คนใต้ก็กินหญ้าเป็นนะเฟ่ย

ชีวิตผมตั้งแต่เด็กคลุกอยู่กับสวนยาง จะว่าโตมากับสวนยางก็ไม่ผิดครับ ผ่านทุกขั้นตอนที่เกี่ยวข้องกับการสวนยางมาตั้งแต่ก่อน ป.๔ เริ่มจากโค่น ปรับที่ ปลูก ดูแลไปจนกรีด กรีดยางเป็นครับ เข้าแผ่น ขาย ไปจนโค่นอีกรอบ เอาว่าทำเป็นทุกอย่างถ้าเรื่องเกี่ยวกับสวนยาง ถ้าจะไม่ได้เรื่องก็อย่างเดียวคือ ติดตา ไม่ได้เรื่องจริงๆ ครับ

เท่าที่ผมจำความได้รุ่นแม่ปลูกยางพารา (ภาษาราชการเรียกพันธุ์พื้นเมือง) กรีดขายได้กิโลละไม่เท่าไหร่ ราคาค่อยๆ ขยับขึ้นมา บางช่วงตกต่ำ จนมาพุ่งปรี๊ดเอาสมัยรัฐบาลชวน ๑ น่าจะกิโลละ ๔๘ มังครับตอนนั้น แต่อย่าเพิ่งเอาตัวเลย ๔๘ มาเปรียบเทียบราคากับตอนนี้นะครับ สมัยนั้นค่าเงิน ๑ เหรียญอยู่ที่ ๒๕ บาท สภาพเศรษฐกิจและอัตราเงินเฟ้อไม่เท่ากับตอนนี้ เอาตัวเลข ๔๘ มาเทียบโดดๆ ไม่ได้ (แต่ถ้าจะเทียบกันแบบหยาบสุด สมัยชวน ๑ เท่ากับ ๑.๙๒ เหรียญ ส่วนสมัยเหลี่ยมที่ขึ้นไป ๗๐ เท่ากับ ๑.๕๙ เหรียญเท่านั้น ไม่รวมที่อัตราเงินเฟ้อยุคเหลี่ยมที่สูงกว่าก่อนโน้น)

หลังจากราคายางแผ่นขึ้นไปสุดที่ ๔๘ บาทต่อกิโล ราคาตกต่ำลงมาอย่างต่อเนื่องในรัฐบาลชุดถัดมา ทรงๆ อยู่ราว ๒๕ บาทต่อกิโล แล้ววูบไปที่ ๑๔ บาท ชาวสวนยางร่ำไห้เลยครับ ยางกิโลนึงเอาไปซื้ออะไรแทบไม่ได้เลย แถมเกิดวิกฤตลอยค่าเงินหลังรัฐบาลชวลิตแพ้การเล่นค่าเงิน ในช่วงวิกฤตต้มยำกุ้งนั่นแหละครับ

ในช่วงที่ราคายางตกต่ำต่อเนื่อง ปัญหาหลักอย่างหนึ่ง ด้วยเพราะว่าตอนนั้นมีการนำเอาเทคโนโลยียางสังเคราะห์มาใช้แทนยางธรรมชาติ ยางสังเคราะห์ที่ว่ามาจากกระบวนการทางปิโตรเคมี เอาน้ำมันดิบมากลั่น ส่วนนึงแยกไปทำยางที่ว่านี้ การใช้ยางสังเคราะห์แพร่หลายมากสาเหตุหนึ่งเพราะผู้ผลิตมองว่าต้นทุนการผลิตจากยางธรรมชาติสูงกว่า ยุคนั้นยังใช้น้ำมันกันมันมือ มันไม่แพงนี่

