เร็ว ช้า การเมือง ผู้ชาย

การเมือง – สมัยคุณชวน คนบ่นอุบ ขนานนาม ชวนเชื่องช้า ครั้นถึงรัฐบาลเหลี่ยม ชาวบ้านถูกอกถูกใจ เพราะอะไรก็ไวไปเสียหมด คิดเร็ว ทำเร็ว ปากเร็ว แล้วก็ถูกไล่เร็ว

ผู้ชาย – ผลการสำรวจของถุงยางอนามัยชั้นนำเปิดเผยว่า ปัญหาส่วนใหญ่ ไม่ใช่เรื่องขนาด แต่เป็นเรื่องเสร็จเร็ว ขณะที่ชายทุกคนต้องการ "เสร็จช้า" สาวคู่ขาส่วนใหญ่ก็ต้องการให้ท่านชาย "เสร็จช้า" เพื่อจะได้ถึงที่อันจะไปพร้อมกัน

ใจคอคนเราถ้าพูดเรื่องอะไรๆ ก็ตามแต่ โดยเฉพาะอะไรที่เป็นปัญหา หรือการดำเนินการต่างๆ ส่วนใหญ่ใจด่วน ใจเร็ว เร่งร้อน จนเกิดอุปาทาน ตัวอย่างง่ายๆ ก็อย่างที่ทุกคนรู้สึกว่ารถเมล์ที่คอยทำไมมาช้า เวลาไม่ต้องการจะขึ้นล่ะมาเร้วเร็วๆ ถ้าเป็นอย่างที่ทุกคนรู้สึกเช่นนั้นจริง การเดินรถคงจะพิลึกชอบกล ก็แต่ละคนคอยรถต่างสาย ต่างที่ ต่างเวลา ถ้าเป็นเหมือนที่ทุกคนรู้สึกแสดงว่าต้องเกิดอาการแบบนั้นกับรถเมล์ทุกสายทุกเวลา ทั้งที่จริงแล้วรถก็มาของมันแบบนั้นคล้ายๆ กันทุกวัน ออกตามเวลา เจอสภาพรถติดคล้ายๆ กันแทบทุกวัน

เป็นธรรมชาติของมนุษย์หรือเปล่าไม่ทราบที่อดทนคอยอะไรนานๆ ไม่ได้ แต่สรุปแบบนี้ก็อาจจะไม่ถูกอีก เพราะเท่าทีสังเกตพวกติดละคร บางเรื่องฉายเฉพาะวันศุกร์-เสาร์-อาทิตย์ ติดหนักๆ ยังไงก็เห็นยังคอยกันได้ เอ๋..หรือว่าธรรมชาติจริงๆ แล้วมีความลักลั่นอยู่

จริงๆ แล้วเรื่องการตัดสินใจบางอย่างโดยเฉพาะประเด็นปัญหาการบริหารประเทศนั้น ผมเห็นว่าไร้สาระมากที่จะมาเทียบวัดความเร็วกัน ใครเร็วกว่าแล้วนับว่าดีกว่าแจ๋วกว่างั้นเหรอ..ก็ไม่ใช่ เราไม่ได้เลือกเด็กแว๊นมาบริหารประเทศ แล้วแข่งชิงสก๊อยกัน ใครเร็วกว่าได้สก๊อยท้ายรถไปอึ๊บ (อนาถแท้เยาวชนของชาติ–นอกเรื่องครับ)

ประเด็นควรอยู่ที่ความพอเหมาะพอเจาะทั้งเวลาและบริบท เรื่องไหนจำเป็นต้องใช้ความฉับไว จำเป็นต้องเร็วก็ต้องเร็ว เรื่องไหนที่เงื่อนเวลาเอื้อควรใช้เวลาศึกษาข้อมูลอย่างถ่องแท้ ทำความเข้าใจในทุกแง่มุม ทั้งต้องมองเห็นผลอันจะตามมาและจะเกิดต่อเนื่องในอนาคต คือ ต้องตัดสินใจด้วยความสุขุมคัมภีรภาพ กรณีหลังนี้เร็วเมื่อไหร่ก็เสียการ เหมือนผู้ชายหลั่งเร็วแหละครับ

