สวยเหมือนเดิม

ตั้งแต่ไปเชียงรายเมื่อสองสามสัปดาห์ก่อน ผมก็ชักติดใจเมืองเหนือ ไม่เกี่ยวกับผู้คนหรอกนะครับ ผมชอบทิวเขาและอะไรๆ ที่แปลกตาไป ง่ายๆ คือ บ้านผมไม่มีอย่างนี้ นี่ก็ร่ำๆ อยากจะไปดูเหตุการณ์ในพม่าด้วย แต่ทั้งสองอย่างก็ติดขัดและมาบรรจบตรงที่ไม่มีตังค์ ถ้ามีรับรอบรอง ..ไปแล้ว!

ก่อนไปเชียงรายซักสองอาทิตย์ผมกลับไปบ้านที่นครฯ คงทราบๆ กันดีอยู่แล้วนะครับ สองคนกับแม่รื้อของในลังหลายใบจะหารูปถ่ายเก่าๆ สมัยผมยังรุ่นๆ กำลังหนุ่มแน่น ตอนสองขวบนั่นแหละ มันมีอยู่ไม่กี่ใบแต่ของมันปนๆ อยู่หลายลัง สุดท้ายก็หาไม่เจอแต่ไปเจอเอาไปรษณียบัตรเก่าใบนึง จำได้ถนัดว่าเป็นไปรษณียบัตรจากแฟนเก่าสมัยที่ยังเรียนมหาวิทยาลัยปี ๓ ผมพลิกไปมาอยู่นานพยายามอ่านข้อความให้ออกว่าทั้งหมดเขียนว่าอะไร ผมจับได้แกะได้แค่ไม่กี่คำ

อย่าเพิ่งแปลกใจครับ ไม่ใช่ทั้งภาษาไทยและภาษาอังกฤษ แต่มันถูกเขียนเป็นภาษามาเลย์ เพราะเจ้าของไปรษณียบัตรเรียนเอกภาษามลายู สมัยก่อนโน้นก็เลยพลอยได้อานิสงอ่านภาษามาเลย์ออกบ้างประปราย ตอนนี้คืนให้เจ้าของไปหมดแล้ว เหลืออ่านได้ไม่กี่คำ ไปรษณียบัตรทั้งแผ่นนั้นผมจับได้นิดเดียวแค่ว่า “คิดถึงมาก”

ไม่กี่วันก่อนโทรศัพท์คุยกับแม่ แม่บอกว่าขากลับจากกรุงเทพแม่เจอแฟนเก่าอีกคนที่สถานีรถไฟสามเสน ผมไม่ได้ไปส่งเพราะไปท้าตีกับชาวบ้านที่สนามบินดอนเมือง (ไว้จะเล่าให้ฟัง ว่าคนมันจะลัดคิวนี่เช็คอินมันก็ไม่เว้น) แม่บอกว่าแฟนเก่าผมเดี่ยวนี้ “ดูไม่ได้เลย” ..ฮา

เนี่ยเพลงโปรดผม สวยเหมือนเดิม ของพรศักดิ์ ส่องแสง (ชุดลอยแพ) ได้ฟังทีไรนึกถึงวันคืนที่ยังเป็นเด็ก อะไรๆ ก็ผ่านไปไวมาก ผมยังเห็นภาพตัวเองสมัยประถม มัธยมต้นชัดอยู่เลย เหลือเชื่อนะครับ หลายๆ ครั้งเราจะเป็นจะตายเสียให้ได้กับเรื่องบางเรื่อง รู้สึกว่าบางเหตุการณ์มันเลวร้ายมากจนไม่รู้ว่าจะผ่านมันไปได้อย่างไร แต่ครั้นเหลียวหลังกลับไป มันก็แค่เรื่องเล็กๆ เสี้ยวหนึ่งในชีวิตเท่านั้นเอง อาจจะทิ้งแผลไว้บ้าง แต่ก็เท่านั้น ๛

ป.ล. ขอบคุณพี่ Sittingbull และอีกหลายๆ คนที่แวะเวียนมาพูดคุยกันสม่ำเสมอนะครับ รายชื่อรายนามแปะอยู่ข้างขวาครับสำหรับมิตรที่แวะเวียนมาบ่อยๆ

ฯ แรม ๒ ค่ำ เดือน ๑๐ ปีกุล นพศก ร.ศ. ๒๒๕