กำเนิด ‘สำลี’ ทายาทแมวบอส ลำดับที่ ๑

ย้อนไปเมื่อวันที่ ๑๑ ต่อ ๑๒ เมษายน ขณะที่บ้านเมืองมีเรื่องร้าย ๆ ผมกลับมีเรื่องกังวลและภายหลังเป็นข่าวดี เจ้าต้อย แมวตัวเมียตัวเดียวในบ้านที่ท้องโตขึ้น ๆ จนน่าสงสัยมาเดือนกว่า ที่บางคนตั้งข้อสงสัยว่าต้อยตั้งท้อง และอาจจะเดือนหรือครึ่งเดือนจะออกลูก มีอาการแปลก ๆ ตอนประมาณเที่ยงคืน คือ มีน้ำสีขาวข้นไหลออกมาจากตรงนั้น ผมเช็ดมาดูก็คิดว่าแน่แล้ว คงไม่พ้นคืนนี้แล้ว เพราะตอนเย็น ๆ ค่ำๆ (และสองสามวันก่อนหน้า) ต้อยมีอาการคล้ายสำรวจที่ทางสำหรับออกลูก

ด้วยความที่ไม่เคยทำคลอดแมว และประสบการณ์แมวตายระหว่างคลอด (เจ้านุ้ย แมวที่บ้านที่ใต้เมื่อหลายปีก่อน) ทำให้ผมกังวลอยู่ไม่น้อย อีกทั้งต้อยก็ยังเล็กมาก เป็นแมวกำลังสาว ยังเล่นสนุก ยิ่งชวนให้กังวลว่า จะเกิดเหตุการณ์ซ้ำอีกครั้งหรือเปล่า สองจิตสองใจจะพา-ไม่พาไปโรงพยาบาล

สังเกต รอเวลา …ช่วยเหลือ ช่วยกระตุ้นให้ต้อยรู้จักเบ่ง ต้อยเปลี่ยนที่จากที่นอนที่จัดให้ ไปกะบะอึ แล้วไปนอนในครัว เปลี่ยนไปเปลี่ยนมา มีอาการไม่สบายท้อง มีเลือดไหล และพักหนึ่งรกทำท่าจะออกมา รอลุ้นแต่แล้วก็กลับไปอีก จนเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่ทราบ ต้อยก็เข้าไปยังที่ที่เตรียมไว้ให้ แล้วค่อย ๆ เบ่ง โผล่มาทีละน้อย ๆ จนเกือบครึ่งชั่วโมง หรือสิบกว่านาทีก็ไม่ทราบ จู่ๆ ลูกแมวก็พรวดออกมา

ต้อยเลียเอารกที่ติดตัวอยู่ออกจนหมด และอึดใจนึงสำลีก็หายใจ ซี่โครงกางพะงาบ ๆ ตอนนั้นมีเสียงร้องเล็ก ๆ หรือไม่จำไม่ได้จริง ๆ

ระหว่างปล่อยทิ้งให้ต้อยพักหน่อยนึง ระหว่างที่สายสะดือยังติดอยู่กับรก ก็เหลือบเห็นว่า เจ้าอ้วน พ่อของเจ้าสำลี แสดงความเอาใจใส่และรับผิดชอบอย่างยิ่งด้วยการหลับสนิท สบายอารมณ์ อยู่ไม่ไกลกับที่ที่ต้อยออกลูก เจ้าสีดำ “ตัวแถม” ประจำบ้านก็หลับสบายอยู่ใกล้บอส

คืนนั้น พลิกอ่านวิธีทำคลอดแมวกันให้วุ่น สิ่งที่รับรู้มาประกอบคำปรึกษา ว่าตัวแม่จะต้องกัดสายสะดือเอง แต่ว่าต้อยเพลียหลับไปแล้ว เป็นภาระต้องช่วยจัดการ หาด้ายมาผูกสะดือ แล้วเอากรรไกรตัด (ฆ่าเชื้อด้วยแอลกอฮอล์ก่อน)

