พันธมิตรฯ ม้วนเดียวจบ: รถไฟสู่ดอนเมือง

6 December 2008 - 01:26

หลังเจ๊ปองประกาศบนเวทีว่าถ้าใครจะสมทบที่ทำเนียบชั่วคราวดอนเมืองให้ไปรึ้นรถที่หน้าวัดโสมฯ เหมือนเคยทุกคนต่างกระตือรือร้นที่จะไป เดินตามกันเป็นทิวๆ ผมนึกในใจว่ารถกองทัพธรรมที่เตรียมไว้สองคันจะพอหรือ ก็จริงอย่างนั้นพวกเราไปออกันเต็มหน้าวัดโสมฯ รอแล้วรอเล่าก็ไม่มีรถไป รถที่ประกาศก็ออกไปแล้ว

เราก็รอกันอยู่ตรงนั้น ใครมีรถส่วนตัวก็รับคนอื่นๆ ไปด้วยเต็มคันแต่ก็ช่วยอะไรได้ไม่มาก ที่เหลือก็รอกันอยู่ตรงนั้น แปลกก็ตรงไม่ค่อยมีใครละความตั้งใจ ก็นั่งคอยกันเรื่อยจากบ่ายโมงไปจนบ่ายสาม และบ่ายสามสิบห้ามีประกาศว่าให้ไปขึ้นรถไฟที่ป้ายจอดรถยมราช เขาบอกตอนนั้นว่าสถานีโคลีเซี่ยม ไอ้เราก็ไม่รู้ว่าอยู่ตรงไหน แต่ก็พากันเดินไปเป็นแถวยาวด้วยความกระฉับกระเฉง คึกคัก

จากหน้าวัดโสมฯ เลี้ยวซ้ายสะพานเทวกรรม ผ่าน ธกส. นางเลิ้ง ผ่านสนามม้านางเลิ้ง มุ่งแยกยมราช ข้ามถนนเดินเลียบทางรถไฟไปที่ป้ายจอด พวกเราก็ยิ้มแย้มสนุกสนานไปตลอดทาง คนบนรถเมล์ก็เหมือนเคยคือหยิบมือถือมาถ่ายรูป ..นี่มองคนเสื้อเหลืองเป็นของแปลกหรือยังไง? พวกเราไปถึงที่นั้นตอนแรกดูๆ ก็แค่ประมาณหนึ่งพันแต่พักใหญ่ๆ ทะยอยมาสมทบไม่ขาดสายรวมไม่น้อยกว่าสองพัน พวกเราก็ใช้ได้เลยนะมีหอบเสบียงไปด้วยลังนึง ข้าวมื้อแรกของวัน

ที่หน้าวัดโสมฯ ประกาศว่าขึ้นรถไฟฟรี แต่พอไปถึงต้องไปรับตั๋ว ซึ่งหมายถึงว่ามีคนออกเงินซื้อให้ นี่ถ่ายรูปเป็นหลักฐานเสียสักหน่อย เดี๋ยวจะหาว่าไม่จ่าย กระทั่งสี่โมงกว่ารถไฟขบวนที่จะไปก็มาถึง เห็นป้ายรถไฟฟรีแล้วเจ็บใจจ๊ีด แล้วนี่จะซื้อตั๋วทำไม! รถเสียเวลาจอดอยู่ไม่น้อยกว่า ๕ นาที เพื่อให้เราขึ้นกันให้หมด แต่ก็ไม่หมดต้องรอขบวนหลังจากนั้น ตอนรถออกรู้สึกใจหายที่เราไม่ได้ไปพร้อมกันทั้งหมด 

เป็นอันว่าขบวนนั้นแน่นเอี๊ยดไปด้วยเสื้อเหลืองและเหมือนว่าไม่มีเราคนใดได้นั่งสักคน ผมยืนบันไดล่างสุดของประตูโบกี้แรก ไปถึงสถานีไหนก็ไม่ทราบ ข้าราชการในชุดกากีคนหนึ่งก็ไล่พวกเราลง ด่า แล้วบอกจะกลับบ้าน ผมก็นึกในใจว่าถ้าไม่ใช่คนใส่เสื้อเหลืองแล้วรถแน่นอย่างนั้น มันตัวนั้นจะด่าไหม? ผมไม่เคยเห็นว่าวันไหนรถเมล์แน่นแล้วคนขึ้นทีหลังขึ้นไม่ได้แล้วด่าคนที่เขาขึ้นก่อน! มันก็แค่สันดานถ่อยๆ เห็นแก่ตัวของคนในสังคมปัจจุบันที่อะไรก็ตามที่ไม่ชอบใจและกระทบความสะดวกตัวก็จะมีปัญหาโวยวายขึ้นมาทันที ทั้งที่เราเองขึ้นมาก็ซื้อตั๋วมาด้วยเสียด้วยซ้ำ นี่แหละหนอคือสิ่งที่รั้งให้ละล้าละลังไม่ร่วมขบวนกับพันธมิตรแต่แรก เพราะไอ้คนจำพวกนี้แล้วมันเรื่องอะไรเราที่จะต้องลำบาก แล้วซ้ำยังมาถูกกากด่าอีก — นั่งเลยสามเสนไปจนถึงสถานีไหนไม่ทราบพี่หน่อยโทรเข้ามาว่ามองจากข้างนอกสวยมาก เหลืองทั้งขบวน

