ขากลับจากบ้านที่นคร นั่งรถทัวร์สายประจำ รถคันนี้ส่วนใหญ่ถ้าไม่เปิดเพลง มิวสิควีดีโอของนักร้องเพื่อชีวิตใต้ก็บันทึกการแสดงสดของเอกชัย ศรีวิชัย ของเอกชัยน่ะชอบดู แต่เพื่อชีวิตใต้ผมไม่ค่อยจะอยากฟัง จะแขกไก่ หรือคนอื่นๆ ไม่มีอะไรหรอกครับภาษาเพลงไม่มีรสที่จะนับว่าเป็นเพลง ส่วนใหญ่แต่งกันแบบกลอนพาไป ทำนองก็เลียนๆ กันเสียส่วนใหญ่ ยิ่งเนื้อหายิ่งไม่มีจุดเด่น บางเพลงร้องใต้ปนกลาง แต่เลือกใช้คำลงคำผสมคำไม่ได้ความเอาเลย ความจริงไอ้แขกไก่นี่เป็นศิษย์หลวงพี่เอกชัย แต่ทำไมภาษาเพลงไม่ได้ความได้เชื้อเอาเสียเลย
ผมเลิกผ้าห่มคลุมหัว (ที่ปิดเพราะรำคาญมิวสิคที่มันอยู่ตรงหน้า แล้วมันหันกล้องไปมา คงคิดมุขไม่ออกนะ) เพราะเจ้าเพลงนี้ครับ สะดุดเนื้อหาเพลง ส่วนท่วงทำนองก็ลอกๆ มา ไม่ได้โดดเด่นอะไร มาค้นเจอภายหลังว่าเป็นเพลงของ เดช อิสระ ชื่อเพลง ช็อตแล้วหลาว
ค้นเนื้อเพลงได้มาจากเว็บไซต์ musictm (ใครถอดเนื้อเพลงไม่รู้ ปวดหัวกับมัน ต้องมาแก้ใหม่)
ช๊อตแล้วหลาว บ่าวบ่าวบ้านเรา พอเมาแล้วโหย๊ ไม่รู้ไซร กินเหล้าเถื่อน ชอบอยู่หนำ ดีดกีต้าร์ ผมยาวยาวนั่งหลา สาวมา แล้วถ้าโห
พอเห็นสาว โหฉาวทั้งหนน หน้าตาเหมือนโจร เหมือนกับยักษ์ พาให้หนัก พาให้หนาว สาวแล่นหมด ก็อยู่แบบช๊อตช๊อต เลยอด ได้คล็อดสาว
* หัวค่ำค่ำ ออกไปเวียนหลาด เมาหราดหราด ออกไปกินน้ำชา พอเห็นเด็กเพื่อน นั่งซ้อนท้ายงามหนักหนา พี่เหมือนอี้บ้า ซ้อนท้ายเรา เหวอโบ๊เมาเพ ( เมาทั้งเพนิ )
** เฟือนแล้วหลาว บ่าวบ่าวบ้านเรา ไม่รู้เมาเหล้า หรื้อ ว่าเมาเบียร์ ไม่รู้วันไหน ต่อใด อีมีเมีย ช๊อตช๊อตพันนี้ เนี่ยแหละบ่าวบ้านเรา
ซ้ำ ( * , ** )
เฟือนเฟือนพันนี้ เนี่ยแหละบ่าวบ้านเรา ทั้งช๊อตทั้งเฟือน เนี่ยแหละบ่าวบ้านเรา
เพลงนี้สะกิดผมเพราะมันสะท้อนและให้ภาพวัยรุ่นตามชนบทได้ชัด วัยรุ่นตั้งแต่รุ่นเด็กไปรุ่นใหญ่ ส่วนใหญ่ก็อยู่กับเป็นกลุ่ม ซิ่งมอเตอร์ไซต์ ขับมอเตอร์ไซต์เป็นฝูง ขี่วนเวียนตามหมู่บ้านตามตลาด ปลูกขนำเล็กๆ เปิดเพลงเสียงดัง เล่นกีต้าร์ ตั้งวงเมา ค่ำๆ ขับรถวนเวียนในตลาด นั่งร้านน้ำชา นั่งเมาร้านอาหาร ชีวิตก็วนๆ แบบนี้ครับ จนคนมีอายุหนักใจและส่ายหัว บ่อยที่มีเรื่องกันระหว่างแก๊งระหว่างกลุ่ม ทะเลาะกันข้ามหมู่บ้าน แทงกัน ยิงกัน ตายไปก็มาก พิการไปก็มาก เพราะวิถีชีวิตที่ยึดอยู่กับคำว่า "หรอย"
บางคนก็ออกจากกลุ่มเปลี่ยนพฤติกรรมได้หลังมีลูกมีเมีย หลายคนยังเหมือนเดิม มันเป็นปัญหาสังคมชนิดใหม่สำหรับเด็กบ้านนอก (เมืองกรุงก็ไม่ได้ต่างเพียงแค่รูปแบบต่างออกไปตามสภาพสังคมเมือง)
ผมไม่ทราบครับว่าสภาพสังคมที่เปลี่ยนแปลงเร็ว เงินหาง่ายขึ้น (เปรียบเทียบกับเมื่อสิบยี่สิบปีก่อน) รถมอเตอร์ไซต์คันใหม่เอี่ยมราคายังเท่ากับเมื่อสิบยี่สิบปีที่แล้ว แถมขาดผ่อนบริษัทไม่อยากจะยึดมาให้รก (รถมือใหม่ถูก รถมือสองขายไม่ออก) วัยรุ่นจบประถมมัธยมแล้วไม่ได้เรียนต่อ ไม่ได้ทำงานเป็นเรื่องเป็นราว หรือพอได้ทำก็หากินหาเที่ยว วนๆ กับวิถีแบบนี้ อนาคตบ้านเราจะเป็นแบบไหน
จนด้วยปัญญาจริงๆ ครับ
ป.ล. ฝากรบกวนคุณพี่อำนวย (Hat yai-an) แห่งปลักเสม็ดช่วยไขคำใต้ด้วยนะครับ
ถ้าเป็นสมัยผมหลังจากกินข้าวเย็นประมานทุ่ม ก็จะออกมารวมพลหน้าวัดไม่มีหนำ นั่งบนแคร่บ้านเพื่อนที่พ่อนักเลงหน่อยๆ ไม่แซวใคร หาหวากมา พอหมด ก็แบ่งกองกำลังไปขึ้นหวาก รอบสอง ซึ่งเจ้าของก็ญาติๆกันหรือเราก็เคยช่วยทำงานให้ พวกที่กล้าหน่อยก็ไปตีผึ้งตามป่าช้า หากับแกล้ม หลอกผีกันมันดี แล้วไปนอนบ้านปู่บ้านย่า ปกตินอนที่นี่เพื่อป้องกันแม่ด่า กินแล้วไม่รู้ไปไหน มอเตอร์ไซด์ไม่มี สบาย
อ้อ สรุปว่า เรื่องแบบนี้เป็นมานานแล้ว ต่างที่ระดับความรุนแรง