ที่มานอนบนถนนก็เพื่อลูกหลาน

ลำดับที่ 488 • 8 June 2008 - 22:02

เมื่อวันที่ ๔ ที่ผ่านมาผมไป ม. เกษตร เสร็จธุระก็มุ่งไปสะพานมัฆวานฯ ฟ้ามืดเสียงฟ้าคำรามลั่นตั้งแต่ที่ผมอยู่ในเกษตร ก่อนนั้นฝนตกลงมาห่าใหญ่แถวรามอินทรา คิดเป็นห่วงคนที่ชุมนุมจะโดนฝนห่าใหญ่หรือเปล่า ผมเองไม่ได้กลัวฝนหรอกครับ เป็นคนใต้ทำงานในนาในสวนไม่ฝนก็แดดเป็นประจำอยู่แล้ว ที่ไปด้วยความรู้สึกอย่างนึงที่เสียดแทงในใจก่อเป็นความวุ่นวายและรำคาญ ทางหนึ่งอยากหยุดตัวเองไม่เข้าร่วม และหยุดเขียนเกี่ยวกับบ้านเมืองที่บล็อกแห่งนี้ด้วย

ประเทศนี้จะไปทางไหนช่างมารดาคนไทย พาตัวเองให้รอดเป็นพอ ดีไหม ตัวใครตัวมันอย่างนั้น ทำอย่างที่เคยทำมาแล้วในอดีต คือ หยุดสู้ ก็คนที่รับปัญหา ที่ถูกตำหนิ –

สำนึกอย่างหนึ่งค้านอยู่ในใจว่า ทั้งเลือดทั้งเนื้อที่อยู่ในร่างกายนี้ก็ด้วยแผ่นดินนี้ทั้งนั้น ถ้าวันนี้ปล่อยผ่านไปอะไรที่จะเกิดขึ้นยากจะย้อนกลับได้อีก และผมไม่ยอมอยู่บนแผ่นดินภายใต้การปกครองของไอ้หน้าเหลี่ยม ถึงอย่างไรก็ไม่ยอม

ผมนั่งรถสาย ม. ธรรมศาสตร์ศูนย์รังสิต-สนามหลวง แล้วไปถูกทิ้งไว้ที่อนุสาวรีย์ (เดี่ยวนี้รถนิยมวิ่งสั้น หรือไม่ก็วนอนุสาวรีย์สักรอบสองรอบปล่อยคนลงหมดแล้วไปต่อ ระยะทางเท่าเดิมแต่เก็บได้สองเท่า) ลำบากก็ตรงที่ไม่รู้สายรถเมล์แถวนั้นเลย กระทั่งข้ามไปได้ ๕๐๓ วิ่งไปเลียบวังสวนจิตรฯ อ้อมแยกทางเข้าทำเนียบ แล้ววนเข้าเส้นนครสวรรค์ ผมลงตรงสะพานแล้วเดินดุ่ยๆ เลียบคลองกรุงเกษม ไปที่ชุมนุมหลายครั้งกลายเป็นว่าได้รู้เส้นทางแถวนั้นไปในตัว

เดินริมคลองไปถึงหน้าโรงเรียนวัดโสมนัสก็แปลกใจ ไหนที่เขาว่าเสียงรบกวนเด็กนักเรียนแต่ทำไมผมแทบไม่ได้ยินเสียงจากเวทีพันธมิตรเลย ตอนนั้นราวๆ บ่ายสองที่เวทียังมีกิจกรรมอยู่  มีรถวิ่งผ่านเข้าออกหลังเวที ที่รับส่งนักเรียนก็มี ตำรวจที่ประจำอยู่บนสะพานมัฆวานก็ไม่ได้จัดแถวแนวอย่างช่วงกลางคืน นั่งพักกันตามอัธยาศรัย หลายคนเหมือนตั้งใจฟังการปราศรัยบนเวที ที่จริงช่วงกลางคืนผมเห็นตำรวจไม่น้อยที่จดจ้องอยู่กับจอโปรเจ็คเตอร์หลังเวทีอย่างสนออกสนใจ ประทานโทษผมไปแอบงีบตีนสะพาน

แถวเกษตร-รามอินทราฝนตกหนัก แต่มัฆวานฯ ไม่มีทีท่าว่าฝนจะมา แดดร้อนเปรี้ยง ผมอ้อมหลังเวทีไปฝั่งยูเอ็น เลยเห็นน้องๆ กองทัพธรรมเข็นรถเข็นขนาดเล็กใส่ตะกร้าแตงโม ให้คนที่มาร่วมชุมนุม รวมถึงแม่ค้าที่มาขายของด้วย เด็กเหล่านี้ส่วนใหญ่เดินเท้าเปล่าบนยางมะตอยร้อนๆ

