Tag Archives: เศรษฐกิจ

ทนง ลำใย: เศรษฐศาสตร์กับประชากร

วันนี้ไปนั่งกินข้าวจานเดียวฉบับสิ้นคิด กระเพราได่ไข่ดาวร้านประจำ ติดนิสัยเวลากินต้องหาอะไรมาอ่าน เห็นร้านมีหนังสือพิมพ์ไทยรัฐฉบับวันนี้ก็พลิกดูไปมา เห็นสัมภาษณ์ใหญ่เต็มหน้า “ทนง พิทยะ” กูรูเตือนรัฐบาลฯ ไอ้ผมก็นิสัยไม่ดี ปักธรงเอาไว้เลยว่า ขึ้นชื่อว่า “ทนง ลำใย” เสนอแนะอะไรให้มองไปทางอื่น และให้รู้ทันทีว่า ที่แนะ ๆ มา น่ะ ทางฉิบหาย ทนงคงไม่เหมาะกับ “กูรู” แต่เข้าลักษณะ “กูทำฉิบหาย” มากก่อนมากกว่า ประวัติทนงเท่าที่รู้ อยู่ที่ไหนก็ทำที่นั่นฉิบหาย เหตุผลหนึ่งอย่างสำคัญที่ทำให้การบินไทยตกอยู่ในสภาพอย่างทุกวันนี้ ก็ฝีมือระดับ “เก่งชิบหาย” ของทนง ลำใย ..สมัยคุมคลังก็รู้ ๆ กันอยู่ นายทนงระบุในหนังสือพิมพ์ไทยรัฐว่า มีการคาดการณ์ว่าเศรษฐกิจโลกจะโตเพียง ๐.๕ เปอร์เซ็นต์ ขณะที่การเพิ่มขึ้นของประชากรอยู่ที่ … To be continue

Posted in ทัศนะ | Tagged | 2 ความเห็น

หว่านลูกกำพรึก?

นั่งพินิจพิจารณามาตรการกระตุ้นเศรษฐกิจระยะสั้นผ่านงบกลางปีที่เป็นงบนอกคอกนอกงบประมาณ พยายามฟังนายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ นายกรัฐมนตรี และนายกรณ์ จาติกวณิช รัฐมนตรีคลังหลายต่อหลายครั้ง ด้วยความสงสัยโดยเฉพาะที่ว่าต่างประเทศเขาก็ทำกัน ..อย่างนั้นหรือ? แรกทีเดียวที่ฟังประกาศก็เผลอนึกว่ารัฐบาลมาร์ค ๑ ทำแผนไปแก้เศรษฐกิจที่อเมริกาโน่น! หลายต่อหลายเสียงมองว่ามาตรการต่างๆ ที่ออกมาเป็น “อภิประชานิยม” มองด้านหนึ่งอาจจะใช่ แต่อีกด้านอาจจะไม่ใช่ เพราะถ้าดูที่เจตนาและรายละเอียดเป็นความพยายามในการยัดเงินเข้าระบบให้เงินหมุนเวียน เพราะด้านหนึ่งเป็นที่ทราบกันอยู่ทั่วไปโดยเฉพาะหมู่คนค้าขาย ตั้งแต่ร้านข้าวแกงตามสั่งริมทางไปจนห้างสรรพสินค้าว่าขายของไม่ค่อยได้ ปัญหาคือคนไม่ค่อยมีเงิน กรุงเทพมีอาการนี้ ต่างจังหวัดก็มีอาการนี้เพียงแต่ว่ารากที่มาของความไม่มีเงินต่างกัน ซึ่งไม่ใช่อย่างที่นายกรณ์เคยให้สัมภาษณ์ว่าเพราะคนไม่ยอมใช้จ่าย ใครอาจจะมองว่าเป็นการยัดเงินใส่มือหรือเป็นเรื่องของการตำน้ำพริกละลายแม่น้ำ ผมสังหรณ์ใจว่าจะเป็นการ “หว่านลูกกำพรึก” เสียมากกว่า หว่านลูกกำพรึกบนเมรุในงานเผาศพเศรษฐกิจไทย!

