คืนสามฝนที่มัฆวานฯ

เพิ่งกลับมาจากชุมนุมพันธมิตรครับ ง่วงหน่อยๆ แต่อยากจะเขียนให้เสียก่อนจะหมดความ “สด” วันนี้ออกจากบ้านสายกว่าที่ตั้งใจไว้ เหตุเพราะแมวหนีเที่ยวหาตัวไม่เจอ ไปขึ้นรถตู้ก็มีปัญหาหน่อยๆ เพราะผมไม่ค่อยรู้ละแวกนั้นเลยคุยกับคนขับนานสองนาน ขึ้นรถด้วยความไม่มั่นใจว่าต้องเดินไกลแค่ไหน แต่โชคช่วยครับมีพี่สาววัยกลางคนมานั่งข้างๆ บอกว่าลงตลาดนางเลิ้ง เอาละวา ไปที่เดียวกันแน่ๆ เลยบอกย้ำกับคนขับอีกทีว่าลงที่เดียวกัน พี่สาววัยกลางคนหันมายิ้มแล้วพูดเบาๆ ว่า “ไปพันธมิตรใช่ปล่าว” ผมยิ้มรับ เลยได้เพื่อนร่วมทางต่างวัยสนทนากันก็เลยทราบว่าหญิงวัยกลางคนท่าทางอ่อนโยน นิ่มนวลและเย็นคนนี้เป็นสมาชิกกองทัพธรรม

ลงรถตรง “ตลาดนางเลิ้ง” แล้วเดินข้ามฟากไปตรอกเล็กๆ วัดโสมฯ ไปแยกกันข้างเวที พี่ไปกองทัพธรรม ผมแยกไปหลังเวที (เหมือนเดิมเป๊ะ) ไปถึงข้างเวทีกำลังแถลงข่าว นักข่าวล้อมใครก็ไม่รู้ล่ะครับ มองไม่เห็นจริงๆ ตอนนั้นกำลังพลบค่ำ คนเริ่มทะยอยมากันเป็นทิว

ตำรวจตั้งแถวแนวหน้ารั้วเหล็ก ดูเข้มแข็งกว่าคราวก่อนๆ มีป้ายเขียนติดไว้ที่แผงเหล็กว่า “การชุมนุมเป็นเสรีภาพ การล้อมปราบเป็นอาชญากรรม” ไม่มีแนวกองหน้าของพันธมิตรฯ กันเหมือนเช้าวันเสาร์ที่สมัครคลั่งกลางจอ

หลังการจัดระเบียบร้านค้าเมื่อหลายวันก่อน ถนนเลียบหน้ายูเอ็นกลายเป็นตลาดนัด ตลาดค่ำตลอดทั้งแนว มีของขายทุกอย่าง ตั้งแต่ของกิน เสื้อผ้า อุปกรณ์ชุมนุม ที่รองนั่ง ร่ม และซีดีเหตุการณ์ประวัติศาสตร์ แม่ค้าหัวใสบางพวกปริ้นภาพจากผู้จัดการออนไลน์มาวางขาย มีโลโก้ผู้จัดการแปะหราเลย ผมได้นาทีระทึกด้วย เพราะแม่ค้าซีดีสองเจ้าเปิดศึกด่ากัน เหตุเพราะขายแผ่นเปล่าปนไปด้วย แลัวโยนว่าเป็นของอีกร้าน ร้านเหล่านี้ไม่เกี่ยวข้องกับพันธมิตรฯ นะครับ แค่ย้ายที่มาขาย

ผมเดินเตร่ไปเตร่มา แวะไปกินขนมจีนจานน้อยราคา ๒๐ บาท (๑ หยิบเล็ก) น้ำแกงรสชาติปานน้ำล้างจานเติมพริก เข็ดหลาบครับ พรุ่งนี้ต้องหาขนมจีนแถวบ้านล้างปากสักหน่อย เดินไปนั่งพิงริมสะพาน สักพักถึงรายการ “รู้ทันประเทศไทย” ของอาจารย์เจิมศักดิ์ ปิ่นทอง มีคุณประทิน สันติประภพ เป็นแขกรับเชิญ ผมเลยต้องซอกแซกไปขอบเวที หน้าเวทีคนเยอะพอสมควร

หน้าเวทีก็มีสาวสวยอยู่สองสามจุดครับ หนึ่งในนั้นคือคนที่ผมถ่ายมา แต่ขออภัยให้ดูข้างหลังได้เท่านั้น ของสวยๆ งาม ขอเก็บไว้ดูเอง