ครั้นสมัยเหลี่ยมยุคต้นๆ ราคายางยังทรงกับทรุดอยู่แม้ทิศทางจะดีขึ้นหน่อย จากการพยายามเจรจารวมกลุ่มกับประเทศผู้ผลิตยาง (กำหนดลดพื้นที่ คุมราคา) และปรับเปลี่ยนระบบประกันราคา แทรกแซงแบบใหม่ รวมถึงการออกกฎหมายควบคุมพื้นที่ปลูกยางและมาตรฐานแปลงเพาะพันธุ์-จำหน่ายกล้ายางในสมัยชวน ๒ รัฐบาลหน้าเหลี่ยมเข้ามาไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไร ไม่ได้มีการออกนโยบายหรืออะไรใดๆ ที่นอกเหนือไปจาการเซ็นข้อตกลงกับประเทศต่างๆ ที่เจรจาไว้ก่อนแล้ว (ชวน ๒) จนถึงเมื่อราคาน้ำมันเริ่มแพงขึ้น (จากหลายสาเหตุทั้งโอเป็คเข้มแข็งขึ้น ความต้องการน้ำมันสูงขึ้น ตลาดซื้อขายล่วงหน้า ฯลฯ) การใช้ยางสังเคราะห์จากน้ำมันก็เป็นอันยุติ อุตสาหกรรมต่างๆ กลับมาใช้ยางธรรมชาติ เมื่อความต้องการยางธรรมชาติสูงขึ้นราคายาจึงถีบตัวสูงขึ้นอย่างมาก ประกอบกับระยะเดียวกันประเทศจีนเปิดประเทศและเร่งการเจริญเติบโต จีดีพีของจีนโตเกิน ๘ ต่อเนื่องหลายปี ความต้องการใช้น้ำมันสูง ความต้องการยางจากจีนก็สูงขึ้นหลายเท่าตัว เพื่อป้อนอุตสาหกรรมยางรถยนต์และอุตสาหรกรรมอื่นให้ทัน (รองเท้าแทบทุกคู่ที่ท่านใส่พื้นล่างส่วนใหญ่ทำมาจากยางพารา) อีกเหตุผลหนึ่งที่มีความเกี่ยวข้องกันและส่งผลให้ราคายางถีบตัวสูงขึ้น คือ การที่ประเทศมาเลเซียเปลี่ยนพื้นที่ปลูกยางเกือบครึ่งประเทศมาปลูกปาล์มน้ำมัน

ดังนั้น ราคายางจึงสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง ถึงตอนนี้ราคาขึ้นลงๆ ที่แถว ๖๕-๑๐๐ บาทต่อกิโลกรัม และไม่เกี่ยวกับเหลี่ยม ถ้าเหลี่ยมจะมีส่วนอยู่บ้างก็สองเรื่อง เรื่องแรก คือ ไปเซ็นสัญญาที่เขาเจรจาตกลงไว้แล้ว (แบบเดียวกับที่มันจัด APEC แหละ คือ คนอื่นเขาทำไว้หมดแล้ว มันแค่มาทำหน้าสี่เหลี่ยมเอาหน้า) อีกเรื่องน่าจะเป็นบทบาทของเหลี่ยมที่สำคัญสุด คือ นโยบายโกงกล้ายาง ส่งยางคุณภาพต่ำ (โคตร) ไปหลอกขายแพงให้คนอีสาน (ชาวอีสานควรสำนึกบุญคุณให้มาก)

เช่นนี้ ราคายางโดยสรุปเป็นไปตามกลไกตลาด แต่แล้ววันหนึ่งไอ้เหลี่ยมก็มาโม้ว่าฝีมือมัน ทั้งที่มันไม่ได้ทำอะไรเลย อย่าว่าแต่เรื่องราคายางครับ น้ำท่วมใต้มันยังไม่ลงมาดู ใช้นิสัยตัวเมียว่าคนใต้ไม่เลือกมัน มันจึงไม่มาดู แค่นี้ก็เห็นชัด..กระไรมันจะมาใส่ใจราคายาง? ให้คนใต้จนให้ตายไม่สะใจกว่าเหรอ?

ขอแทรกอีกเรื่องเถอะ กรณี IMF ที่เปรียบเหมือนตึกที่พังลงมาแล้วทั้งหลังจากรัฐบาลเชาวลิต ทุนสำรองฯ จากสามหมื่นล้านเหลือ ๘๐๐ ล้าน เอาเป็นว่ากระเป๋าฉีกไปแล้ว รัฐบาลชวน ๒ เข้ามาขุดตอหม้อ ลงเสาเข็ม วางฐานราก ก่ออิฐ ทำโครงหลังคา พอไอ้เหลี่ยมาถึงรีบมุงหลังคา ทาสี แล้วรีบเปิดป้าย โฆษณา ป่าวร้อง .."กูทำ" ..จบข่าว ได้หน้า ไม่ต้องลงมือ

ทำนองเดียวกันครับ

ผมจึงอดแปลกใจไม่ได้ที่เห็นคนใต้บางคนทะลึ่งกินหญ้า เชื่อเรื่องขี้โม้ของไอ้เหลี่ยม หญ้าน่ะมันบำรุงลำไส้ดีนักรึไง กินกันอยู่ได้ ปัดโธ่!..เอานิยายอะไรกับไอ้เด็กเลี้ยงแกะนั่น

(ปรับปรุงสำนวน รายละเอียด ๒๓.๒๙ น.)