าเป็นหน้าน้ำของภาคใต้ จะเรียกว่าฤดูพายุหรือน้ำท่วมก็ได้ ภาคอื่นเขาหนาวแต่ภาคใต้น้ำท่วม เป็นปกติครับไม่มีอะไรแปลกแปร่ง อาจะท่วมมากท่วมน้อยก็ขึ้นกับว่าเป็นปีอธิกามาส คือ มี เดือน ๘ สองคนหรือเปล่า คนโบราณเขารู้เรื่องนี้ดีนักแหละครับ ฝรั่งเพิ่งมารู้ตั้งลานินญงนินญ่าอะไรนั่น แบบแผนทางภูมิอากาศ อุทกศาสตร์คนโบราณรู้และบันทึกไว้มานานมากแล้ว ตอนอยู่บ้านพ่อเล่าเรื่องเดือน ๘ สองหนให้ผมฟัง ฟังแล้วอึ้งครับ แล้วก็สงสัยว่าทำไมเราติดยึดและเชื่อแต่วิชาฝรั่ง หมายเหตุไว้ที่ปลายย่อหน้านะครับว่าผมเรียนวิชาฝรั่งผ่านตำราหนาๆ มาหลายเล่มทั้ง สมุทรศาสตร์ ฯลฯ แต่เพิ่งประจักษ์ชัดว่าคนโบราณปราดเปรื่องโดยแท้ รู้ว่าปีไหนน้ำมากน้ำน้อย พระจันทร์มีอิทธิพลอย่างไรๆ นอกจากปลาทีงแล้ว ปลาหมอเป็นอีกปลาที่ผมชอบ ชอบมาตั้งแต่เด็ก จำได้ว่าสมัย ๑๐ ขวบ ตื่นเข้ามาวันหนึ่งน้ำท่วมเต็มหมู่บ้านแล้ว สมัยนนั้นน้ำท่วมคือท่วม รับสภาพและรู้ว่าอย่างไรเสียท่วมไม่นาน เพราะยังไม่มีถนนมาเป็นเขื่อน ไม่มีหมู่บ้านจักสรรรอบตัวเมืองมาขวางทางน้ำ พื้นที่ราบๆ ถ่ายเทน้ำได้กีกว่า เข้าวันนั้นพ่อชวนเดินไปบ้านปู่ … To be continue

Posted in เรื่องเล่า | Tagged , , , | 5 ความเห็น

ช็อตแล้วหลาว

ขากลับจากบ้านที่นคร นั่งรถทัวร์สายประจำ รถคันนี้ส่วนใหญ่ถ้าไม่เปิดเพลง มิวสิควีดีโอของนักร้องเพื่อชีวิตใต้ก็บันทึกการแสดงสดของเอกชัย ศรีวิชัย ของเอกชัยน่ะชอบดู แต่เพื่อชีวิตใต้ผมไม่ค่อยจะอยากฟัง จะแขกไก่ หรือคนอื่นๆ ไม่มีอะไรหรอกครับภาษาเพลงไม่มีรสที่จะนับว่าเป็นเพลง ส่วนใหญ่แต่งกันแบบกลอนพาไป ทำนองก็เลียนๆ กันเสียส่วนใหญ่ ยิ่งเนื้อหายิ่งไม่มีจุดเด่น บางเพลงร้องใต้ปนกลาง แต่เลือกใช้คำลงคำผสมคำไม่ได้ความเอาเลย ความจริงไอ้แขกไก่นี่เป็นศิษย์หลวงพี่เอกชัย แต่ทำไมภาษาเพลงไม่ได้ความได้เชื้อเอาเสียเลย ผมเลิกผ้าห่มคลุมหัว (ที่ปิดเพราะรำคาญมิวสิคที่มันอยู่ตรงหน้า แล้วมันหันกล้องไปมา คงคิดมุขไม่ออกนะ) เพราะเจ้าเพลงนี้ครับ สะดุดเนื้อหาเพลง ส่วนท่วงทำนองก็ลอกๆ มา ไม่ได้โดดเด่นอะไร มาค้นเจอภายหลังว่าเป็นเพลงของ เดช อิสระ ชื่อเพลง ช็อตแล้วหลาว ค้นเนื้อเพลงได้มาจากเว็บไซต์ musictm (ใครถอดเนื้อเพลงไม่รู้ ปวดหัวกับมัน ต้องมาแก้ใหม่) ช๊อตแล้วหลาว บ่าวบ่าวบ้านเรา พอเมาแล้วโหย๊ … To be continue

Posted in ทัศนะ, ดนตรีการ, เรื่องเล่า | Tagged , | 2 ความเห็น