เจ้าสำลี บอสตัวน้อยเคลื่อนที่เองได้ตั้งแต่แรก ๆ ที่คลอดออกมา ปีนป่ายแม่ได้ตั้งแต่ตอนนั้น เราเอาเจ้าสำลีลงมานอนข้างล่างข้าง ๆ ต้อย เจ้าสำลีที่ตัวเย็นเฉียบพยายามเกาะแม่เพื่อความอบอุ่น 

ต้อยยังตัวพอง ๆ เข้าใจว่าเจ็บแผลออกลูก พุงยังเหมือนมีอีกตัว จับดูก็ไม่แน่ใจ แต่รกและทุกอย่างออกมาแล้ว ขณะที่ต้อยเริ่มหมดแรงและหลบไปหลับที่ในครัว ผมง่วงเต็มที่เพราะไม่ไกลจากนี้ก็เช้าแล้ว ..น้องชายมาปลุกตอนเช้า เห็นต้อยนอนในครัว พร้อมรอยเลือดและลูกแมวที่รกหุ้มตัว ตัวนี้ดูสมบูรณ์กว่าเจ้าสำลี เพียงแต่มีรกหุ้มทั้งตัวและตายแล้ว!

แรกทีเดียวเข้าใจว่าต้อยคงเหนื่อยมากเกินไป แต่จริงๆ แล้วอาจจะตายตั้งแต่ในท้องก็ได้เพราะสายสะดือขาด และส่วนอื่นๆ หลุดออกมาหมดก่อนหน้านี้แล้ว เสียดายครับ แต่ไม่รู้จะทำอย่างไรได้ วาสนาคงมีต่อกันเพียงแค่นี้ (?)

จัดการกับเจ้าตัวเล็กผู้น้องเสร็จก็ย้ายต้อยมานอนกับสำลี เพื่อให้ความอบอุ่นและให้นมลูก ต้อยคงยังเพลียอยู่จึงหลับไป ส่วนเจ้าสีดำ (ตัวแถม) ทำท่าจะมาชวนต้อยเล่นเหมือนทุกวัน แต่ปรากฏว่าอดไป ดีที่สีดำไม่วุ่นวายชวนต้อยเล่นเหมือนทุกวัน

ภาพลำดับถัด ๆ ไป เอามาฝาก ให้เห็นลำดับพัฒนาการในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา เจ้าสำลีขนฟูและนุ่ม แรกเห็นผมก็นึกในใจในตอนนั้นว่านี่มันเจ้าบอส (อ้วน) ชัด ๆ ยิ่งโตยิ่งเหมือนพ่อมันขึ้นทุกวัน มันน่ารักน่าเอ็นดูก็จริง แต่ถ้าเป็นเหมือนพ่อมันอีกตัว ผมคง “ปวดหัวเผียบ ๆ”

สำลีแข็งแรงมากครับ หน้าตากับหัว รูปร่าง ข้อเท้าแขนขา ยิ่งเห็นท่านอน.. มันไอ้บอสตัวน้อย ๆ ดี ๆ นี่เอง แข็งแรงและโตไวมาก เริ่มเคลื่อนที่-ป่ายปีนไปโน่นนี่ทั้งที่ตายังไปเปิดและเดินไม่ได้  วันนี้ตาซ้ายเปิดขึ้นนิดหน่อยแล้ว ไม่กี่วันนี้คงจะได้เห็นว่าตาเหมือนบอสหรือเหมือนต้อย

ส่วนไอ้บอส พ่อเจ้าสำลี วัน ๆ ไม่คิดอะไร นอกจากหาทางออกนอกบ้านไปปี้สาวอย่างเดียว พอเอาลูกตัวเองขึ้นขี่หลัง บอสรีบเผ่นในทันที!!

แถมด้วยสองรูปของ อ้วน (แมวบอส) เมื่อแรกที่มาอยู่กับผม รูปแรกกำลังทะเลาะกันเรื่องของกิน รูปที่สองกำลังหลับสบายอยู่หน้าคอม

๏ รบ ๒ ๑๑ ๕ รศ ๒๒๗