เรียงความสลด "ตาข่มขืนหลาน"

3 March 2007 - 10:25

เช้าวันมาฆบูชาตั้งใจจะหาอะไรดีๆ อ่าน เปิดโทรทัศน์บนคอมพ์เครื่องเดิมก็เหมือนเช่นทุกวัน คือ ไม่มีอะไรให้จับต้องได้เหมือนเคย พลิกไปดูข่าวหนังสือพิมพ์ว่าเช้านี้มีอะไรบ้าง พาดหัวข่าวสดฉบับเช้าวันนี้ชวนให้นึกถึงอะไรหลายๆ อย่าง

“ช็อก-เรียงความ”ดญ.” แฉสุดสลดโดน”ตา”ข่มขืน3ปี”

ความตอนต้นชี้ปัญหาระดับพื้นฐานของสังคมที่น้อยคนจะเอามาพูดถึง ซึ่งมันก็เริ่มมานานมากแล้ว จากที่เราเคยอยู่แบบเรียบง่าย วันนึงเราอยากจะเป็น “นิคส์” หรือ ประเทศอุตสาหกรรมใหม่ ในสมัยนายกชาติชาย ฯ (จริงๆ มันเริ่มมาตั้งแต่ประเทศไทยอยากรวยโดยการตัดไม้ส่งออกขาย แต่ภาพมาชัดสุดในสมัยหลัง) เราก็เริ่มทำลายตัวเองและกัดกินตัวเองไปเรื่อยๆ และไม่มีใครคิดจะหยิบเอาปัญหาที่เกิดในจุดเล็กๆ ของสังคมมาพูดถึง เมื่อเราเปลี่ยนจากกินง่ายอยู่ง่าย มาเน้นหาเงินหลาย ๆ อย่างโดยเฉพาะสิ่งที่อยู่ระดับล่างสุดของสังคมก็เกิดเป็นหนอง ปมแรกของเกือบทุกปัญหาเริ่มจากจุดเล็ก ๆ จุดนี้

พ่อและแม่เขาทิ้งหนูตั้งแต่ยังเด็ก แม่พาฉันมาให้ตาและยายเลี้ยง เมื่อฉันโตขึ้น ตาและยายไม่มีเงิน แต่ต้องหาเงินส่งให้ฉันเรียน โดยการขายก๋วยเตี๋ยวและสานกระจาด ยายฉันต้องอดหลับอดนอนทุกวันมาทำกระจาดตอน 1 ทุ่ม ถึงตี 1 ทุกคืน กลัวฉันไม่มีเงินไปโรงเรียน ก่อนที่ฉันจะมาโรงเรียนฉันต้องช่วยตาและยายทำงานก่อนทุกวัน และตอนเย็นกลับจากโรงเรียนก็ต้องช่วยยายขายก๋วยเตี๋ยว

ความท่อนต่อมาสะท้อนปัญหาอีกระดับ ที่ค่อย ๆ แจ่มชัดขึ้นทุกขณะ คือ ภาพความขัดแย้งระหว่างภาพของความเป็นเมืองพุทธศาสนา กับ ภาพความบกพร่องทางศีลธรรมของคนทั้งสังคม

เมื่อฉันโตขึ้น ฉันอายุได้ 11 ปี ฉันถูกตาข่มขืน จนกระทั่งถึงปัจจุบันนี้ ฉันต้องนอนร้องไห้ทุกวัน เมื่อภาพเหล่านั้นตามหลอกหลอนฉันอยู่ทุกเวลา ตาเป็นตาแท้ๆ ของฉัน แต่เขาทำกับฉันลงได้อย่างไรไม่รู้ ตาเขาเหมือนไม่รักหนูเลยสักนิดเดียว และฉันต้องจากพ่อและแม่มา 9 ปีแล้ว ข้างนอกของหนู หนูพยายามเป็นคนเข้มแข็งต่อหน้าผู้คน ไม่มีใครรู้เลยว่าข้างในอ่อนแอ ฉันร้องไห้ท้อแท้ทุกครั้งที่ถูกตาข่มขืนมาตลอด 3 ปีเต็ม เวลาฉันร้องไห้ฉันต้องแอบไปร้องไห้ในห้องน้ำ เพราะไม่มีใครเห็น หนูไม่ต้องการให้ใครรู้

