Tag Archives: แมว

เที่ยงๆ วันนี้ฝนตก ไม่รู้ว่าจะทำให้ร้อนหรือทำให้เย็นลง ที่แน่ๆ คือต้นไม้สดชื้นและสดชื่น ส่วนคนไม่ค่อยจะชื่นเท่าไหร่นักจากอาการไข้ที่กรุ่นๆ ขึ้นอีกเมื่อตอนสาย พร้อมๆ กับอีกอาการที่เพิ่งเป็นอีกละรอกเมื่อสองสามวันก่อน คือ ปวดตา มองจอคอมพ์นานๆ ไม่ค่อยได้ ยิ่งมองช่อง viewfinder ของกล้องยิ่งไปกันใหญ่ หลังฝนตกเมื่อเย็นวานปล่อยหลานออกเดินเล่นหน้าบ้านเพราะไม่ได้ปล่อยมานานแล้ว ช่วงหลังแทบไม่ได้ปล่อยเลย คนเดียวดูแลไม่ทัน แมวเจ็ดตัวกำลังซน วิ่งออกนอกเส้นทางไม่น่ากลัวเท่าออกไปแล้วเจอหมา มันจะเรื่องใหญ่แล้วโทษใครไม่ได้นอกจากส่งหมาไปอยู่ภพอื่นก่อนแล้วค่อยปล่อยแมว แรกทีเดียวทุกตัวมาออกันอยู่ที่หน้าประตู เหมือนไม่ค่อยแน่ใจว่าปล่อยให้ออกเที่ยวจริงหรือเปล่า หรือหวาดๆ อะไรผมก็ไม่ทราบ พักนึงเจ้ามะขามออกนำร่องมาก่อน สำรวจโน่นนี่ช้าๆ ตัวอื่นจึงค่อยๆ ตามออกมา ย่องๆ ดมโน่นนี่นั่นอยู่พักนึง จากนั้นก็เข้าสู่สภาวะปกติ สำรวจไปทั่ว วิ่งเล่นไปทั่ว ลื่นไถลเบรคไม่อยู่กันบ้างเพราะพื้นเปียก

ไม่ได้อยู่ว่างๆ แต่บ่ายๆ วันนี้จู่ๆ นึกอยากเดินไปรังแมว หยิบกล้องพร้อม อาศัยจังหวะที่หลานๆ งีบกลางวัน โดยเฉพาะเจ้ามะขามที่ยังไม่ทันรู้ตัว ย่องออกจากบ้านด้วยความว่องไว การออกจากบ้านเป็นเรื่องยากเรื่องนึงเพราะเจ้ามะขามมักรู้ก่อน และมักรู้ว่าไปไกล มันจะมาดักหน้าดักหลังแล้วก็ร้องเสียงเล็กเสียงน้อยไม่ให้ไป บางวันมันกระโดดเกาะประตูขวางไม่ให้ออก เราก็สงสารหลานแต่บางทีก็จำเป็น ถ้าอยู่บ้านทั้งวันมะขามก็อยู่ของมะขามไปไม่ค่อยมายุ่ง กินกับนอนสองอย่างเท่านั้น แต่ถ้าคึกขึ้นมาบ้านช่องก็พัง ที่รังแมวก็เป็นบรรยากาศร่มไม้หน้าฝนที่เขียวครึ้มร่มเงา แมวยังมากหน้าหลายตาแม้ดูเหมือนจำนวนจะลดน้อยลง และที่ผมรู้จักน้อยลงยิ่งกว่า มีลูกแมวเกิดใหม่หลายตัว และแมวเก่า ๆ ก็ล้มหายตายจากไปหลายตัว ความไม่คุ้นกันก็เลยมีอยู่ อาการหวาดๆ ของลูกแมวและแมวใหม่ ๆ ทำให้ถ่ายรูปค่อนข้างยาก (เวลาสนิทกันก็ถ่ายยาก เพราะมันจะกวนจนไม่ได้ถ่าย) ความเป็นอยู่ของแมวที่นี่ค่อนข้างอัตคัด กินตามประสาที่เจ้าของซึ่งไม่ได้มีฐานะอะไรพอจะหามาให้ได้ บางทีมีคนเอาขนมเอาเศษอาหารมาทิ้งให้ ซึ่งบ่อยครั้งอาหารเริ่มเสียแล้ว แมวก็พากันท้องเสีย เป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้แมวที่นี่ป่วยบ่อย และบ่อยครั้งเพื่อนร่วมโลกที่ไม่ได้รับเชิญอย่างงูและตะกวดก็แวะมาหาแมวเล็กเป็นอาหาร

หลังหมดกาแฟแก้วที่สอง กับความพยายามเตือนตัวเองอย่างมากที่จะไปเผลอเดินไปชงแก้วที่สาม สี่ ห้า ของวัน หลังหมอน ผ้าห่ม และผ้าเช็ดเท้าย้ายจากเครื่องซักผ้าไปอยู่ที่ราว ความสนใจผมกลับมาอยู่เรื่องการถ่ายภาพ protriat ที่ไม่ใช่ความหมายของการถ่ายภาพบุคคล หน้าชัด หลังเบลออย่างที่นิยมกัน หรืออะไรแนว ๆ นั้น เผอิญค้นเจอ “In Focus: National Geographic Greatest Portraits” และงานเนียน ๆ จากบล็อก Steve McCurry ช่างภาพ National Geographic ทำให้ความปรารถนาในเลนส์ตัวเล็กอย่าง Nikon Nikkor 50mm f/1.8 หรือ Nikon Nikkor 50mm … To be continue →