๑๗.๑๕ เราไปถึงสถานีรถไฟดอนเมือง ใช้เวลานานมากเช่นเคยกว่าที่เราจะลงรถกันหมด ที่นี่ให้ความรู้สึกที่ดีขึ้นหน่อยก็คนที่เขาโดยสารรถไฟโบกมือให้ขณะรถออก จากนั้นเราเคลื่อนขบวนมุ่งสู่สนามบินดอนเมือง

เมื่อออกสู่วิภาวดี ที่แต่เดิมฟังว่าดอนเมืองคนน้อยและเราตั้งใจมาสมทบนั้นผิดถนัด เกือบๆ สองพันที่เรามีนั้นน้อยลงไปถนัดตาทันทีที่เห็นคนทางและตัวอาคารสำนักงานที่ออกมาชูมือตบต้อนรับเสียงดังสนั่น ยิ่งขึ้นไปข้างบนก็ยิ่งเห็นว่าอยู่กันเป็นหมื่น ทัพเราเป็นแค่น้ำจิ้มไปเลย ..ฮึ

และที่คิดว่าที่นั่นขาดแคลนของกินก็เห็นว่าไม่จริงเสียแล้ว นี่อาจจะเพราะการร้องขอของเจ๊ปอง ของกินมีมากจนผมไม่รู้ว่าจะกินกันอย่างไรหมด กองเป็นจุดๆ อย่างกับวันก่อนโดนตำรวจตีหัวโดยอ้างหมายศาลแพ่ง อย่างกับวันที่ ๗ ตุลา

ส่วนหนึ่งอยู่หน้าทางเข้าสำนักงานการท่าอากาศยานดอนเมืองที่มีรถปราศรัยจอดอยู่ ที่เหลือกระจายตามที่ต่างๆ เต็มไปหมด

ในตัวอาคารก็มีอยู่ไม่น้อยครับ ส่วนใหญ่เข้ามาเพื่อเข้าห้องน้ำ ที่ห้องโถงใหญ่หลายคนกำลังเอนหลังนอนพักเอาแรง นี่เป็นครั้งแรกของการชุมนุมในรอบหลายร้อยวันที่ได้อยู่ในห้องแอร์ แต่จะว่าไปก็ไม่ดีหรอกครับ ผมไม่ค่อยถูกโรคกับห้องแอร์ซ้ำยังลำบากเวลาจะพ่นควัน

ผมเดินเลยขึ้นไปบนชั้นสี่ ที่เป็นที่ตั้งของทำเนียบชั่วคราว และที่นั่นพวกเรากำลังเปิดประชุมคณะรัฐมนตรีกันอย่างออกรส ลงมาจากห้องนั้นพักนึงก็พบกับป้าเพ็ญ ๒๐.๓๐ แกนนำประกาศเคลียร์คนออกจากตัวอาคาร เพื่อตรวจระเบิดและอาวุธ สั่งปิดกั้นช่องทางไปยังอาคารอื่น ให้อยู่กันเฉพาะห้องโถง เพื่อความปลอดภัยและไม่ให้เราเข้าไปทำความเสียหายกับทรัพย์สินหรือตัวอาคาร และไม่ต้องการรบกวนการท่ามากเกินความจำเป็น (ด้วยเหตุนี้จึงเปิดให้เราใช้ห้องน้ำอย่างจำกัดจำเขี่ย ..!! )

ป.ล. หมดแล้วนะครับที่ตกค้างทั้งหมด

ความเดิมประเด็นใกล้เคียงกัน

• พันธมิตรฯ สุวรรณภูมิ เหนือ พรก.ฉุกเฉินฯ ของชายกระโปรง ๑ (1.000)
• พันธมิตรฯ สุวรรณภูมิ เหนือ พรก.ฉุกเฉินฯ ของชายกระโปรง ๒ (1.000)
• พันธมิตรฯ สุวรรณภูมิ เหนือ พรก.ฉุกเฉินฯ ของชายกระโปรง ๓ (1.000)
• พันธมิตรฯ ม้วนเดียวจบ: เรื่องขำยามเย็น (1.000)
• พันธมิตรฯ ม้วนเดียวจบ: ยึดสภาเมื่อรุ่งอรุณ ๑ (1.000)
• เยือนเวทีพันธมิตรปราจีน ตึกเจ้าพระยาอภัยภูเบศร (RANDOM - 0.046)

n/e ป้าย: ม้วนเดียวจบ, พันธมิตร    หมวด: เรื่องเล่า    Print