ความที่อยู่ไม่นิ่งผมข้ามฟากแล้วเดินตรงไปกองทัพธรรม ชาวกองทัพธรรมกำลังปรุงอาหารมังสวิรัติกัน เดินเลยไปที่เต้นท์ เสียง “นกน้อยในไร่ส้ม” แจ้วๆ ชวนเชิญรับอาหารมังสวิรัติ มีคนเข้าแถวรับอาหารอย่างต่อเนื่อง หน้าเต้นทกองทัพธรรมชาวพันธมิตรรับประทานไปฟังไปจำนวนมาก

ชักเมื่อยเลยหาที่ว่างกลางวง มีแม่กับลูกสาวสองคนนั่งอยู่ด้านหน้าผม ครอบครัวนี้น่ารักมาก ตอนถ่ายรูปฟ้าแลบแปลบปลาบอย่างต่อเนื่อง ตรงนี้ผมเลยโดนการ์ดตรวจ เพราะไปนั่งถ่ายรูปอยู่นาน (ก็ถ่ายให้ติดฟ้าแลบมันยาก) คุยกันชั่วครู่เขาก็อธิบายว่ามีพวกป่วนเข้ามาก่อนกวนในที่ชุมนุม (ก่อนกลับมีคนชี้ให้ดูตัวกวนแก๊งนึง เสื้อแดงมาเชียว)

สักพักก็ย้ายตัวเองเหมือนเดิม ไปนั่งโม้กับลุงคนนึงที่เชิงสะพานหลังเวที ลุงเล่าว่ามาประจำ บ้านอยู่วงเวียน เสร็จงานก็มา ข้อมูลที่นี่ “เปิดหูเปิดตา” ลุงแยกไป ผมเลยลุกมาหน้าเวทีตอนแกนนำขึ้นเวที

ระหว่างที่แกนนำกำลังปราศรัย ฝนเริ่มโปรยลงมาบางๆ ทีมงานแจกเสื้อกันฝนบางๆ ใครมีร่มมีเสื้อกันฝนก็เอามาใส่ แต่ไม่เห็นใครลุกหนีไปไหน

พันธมิตรบางแสน เท่ไม่หยอก กลุ่มนี้อารมณ์ดี ครึกครื้นตลอดเวลา

ให้ดูชัดๆ กันอีกทีว่า เปียกจริง แต่ไม่หนี ไม่ถอย ไม่ลุกไปไหน

ในสายฝนนั้นมีสองสาวอยู่ตรงหน้าผมนี่เอง (ยอมใช้แฟลชเลยครับ ปกติถ่ายสปีด ๑/๔) หลังจากนั้นตอนสองสาวกลับบ้าน แว้บเห็นว่าสต๊าฟตามไปขอเบอร์ซะแล้ว ไม่ค่อยเลย

กลางสายฝนมีรอยยิ้ม

พี่ตั้ว ศรัญญู ขวัญใจชาวพันธมิตรขึ้นเวที ตามคำเรียกร้องที่ขาดเสียไม่ได้คือ “บ้า” บ้ารักประเทศไทย บรรดาสาวน้อยสาวมากหน้าเวที โยก โยก

จุดที่ถือว่าเป็นจุดสุดยอดของคืนนี้ คือ ตอนที่พี่อมร แจกของขวัญวันเกิด “เป็ดเหลิม” เชิญศาสตราจารย์ภูวดล ทรงประเสริฐ มาชำแหละ “ดอกเตอร์กำมะลอ” เหลิม อยู่บำรุง หอบวิทยานิพนธ์สองร้อยกว่าหน้าของเหลิมมายำแบบแหลกละเอียด ชนิดที่คนโห่สนั่นหน้าเวที คุณลุงมาดดีคล้ายข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ข้างๆ ผม บอก “ทุกเม็ด”

หลังอาจารย์ภูดลจบเวที คนเริ่มทะยอยกลับ พรุ่งนี้วันทำงานตอนนั้นก็สี่ทุ่มกว่าจะห้าทุ่มแล้ว ผมไปนั่งจิบน้ำที่เชิงสะพานมัฆวานฯ ชั่วครู่เดียวฝนตกลงมาห่าใหญ่

ฝนซาผมเดินกลับมาดูสถานการณ์หน้าเวที คนยังกางร่มฟังเพลงกันอยู่ไม่น้อย นอนเอนก็มี บังใบก็มี ช่วยกันกางผ้าใบก็มี

ครึ่งชั่วโมงหลังจากนั้น ผมตัดสินใจกลับบ้าน ยังไม่อยากให้อาการไข้กำเริบเพราะโดนฝนหนักกว่านี้ สิริรวมแล้ววันนี้ครบถ้วนสามฝนที่เวทีพันธมิตร มัฆวาน บ่ายหนึ่งรอบ ค่ำหนึ่งรอบ ดึกหนึ่งรอบ