สมัคร สุนทรเวช: เฒ่าคางคกสารพัดพิษ

ตอนยังเป็นหนุ่มน้อยๆ สิบกว่าขวบจำความได้ว่าติดภาพยนต์จีน “มังกรหยก” แบบหนึ่บๆ ถึงเวลาต้องนั่งเฝ้าจอ โดยเฉพาะภาค ๒ ที่พระ-นางก๊วยเจ๋งและอึ้งย้งมีบทบาทอย่างสำคัญในห้วงแห่งการผลัดรุ่นและศึกสงคราม ในบรรดาผู้เฒ่า ๕ ยอดผีมือแห่งยุคที่มีทั้งฝ่ายธรรมะและอธรรม ตัวละครหนึ่งที่อยู่ในความจดจำของผม คือ “พิษประจิมอาวเอี๊ยงฮง” หรือ “เฒ่าคางคก สารพัดพิษ” จากความเชี่ยวชาญในการใช้พิษ พลังคางคก และเคล็ดวิชาไม้เท้าอสรพิษ เฒ่าคางคกเป็นฝ่ายมารที่ตามทำลายล้างคู่พระนางจนสุดท้ายความจำเสื่อม ความทะยานอยากทำลายตัวเอง แต่กระนั้นด้วยความเป็นเฒ่าสารพัดพิษก็ไม่ทิ้งความร้ายกาจกระทั่งตัวตาย

ด้วยบุคลิก เมื่อนึกถึงเฒ่าคางคกสารพัดพิษทีไรผมนึกถึง “สมัคร สุนทรเวช” ไปเสียทุกครั้ง ไม่รู้เพราะอะไร อาจจะลักษณะนิสัยหรือตัวละครที่ถูกเลือกหรืออย่างไรไม่ทราบ

สมัคร สุนทรเวช หลีกออกไปจากแวดวงหารเมืองภายหลังคนในพรรคพลังประชาชนและพรรคร่วมรวมใจกันเล่นบท “กวาดด้วยข้างเท้า-ถีบหัวส่ง” ด้วยการไม่ยอมเข้าร่วมประชุมเลือกสมัครกลับเข้าเป็นนายกฯ อีกครั้งอย่างเลือดเย็น จากนั้นมีข่าวนายสมัครเป็นมะเร็งกระทั่งยืนยันเป็นที่สุดว่าเป็นมะเร็งที่ตับพักรักษาตัวอยู่โรงพยาบาลบำรุงราษฎร์ และบินไปรักษาตัวที่สหรัฐอเมริกา

สมัคร สุนทราเวช ปรากฎขึ้นอีกครั้งในสภาพอันทรุดโทรมไร้สง่า เหมือนท่อนไม้เก่าผุเปื่อยรอสลาย เมื่อพันธมิตรในฮุสตัน (Houston) ไปต้อนรับด้วยป้าย “เวรกรรมไม่ต้องรอชาติหน้า” ที่สนามบิน

และพลันที่ภาพนั้นของนายสมัครเข้าสู่ความรับรู้ของสาธารณะ ขบวนของคนรักเหลี่ยมก็เคลื่อนไหวอย่างเผ็ดร้อน เสียงก่นด่า ประณาม สาปแช่งต่อพันธมิตรฯ ฮุสตันก็ดังอึงมี่ แถมขุดค้นประวัติมายำเล่นอย่างกับเป็นบุคคลสาธารณะที่ปัจเจกจะล้วงไปรุ่มร่ามได้ โดยเฉพาะเว็บบอร์ดราชดำเนินและที่มั่วๆ อ้างตัวว่าเป็นสื่อ แต่ก็เข้าใจได้ว่าเขารักใคร่บูชาของเขา ความรู้สึกจึงออกไปในทำนองนั้น  ไม่เป็นที่แปลกประหลาดแต่อย่างใด

เขาสงสารและเป็นเดือดเป็นร้อนต่อภาพนายสมัครที่ถูกย่ำยีด้วยป้ายสองป้าย เขาแสดงออกดุจผู้มีมโนธรรมสำนึกสูงส่ง แต่หากย้อนไป คน (?) เหล่านี้กลับกระทำย่ำยีต่อคนที่บาดเจ็บล้มตายในเหตุการณ์ ๗ ตุลาทมิฬ อย่างสนุก อย่างออกรส อย่างเมามัน-สาแก่ใจ ช่วยกันสร้างข้อมูลเท็จ ช่วยกันบิดเบือน ช่วยกันกล่าวร้ายป้ายสีขยายความเท็จและข่มขืนศพ!? ต่างกันเหลือเกิน ต่างกันเหลือเกิน ราวกับว่าช่วงนั้นเป็นคืนเดือนหงายวิญญาณเดรัจฉานร้ายสิงสวม!!

