เย็นย่ำค่ำวันนี้ระหว่างเป็นสักขี่พยานรักสมรักสมรถของแมว ประกอบกระเป๋าที่แห้งขอดทำให้ใจเตลิดนึกไปถึงไส้อั่ว ผมมีร้านไส้อั้วร้านโปรดอยู่ร้านนึง เขาทำเองขายเอง ถูกกว่าใครเขา และรสจัดจ้านกว่าร้านอื่นๆ คนชอบเผ็ดแบบผมนี่ถูกใจเลย ร้านนั้นมีไส้กรอกอีสานขายด้วยทำเองเหมือนกัน วันนั้นไปซื้อป้าเจ้าของร้านบอก เฮ่ย! วันนี้ไม่มีผักนะ แกรีบจะเอาก็แบ่งที่ป้าปิ้งกินเองไปก่อนแล้วกัน ปิ้งกินเองแต่ยังไม่มีรอยฟันเอาก็เอา!
นึกถึงไส้กรอกก็ชวนให้สงสัยว่า ไส้กรอกไทย (ไอ้ที่เรียกว่าไส้กรอกอีสาน) กับ ไส้กรอกฝรั่ง ใครลอกใคร เป็นมาเหมือนกันอย่างไร ไส้อั่วก็เหมือนเป็นไส้กรอกอีกชนิดหนึ่ง
ของไทยน่ะ ตั้งชื่อถูก เพราะมันเป็นไส้กรอก เอาของกรอกลงไปในไส้ ส่วนรากศัพท์ไส้กรอกฝรั่ง ที่เรียก sausage นั้น ผมไม่รู้ที่มาที่ไป
พูดถึงภาษาผมก็อยากรู้ว่าถ้าเราลอกไส้กรอกเขามา (ถ้าความคิดแรกไม่ได้มาจากเราเป็นคนต้นคิดเอง) ถามว่าคนสมัยก่อนจะออกเสียง “sausage” ว่าอย่างไร จะเพี้ยน ๆ เหมือนการเทียบเสียงแบบโบราณสมัยอยุธยาหรือต้นรัตนโกสินทร์ไหม?
เรียกอย่างไรไม่รู้ แต่กลัวจะเรียกว่า “สอดเสร็จ” ก็เสียงมันใกล้กันมาก ..สาว ๆ ลูบปากมันแพล่บ!!
อ่านแต่หัวข้อนึกว่าเรื่องแมวอีก ไปเืรื่องไส้กรอกซะงั้น
วันนู้นนนน ดูึคดีเด็ด
ผู้ชายมาหาซื้อไส้กรอกอีสาน แล้วรถเข็นมันย้ายเข้าไปในซอย
ด้วยความอยากกินก็ตามหา
แล้วไปเคาะประตูถามบ้านที่เค้ากำลังจึ๊กๆกันพอดี
แล้วคำถามคือ “พี่ๆ ไส้กรอกเข้่าไปลึกมั้ย”
(ต้องเข้าไปในซอยอีกลึกมั้ยถึงจะเจอแผงไส้กรอก – เจ้าของบ้านเข้าใจผิดคิดว่ามาแอบดู)
ก็มีเรื่องมีราวกลายเป็นคดีเด็ดด้วยประการฉะนี้แล