ซิลิโคน

บ่ายวันนี้อากาศดีนะครับ แดดใช้ได้ อุ่นดี สัตว์เขตร้อนอย่างผมชอบๆ ล่ะครับ อากาศร้อนๆ ถ้าได้นอนเล่นบนแคร่ใต้ร่มไม้ ลมพัดฉิวๆ ไม่รู้จะสุขโขขนาดไหนครับ เปิดเพลงโปรดฟัง อ่านหนังสือดีๆ ซักเล่ม ชีวิตคนก็เท่านี้แหละ เอาอะไรมากมาย ความสุขจากความเรียนง่ายคือความสุขชนิดละเอียด หัวใจไม่เต้นแรง

บ่ายอากาศอบอ้าวในห้องคอนกรีต ที่เห็นสีเขียวนอกหน้าต่าง ผมทำงานไปตามปกติ ฟังเพลงสบายๆ ของธีร์ ไชยเดช แล้วมาจบที่เพลงนี้ “ซิลิโคน” ผมฟังเพลงนี้มาหลายครั้งโดยที่ไม่เคยสักครั้งว่าเพลงนี้พูดถึงเรื่องอะไร เพียงฟังผ่านเท่านั้น ลองฟังสิครับ

มีเล็กน้อย มีเล็กน้อย ที่ว่าเล็กน้อยคือ หน้าอกครับ เพลงนี้สะท้อนความเป็นไปของสังคม ที่นิยมมีนมใหญ่ๆ บางคนที่รู้จักเธอออกจะภาคภูมิใจกับขนาดอันมากมายของเธอ ไอ้เราพอบอกเปลือกดูแล้วก็งั้นๆ บางคนในอดีตก็บ่นงึมงัม นี่ก็เยอะแล้วนะ เอ้อ ความพอดีไม่มีในตัวคน ทั้งเจ้าของนมโดยตรงและโดยอ้อม ดาราก็มีไม่น้อยครับที่นิยมขยับขนาดด้วยซิลิโคน ดูภายนอกก็เร้าใจ จับไประวังไป ถุงข้างในมันจะแตกมั๊ยน้อง

เมื่อเช้าอ่านข่าวในคมชัดลึกนี่ก็เห็นเรื่องแปลกๆ นักศึกษามหาวิทยาลัยนิยมแปลงเพศ เหตุว่าแปลงแต่วัยนี้ดีกว่าปล่อยให้ร่างกายเป็นชายเต็มตัว ผมไม่รู้ครับว่าฮอร์โมนเพศหญิงช่วยหยุดการทำงานของยีนได้มากน้อยแค่ไหน เพราะการเปลี่ยนแปลงไม่ได้ขึ้นกับฮอร์โมนล้วนๆ แม้บางส่วนยีนจะสั่งการผ่านฮอร์โมน นมของสาวประเพศสองก็ซิลิโคนแทบจะล้วนๆ ใครอย่าเผลอเอาของแหลมไปทิ่มตำ เคยฟังคุยรักคุยรสหมอบอกว่า ผ่าแปลงเป็นหญิงไปแล้วถ้าไม่หาอะไรแหย่ไว้บ่อยๆ รูมันจะตัน