พันธมิตรฯ ฮุสตันส่วนหนึ่งมี “หนี้เลือด” ค้างเก่าตั้งแต่ครั้งเหตุการณ์ ๖ ตุลา ที่รอวันชำระล้างซึ่งผมไม่ก้าวล่วงและไม่เกี่ยวข้อง เช่นเดียวกับหลายคนที่ได้รับผลกระทบจากนายสมัครทั้งทางตรงและทางอ้อม เขาไม่ให้อภัย เพราะอย่างน้อยที่สุดผู้ร้ายรายนี้ไม่เคยกลับตัวกลับใจ ไม่เคยสำนึกผิด ขอโทษเลยแม้สักครั้งเดียว

ผมมองภาพนั้นของนายสมัครด้วยความรู้สึกสังเวชแต่ไม่สงสาร นายสมัครที่ไม่เคยยอมใครนั่งทอดสังขารอันผุพังให้เขาชูป้ายอย่างกับไม่ใช่นายสมัครที่เคยรู้จัก ไม่ใช่หมาบ้าตัวเดิมที่คุ้นเคยแต่เป็นหมาขี้เรื้อนอันผุเปื่อย-ล้าต่อโลก นึกในใจจะไม่ผูกพยาบาทต่อทุกการกระทำของเขาในห้วงเวลา ๗ เดือนที่อยู่ในตำแหน่งนายกรัฐมนตรี ไม่อโหสิแต่ไม่ผูกกรรมผูกเวรต่อกันอีก ส่วนนายสมัครจะเป็นอย่างไรสุดแต่กรรมจะนำพา

แต่นายสมัครก็ยังเป็นนายสมัครคนเดิม เนื้อความในจดหมายที่เขาส่งถึงสามเกรียนนั้นยังบอกความเป็นสมัครอยู่เต็มเปี่ยม เป็น “เฒ่าคางคกสารพัดพิษ” ที่ความตายแม้อยู่เบื้องหน้าก็มิอาจกระเทาะบาปที่เกาะหนาทั้งกายใจ ใจที่บาปหยาบช้า-กักขฬะ-สามานย์-คดข้องอกระดูกเจ็ดแสนสามหมื่นขด-โป้ปดเป็นจิตวิญาณนั้น คงไม่อาจบรรเทาได้ด้วยเจริญ “มรณานุสสติ”

นายสมัครไม่เคยสำนึกในชั่วที่ตัวทำ ยังคงเส้นคงวากับการโกหกทั้งตัวเองและคนอื่น เริ่มที่ย่อหน้าที่สอง นายสมัครโกหกว่า “เมื่อตอนที่ผมอยู่เมืองไทย คนอย่างผมก็ไปไหนมาไหนโดยไม่เคยเจอใครที่จะมาแสดงอาการด่าทอว่ากล่าวผมตลอดระยะเวลา 7 เดือน” — ไม่มีแม้กระทั่งแถวเยาวราชที่ไปซื้อของแล้วโดนไล่ไม่ยอมขายให้ !? นายสมัครยังคงเป็นนายสมัครที่ชอบรำเลิกบุญคุณ ชอบแปลงหน้าที่เป็นบุญคุณ นำเรื่องเล็กน้อยเป็นบุญคุณใหญ่ ยังเป็นนายสมัครที่ไร้วุฒิภาวะไม่เปลี่ยนแปลง

นายสมัครคือคนเจ้าคิดเจ้าแค้นและขี้ฟ้องไม่เคยเปลี่ยนเช่นกัน “รัฐบาลสัตว์นรก” “รัฐมนตรีหน้าโง่” “ไอ้หมัก ไอ้สัด” ต่างออกสู่สาธารณะก็ด้วยปากของนายสมัครล้วนๆ ขณะที่นั่งหมดสภาพไร้เรี่ยวแรงจะออกอาการหมาบ้ารุกรานข่มเหงอย่างที่เคยประพฤติเมื่อยามมีอำนาจ ในยามที่ทำอะไรไม่ได้นายสมัครคิดแค้นและเก็บไว้ฟ้อง “ผมคิดอยู่ในใจเพียงว่าเมื่อผมมีโอกาสนั่งเขียนหนังสือผมก็คิดจะเขียนมาถึงผู้จัดรายการความจริงวันนี้ เพื่อบอกความจริงให้พวกที่เขามาแสดงกันอย่างที่ว่า” ทั้งลำพอง-ข่มขู่ “โดยที่คนพวกนี้เขาไม่เคยรู้หรือแกล้งไม่รู้เลยว่าใครเป็นใคร” !!

