หวาก

เช้านี้มีใครใจตรงกับผมคนนึงส่งเมลมาหา ความบังเอิญในวันที่ตื่นสาย ..รู้กันสองคนนะครับ

เบื่อๆ เรื่องบ้านเรื่องเมือง ช่วงก่อนที่ตั้งหน้าตั้งตาดูจูมงก็เคยพูดเล่นๆ ไปว่า บ้านเมืองไม่ใช่เรื่องสำคัญ พูดเล่นแต่นี่คือเรื่องจริงที่คนส่วนใหญ่ในสังคมกระทำโดยไม่ต้องคิด โดยเฉพาะปากท้องมาก่อน หลักฐาน? ไปม็อบไข่เหลี่ยมดูก็ได้ครับ

๑๐ กว่าปีก่อน ผมรู้จักเหล้าชนิดหนึ่งเป็นเหล้าพื้นบ้าน คือ หวาก เป็นน้ำตาลเมาทำจากน้ำตาลที่ได้จากงวงตาลโตนด สีขาวๆ รสฝาดหน่อยๆ เหม็นเน่านิดๆ เมาก่อนๆ ไม่แรงไม่มีกลิ่นเหล้า ความรู้เกี่ยวกับหวากอ่านได้จากที่นี่ครับ

ผมกินหวากครั้งแรกตอนไปเรียนที่ปัตตานี ถ้าจำไม่ผิดก็ตอนที่เขาบายเฟรชชี่กัน (ไม่ได้ไปบายกะเขาหรอก แบบว่าไม่สนใจ) แถบปัตตานีมีหลายอำเภอที่มีการปลูกตาลกันมาก ตั้งแตแถบอำเภอหนองจิก เมือง ยะหริ่ง ยะรัง ปานาเระ  ริมทางสายปัตตนี-นรา จะมีผลผลิตจากตาลมาขายอยู่เยอะ แต่หวากไม่มีขายเพราะแถบนั้นเป็นหมู่บ้านมุสลิม และหวากผิดกฎหมาย ถ้าอยากได้ก็ต้องรู้จัก เวลาซื้อเขาก็จะขายเป็นแกลลอนๆ ๕ ลิตรนั่นแหละครับ

นึกถึงหวากเลยอยากเอาเพลงมาให้ฟังซักสามเพลง ของ หนูนุ้ย ศรีวิชัย (เอกชัย นั่นแหละ) เนื้อหาเป็นภาษาใต้ ขำๆ นะครับ

เพลงหวาก

ไหหวากมาแล้ว

ขาวหวอด

นอกจากแถบปัตตานี หากยังหาซื้อได้ทั่วไปแถวฝั่งตะวันออกของจังหวัดนคร พัทลุง สงขลา แต่ถ้าชอบอะไรแรงๆ ต้อง เหล้าเถื่อนอย่าง “ไอ้แจ้” รส-กลิ่นเหมือนเหล้าขาว แต่แรง-หนัก อย่างเหล้าเถื่อนครับ ส่วนผมไม่กินเหล้านานแล้ว ไม่ต้องชวน :D