ผมลองยกตัวอย่างเล่นๆ ประกอบนะครับ เอาเรื่องที่เห็นว่าน่าจะชัดสุด เมื่องครั้งที่เกิดระเบิดที่สถานีรถไฟหาดใหญ่ ท่านเหลี่ยมรุดไปแก้ปัญหาโดยไว จากนั้นมีปัญหาปล้นปืนค่ายทหารตามมาท่านก็ไวอีกเช่นกัน ไม่ใช่เฉพาะการไวในการเข้าถึงพื้นที่ แต่ไวด้วยวาจาจนเกิดวาทะเด็ดแห่งปี "โจรกระจอก" และด้วยความคิดอันเฉียบไว ถามคณะที่ร่วมประชุมว่าโจรกระจอกนั้นมีเท่าไหร่ ข้าราชการตอบกลับ ๖๐ กว่า งั้นเก็บให้หมดเดือนละ ๒๐ คน แล้วก็โพร่งต่อหน้าธารกำนัลว่า "สามเดือนแก้ปัญหาเสร็จ" — นี่เข้าปีที่สี่แล้วครับ ฯพณฯ หน้าเหลี่ยมก็ขึ้นทำเนียบ "นายกฯ กระจอก" ไปเรียบร้อยแล้ว นอกจากแก้ปัญหาไม่ได้ไฟใต้ดันกระพือจนยากจะดับ คนไทยคนแขกเห็นหน้ากันก็ไม่สนิทใจเหมือนก่อน แขกกับแขกก็ไม่ใคร่จะเชื่อใจกัน

(เด็กบริการในโรงแรมใหญ่ที่ปัตตานี เคยบอกผมที่ร้านน้ำชาค่ำหนึ่งว่า วันที่ปราบม็อบที่ตากใบ ฯพณฯ ท่านพร้อมนายพลหน้าคล้ายจิ้งเหลน–เจ้าของภาพอันสุภาพอ่อนโยน แต่หลับหลังเอ่ยวาจาในทำนอง ‘มันไม่รู้เหรออั๊วะเป็นใคร’–จิบไวน์สั่งปราบชาวบ้านอยู่ที่ห้องอาหารหรูของโรงแรมนั้น)

ผมมองว่าวันนี้คนไทยควรหันกลับมาทบทวนว่าเราจะแข่งเร็วไปเพื่ออะไร และจะเลือกคนลักษณะไหนเข้าไปบริหารบ้านเมือง จะจมอยู่กับคนที่ "เร็วชิบหาย" หรือหรือเลือกสุขุมรอบคอบ แม้วันนี้เราไม่มีตัวเลือกแบบ "เร็วชิบหาย" แต่ก็มีตัวเลือกที่เป็น ‘ตัวแทนเชิด’ ที่อยู่ในระนาบและนิสัยใกล้เคียงอย่าง "คิดหยาบ พูดหยาบ ทำหยาบ" 

พูดเรื่องนี้แล้วเลี่ยงจะพูดถึงอีกเรื่องไม่ได้ คือ ประสบการณ์ ซึ่งเป็นสิ่งที่จำเป็นในแทบจะทุกเรื่อง แต่ถ้าถามว่าประสบการณ์เป็นจุดชี้วัดอย่างเดียวหรือเปล่า ปล่าวครับ ตัวชี้วัดที่สำคัญสุด คือสิ่งที่เรียกว่า "ดุลยพินิจ" ผมไม่ต้องอธิบายความหมายให้มากความนะครับ

ทิ้งท้ายเล่นๆ ไว้บรรทัดนี้ว่า "ช้าน่ะหญิงชอบ" ..พอขำๆ นะครับ