สิบกว่าปีก่อนนั้น สมัยที่ยังเป็นนักศึกษาเราเคยพูดกับน้อง ๆ และเพื่อนพ้องว่า สังคมไทยไม่ใช่สังคมพุทธหรอก และคนไทยก็ไม่ใช่ “คนพุทธ” ถ้าจะเป็นก็เป็นได้เพียงแค่ในระดับของความเป็นพุทธ “โดยกำเนิด” ไม่ได้มีจิตใจหรือศีลธรรมในระดับที่นับได้ว่าเป็นพุทธ เราวิเคราะห์เอาไว้ยาวเมืองครั้งกระนั้น แล้วถ้าเผื่อจะหาเวลาได้จะเล่าให้ฟัง (แต่เราสรุปเบื้องต้นเฉพาะไว้ที่บรรทัดนี้ว่า ไม่มีเหตุอันใดที่จะต้องบันทึกไว้ในรัฐธรรมนูญฉบับใด ว่า ศาสนาพุทธเป็นศาสนาประจำชาติ)

เด็กหญิงชั้น ม.๒ คนดังกล่าวขมวดปมกลับมาที่ความต้องการของเธอ และนั่นคือสิ่งที่คนทั้งสังคมต้องการไม่ใช่หรือ

หนูเคยนึกถึงความฝันของหนูความฝันของฉัน คือมีครอบครัวที่อบอุ่นเท่านั้น หนูไม่เคยขออะไรมากกว่านี้เลย บางครั้งฉันร้องไห้เมื่อเห็นพ่อและแม่อุ้มเด็กซึ่งเป็นลูกของเขา ท่ามกลางความอบอุ่นในครอบครัวของเขา หนูอยากมีพ่อแม่เหมือนเด็กคนอื่นๆ บ้าง หนูไม่อยากโดนตาข่มขืนแต่เมื่อหนูไม่ยอมเขา เขาก็หาเรื่องตีหนู หาเรื่องใส่ร้ายหนู หนูจึงต้องยอมเขาตลอดมา จนหนูไม่มีความมั่นใจในตนเอง ตอนนี้หนูรู้สึกว่า หนูต้องเดินทางด้วยตัวเอง หนูยืนอยู่บนโลกใบนี้เพียงคนเดียว

เธอเจ็บปวดกับสิ่งที่เกิดขึ้นซ้ำ ๆ คุณอาจรู้สึกสังเวช และสลดกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับเธอ แต่กี่คนที่ผ่านถึงบรรทัดนี้ที่รู้สึกตัวว่าตัวเองเป็นส่วนหนึ่งและเป็นต้นเหตุหนึ่งของปัญหาดังกล่าว วันมาฆะ ฯ อาจเป็นวันที่เราต้องทบทวนว่าเราจะไปทางไหน สังคมประเทศของเราจะไปทางไหน จะอยู่กันอย่างไร ทิศทางไหนที่เราจะเลือกเดิน พระราโชวาทอันเปี่ยมด้วยธรรมในพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว อาจเป็นหลักยึดให้ท่านได้ หากท่านได้ทบทวนพิจารณา ถ้าผู้ใหญ่ในบ้านเมืองยังมึนงงเริ่มไม่เป็น ไปไม่ถูก ยังสับสนในตัวเองอยู่ เริ่มที่เราที่จุดเล็ก ๆ ที่ตัวเราเอง

เกล็ดประวัติศาสตร์เล็กๆ จากแหลมมาลายูจากปัตตานีไปจนสุดของของมาเลย์ บอกเราว่า พื้นที่แห่งนั้นแต่เดิมไม่ได้นับถือศาสนาอิสลาม เมื่อชาวบ้านตัวเล็ก ๆ เปลี่ยนมานับถืออิสลาม นานวันเข้ากษัติย์หรือเจ้าเมืองและผู้ปกครองก็เปลี่ยนแปลงตาม และทั้งเมืองและคาบสมุทรฯ ก็ถืออิสลาม

(หมายเหตุกันความสงสัยและคำถาม ..เรานับถือพุทธเป็นพุทธทั้งโดยกำเนิดและโดยศรัทธา)