Posted in ทัศนะ | Tagged | 11 ความเห็น

โอกาสในวิกฤติในพิษแฮมเบอร์เกอร์

ดูจะเป็นเรื่องน่าหวันไหวอยู่ไม่น้อยกับวิกฤติเศรษฐกิจในสภาวะการล่มสลายอย่างหนักของเศรษฐกิจโลก อันเนื่องจากแฮมเบอร์เกอร์ไครซิส ในประเทศสหรัฐอเมริกาและต่อเนื่องไปถึงสหภาพยุโรป ด้านหนึ่งเป็นภาพทะท้อนอย่างดีถึงภาวะกัดกินตัวเองของการขับเคลื่อนเศรษฐกิจด้วยความอยากอันไม่สิ้นสุดของระบบทุนนิยมเสรี บ้างว่าวิฤติครั้งนี้จะเลวร้ายยิ่งกว่าเมื่อครั้งพิษต้มยำกุ้ง บ้างว่าปีนี้เผาจริงปีที่แล้วเผาหลอก คำถามคืออะไรคือจริงและอะไรคือไม่จริงนอกเหนือจากความกลัว-วิตกที่เกิดขึ้นทั่วโลก ถ้าย้อนดูเมื่อคราวต้มยำกุ้งนั้นมูลเหตุและสถานการณ์แตกต่างกันแทบจะสิ้นเชิง กลับหัวกลับหางกับวิกฤติในคราวนี้ เมื่อคราวปี ๔๐ นั้น เริ่มที่มีการตั้งอัตราดอกเบี้ยเงินกู้ไว้สูงที่ระดับ ๑๘ เปอร์เซ็นต์ สูงกว่าทั่วโลกที่อยู่กันที่ระดับ ๔-๕ เปอร์เซ็นต์ ประกอบกับรัฐมีนโยบายเปิดเสรีทางการเงิน บีไอบีเอฟ ผลคือเกิดการกู้เงินจากต่างประเทศเข้ามาในปริมาณมหาศาล ด้วยเงื่อนไขทางนโยบายที่รัฐกำหนดวงเงินที่จะกู้ไว้สูงทำให้มีเฉพาะธนาคารเท่านั้นที่กู้ได้ ทีนี้ก็สนุกสนานครับ ธนาคารพากันกู้มาปล่อยฟันกำไรส่วนต่างอัตราดอกเบี้ยที่สูงกว่า ๑๐ เปอร์เซ็นต์ เร่งปล่อยกู้กันแบบไม่ลืมหูลืมตาโดยเฉพาะธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ อย่างบ้านจัดสรรที่เติบโตด้วยอัตราเร่งสูง สมัยนั้นบ้านจัดสรรจะมีโครงการมาเสนอ ใครสนใจโครงการไหนก็ไปจองลมกัน จ่ายเงินดาวน์เงินผ่อนไปก่อน โครงการก็ค่อยๆ สร้างตามไป

Posted in ทัศนะ | Tagged | 4 ความเห็น

เสียงจากชาวนา

สภาเครือข่ายองค์กรประชาชนแห่งประเทศไทย ซึ่งเป็นเครือข่ายเกษตรกร-ชาวนา ส่งตัวแทนบางส่วนเข้าร่วมเวทีพันธมิตร โดยคำวานนี้ออกแถลงการณ์และบอกเล่าความทุกข์ร้อนของชาวนา นี่เป็นเสียงจากชาวนาแท้ๆ ในขณะที่คนกินข้าวต้องซื้อข้าวแพงเป็นสองเท่าตัว แต่ชาวนากลับไม่ได้อะไรเลย นอกจากต้องเผชิญกับราคาข้าวที่ต่ำกว่าปกติ ยังต้องรับภาระค่าน้ำมัน-ปุ๋ยแพง ซ้ำยังมีภาระหนี้จากกองทุนหมู่บ้าน ความทุกข์ร้อนของชาวนาและเกษตรกรทั่วประเทศ ตลอดจนคนกินข้าวทั้งประเทศนั้นเป็นเสียงอันน้อยนิด ถ้าจะเทียบกับรถติดที่เกิดจากตำรวจรวมหัวกันปรับการจราจรให้ติดขัดมากกว่าปกติ และปิดตายถนนเลียบคลองผดุงฯ อีกฟาก สือมวลชนและชาวกรุงพากัน “อคติดัดจริต” โวยวายโดยไม่ตั้งคำถามให้ยาวไกลกว่าที่คิด-เห็น-ได้ยิน เงินและความสะดวกสบายส่วนตัวคือผลของการพัฒนาเศรษฐกิจที่พาคนให้ “จิตคับใจแคบ”

Posted in วีดีโอ, สถานการณ์รายวัน | Tagged | Comments Off

ทุกข์จากร้านน้ำชา

เพิ่งจะเตร่ๆ ไปหาข้าวเช้ากินเมื่อตอนใกล้บ่ายสาม หวังในใจว่าคงจะมีซักร้านที่ยังขายอยู่ ปรากฏว่าร้านตามสั่งร้านประจำทั้งสองปิดหมด ปิดต่อเนื่องมาหลายวัน เหตุผลคงไม่ต้องอธิบายนะครับ ตอนนี้เป็นวิถีใหม่ไปแล้วสำหรับพ่อค้าแม่ขาย คือ หยุดขายเป็นช่วงๆ ตลาดนัดแถวบ้านผมก็เป็นแบบนี้ครับ เลือกเอาว่าที่ไหนขายได้มากหน่อยพ่อค้าแม่ค้าจะไปขาย ที่ไหนไกลก็ไม่ไปเพราะค่าน้ำมันแพง ส่วนแม่ค่าข้าวแกงตามสั่งรับต้นทุนที่เพิ่มขึ้นแทบทุกอย่างทางเลือกที่มีคือขายบ้างหยุดบ้าง เอาแค่ให้พอมีกินไปก่อน ผมหันซ้ายหันขวาไม่รู้จะหาไรกินดี เห็นร้านขายซาลาเปา-ขนมหนมจีบก็เอาเสียสักหน่อย ร้านน้ำชาอยู่ข้างๆ สั่งน้ำชากินด้วยเลยแล้วกัน ไหนๆ ก็ไม่ซื้อกินมานานมากแล้ว สั่งชาร้อนถุงนึงแล้วก็ถามราคา “ขึ้นหรือยัง” เสียงตอบปนรอยยิ้ม “๑๒ ยังไม่ได้ขึ้น แต่ไม่ได้ขายมาหลายวันแล้ว” “นี่ น้ำตาลขึ้นเกือบ ๖ บาท นมเพิ่งขึ้นเมื่อเช้าอีก ๕ บาท” ตามด้วย “เฮลบลูบอยด์ขึ้นทีเดียวตั้ง ๔๐ บาท ขึ้นไม่ใช่น้อยๆ” เป็นเสียงปนรอยยิ้มปลงๆ “พี่ไม่ได้ขายมาหลายวัน … To be continue

Posted in เรื่องเล่า | Tagged , | 3 ความเห็น