เมื่อคืนที่ผ่านมา ผมเสียดายอย่างที่สุดที่ตัดสินใจว่าวันนี้จะอยู่เร่งทำงานที่ค้างอยู่ที่บ้าน เลยอดโอกาสที่จะได้พบและฟังเสียงร้องสดของคุณ “สุเทพ วงศ์คำแหง” นักร้องลูกกรุงอาวุโส ที่ผมเป็นแฟนมาตั้งแต่เด็ก คุณสุเทพขึ้นเวทีประมาณสามทุ่มกว่า ขับร้องสด ๒ เพลงไม่มีดนตรี จะมีก๊เสียงปรบมือและเคาะขวดน้ำประกอบจากผู้ร่วมชุมนุม ที่ดูเหมือนจะหนาตากว่าวานนี้เสียอีก
ท่านขับร้องด้วยน้ำเสียงอันไพเราะยิ่ง ด้วยเพลง “อำนาจเงิน” ที่เฉาะคนบางคนที่ยอมตัวเป็นนอมินีและขายตัวขายวิญญาณเพียงเพราะเงิน และเพลง “คน” ที่เน้นให้คนเห็นแก่ชาติ “เป็นคนทั้งทีควรให้มีประโยชน์ บ้านเมืองของเราควรรุ่งโรจน์เท่าทัน อย่ามัวระเริงความสุข ส่วนตัวเห็นเป็นสำคัญ ชีวิตคนสั้นนิดเดียว“
ออกมากันเถอะครับ คนละแรง อย่าได้หวาดกลัว บ้านเมืองเป็นเรื่องของเรา หากคราวนี้ปราชัยเราจะเป็นเพียงผู้อาศัยและลูกค้า-ทาสในแผ่นดินเกิดของเราเอง
ชายวัยกลางคนคนหนึ่ง คุยกับผมที่ซุ้มด้านยูเอ็น (ตอนเขาช่วยจัดการทางให้ผมขึ้นถ่ายรูป) ว่า เงินไม่ใช่ไม่สำคัญ เงินไม่ใช่ไม่มีประโยชน์ แต่ถ้าให้ต้องขายตัวขายวิญญาณ หรือได้มาด้วยกรรมชั่ว มันขัดความรู้สึก ขัดสำนึกภายใน
เห็นด้วยอย่างยิ่ง