ในความรับรู้ของนายสมัคร มันไม่เคยทำผิดทำเลวอะไรเลย มันไม่ได้ขายชาติทั้งที่พูดเองกับปากว่าต้องร่นเขตแดน ทั้งยังแก้แทน-สนับสนุนข้อตกลงอันเป็นโมฆะ นายสมัครแก้ปัญหาความขัดแย้งและดูแลทหารด้วยการไปทำข้าวหน้าไก่? ละเลยไม่ใส่ใจต่อปัญหาสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ นายสมัครบอกว่าเป็นผู้เข้ามากอบกู้สถานการณ์บ้านเมืองจากการรัฐประหาร ขณะที่ “ปากสมัคร” ขยายถ่างความแตกแยก-สร้างความขัดแย้งขึ้นในสังคมอย่างสุดประมาณ “ปากสมัคร” โกหก-รุกราน-ใส่ร้ายผู้คนจนก่อความเกลียดชังไปทั่ว “ปากสมัคร” พ่นคำกักขฬะ-หยาบต่ำจนสังคมสับสน

นายสมัครอ้างว่า “ผมก็เป็นคนหนึ่งที่มีความจงรักภักดี และมีความเคารพเทิดทูน สถาบันสูงสุดของบ้านเมืองมาตลอด โดยไม่ต้องไปประกาศให้ใครในบ้านเมืองรู้” นายสมัครไม่เคยโอ้อวดเลยแม้แต่ครั้งเดียว ที่ให้เตี้ยหมาตื่นแหงนหน้าดูนั่นก็ไม่ใช่ ที่พร่ำพูดไม่ขาดปากก็ไม่ใช่อีกเช่นกัน ความจงรักภักดีของนายสมัครขายได้ นำมาแลกเปลี่ยนเป็นตำแหน่งหัวหน้าพรรค-นายกรัฐมนตรีได้ ปากนายสมัครบอกว่าจงรักภักดี แต่แขนนายสมัครโอบอุ้มจักรภพ เพ็ญแข ที่หมิ่นและต้องการล้มล้างสถาบันฯ ความจงรักภักดีของนายสมัครคือการนิ่งเฉยดูดายไม่ดำเนินการหรือออกปากใดกับเว็บไซต์-วิทยูชุมนุมที่หมิ่นสถาบัน ปล่อยประละเลยและแก้ต่างให้ NBT ที่ทำสารคดีพิเศษซ่อนประสงค์ร้าย ความจงรักภักดีของนายสมัครคือการดึงสถาบันฯ มาเป็นเครื่องมือในการประหัตประหารฝ่ายตรงข้ามทางการเมืองผ่านโครงการ “จากวันแม่ถึงวันพ่อ ๑๑๖วัน สร้างสามัคคี” ความจงรักภักดีของนายสมัครคือการรับใช้ทักษิณ ชินวัตร ผู้จาบจ้วง-ประสงค์โค่นล้มสถาบัน!

ไล่รายประโยคเห็นจะยาว หลายหน้ากระดาษก็คงไม่พอ เพราะไม่ว่าจะทักษิณหรือสมัครก็คือๆ กัน ไม่รู้ผิดชอบชั่วดีใด ไม่เคยสำนึกรู้ คนชั่วย่อมไม่รู้ตัวว่ากระทำชั่ว พูดไปทำไมมีเมื่อความเลวกองหนาเป็นเทือกเขาเลากา  ..บางทีจะสายไป…หากนายสมัครยังไม่ฉุกคิด

คุณเปลวท่านว่าบางทีนายสมัครอาจกลับมากับคาร์โก แต่ด้วยหนี้ที่นายสมัครกระทำต่อ “เพื่อนพันธมิตร” ของผม หนี้ที่นายสมัครเอาดินแดนไปประเคนเขมร หนี้ที่นายสมัครละเลย-ส่งเสริมคนมุ่งร้ายสถาบัน หนี้ภาษีที่นายสมัครจ้องงาบงับ ฯลฯ บรรดานี้..ผมจะรู้สึกเสียใจอย่างยิ่งถ้าเทคโนโลยีใหม่จะช่วยชีวิตนายสมัครจากมะเร็งไม่ได้ ขออวยพรให้หายโดยเร็ววันและกลับมาติดคุกในปลายชีวิต ถ้าไม่หาย..ผมก็เสียดายที่มันเป็นมะเร็งตับ ที่มันตายง่ายตายไวและทรมานน้อยเกินไป!!

โปรดอย่าว่าใจดำ เพราะอโหสิกรรมพึงมีได้ก็ด้วยความสำนึกผิดและขอโทษเป็นเบื้องแรก