บนเวทีอดีตอธิบดีกรรมพละศึกษากำลังขึ้นอภิปราย หน้าเวทีมีคนนั่งกลางแดดร้อนไม่มากนัก คุณพ่อท่านหนึ่งพาลูกชายมานั่งด้วย ส่วนใหญ่จะอยู่ใต้ร่มไม้-ผ้าใบ หลับเอาแรงก็มี ถ้าจะนับรวมผู้เข้าร่วมชุมนุมช่วงกลางวันจากทุกบริเวณ รวมถึงที่ทำงานขะมักขะเม้นบริเวณกองทัพธรรม ราวๆ ๑-๒ พันคน หรืออาจจะมากกว่า

นอนฟังประชิดหน้าเวทีก็มีครับ

ผมเดินข้ามไปอีกฟากถนน เลียบไปจนถึงกองทัพธรรม ที่นี่โรงครัวมังสวิรัตกำลังเดินครื่องทำอาหารมือเย็นเพื่อให้กองทัพมีกำลังสำหรับการขับเคลื่อน คุณป้าคนหนึ่งกำลังกวาดขยะ เศษใบไม้เล็กๆ ก็กวาดจนเกลี้ยง ถนนฝั่งนี้สะอาดมากครับ หลังภ่ายภาพด้านล่างคุณป้าหันมายิ้มให้ด้วยสายตาที่เมตตา ไม่ใช่การยิ้มให้คนแปลกหน้ารุ่นลูก

คุณยายคุณป้ากลุ่มนี้กำลังช่วยกันหั่นผัก ผมนั่งคุยด้วยอยู่นาน คุณยายมานอนบนถนนกันตั้งแต่วันแรกครับ สามสี่คนนี้สอนอะไรผมหลายอย่าง รายละเอียดจะเล่าให้ฟังวันหลังนะครับ แต่สรุปความไว้สั้นๆ ว่า “ที่มานอนบนถนนก็เพื่อลูกหลาน” คุณยายเหล่านี้และครับที่เปลี่ยนความคิดผมให้มีกำลังใจ และดำรงความแน่วแน่ไม่แกว่งตามสิ่งรำคาญอันมากระทบ

จบการสนทนากว่า ๒๐ นาที ผมเดินเลยไปยังบริเวณโรงเลี้ยง ตอนนั้นราวบ่ายสี่ ผู้ที่มาชุมนุมมาเติมพลังกันที่นี่ เป็นอาหารมังสวิรัตนะครับ ผมว่าจะลองลิ้มชิรสดูบ้าง แต่เผอิญไม่หิวเสียอย่างนั้นบริเวณของกองทัพธรรมทั้งหมดมีป้ายห้ามไว้ชัดเจน “ไม่เหล้า ไม่บุหรี่”

เต้นท์ใต้ร่มไม้หน้ากองทัพบก มีบริการตัดผมฟรีครับ สำหรับคนที่มาอยู่นานๆ ไม่ต้องลำบากไปหาร้านตัดผม ช่างเป็นช่างมืออาชีพที่มาร่วมชุมนุมนั่นแหละครับ ไม่ได้จ้างมาจากที่ไหน มีทั้งช่างผู้ชายและผู้หญิง แถมช่างหน้าตาไม่ขี้เหร่ด้วยนะครับ

เด็กนักเรียนมีเดินมาสังเกตการณ์บ้างประปราย หลังเลิกเรียนซึ่งถนนราชดำเนินคนยังไม่ลงมาอยู่กันอย่างหนาแน่นอย่างช่วงค่ำ

ชาวบางระจันแห่งสิงบุรีก็่มานะครับ ตั้งค่ายกันบริเวณนี้ จริงๆ มีป้ายของแทบทุกจังหวัด ที่ผลัดเปลี่ยนกำลังกันมา

อย่างที่ว่า กองทัพต้องเดินด้วยท้อง ขณะที่เวทีช่วงเย็นเริ่มคึกคัก ทุกบริเวณกำลังเริ่มมื้อค่ำบนถนนราชดำเนิน คุณยายกับคุณป้าคู่นี้กำลังกินเข้าเกรียบ (โบราณ) หน้าเวทียังกับชมมโหสพงานวัด

ทุกจุดจะมีถุงสำหรับทิ้งขยะ แยกระหว่างถุงดำใส่เศษอาหารและถุงใสสำหรับขวดน้ำ

หนูคนนี้ตื่นแล้วล่ะครับ จากที่หลับอยู่หน้าเวทีเมื่อชั่วโมงก่อน

คุณยายโย่ว โย่ว

อาสาสมัครแจกซาลาเปาที่พันธมิตรนำมาบริจาก

เบื้องบนเมฆมาเป็นทิวสีเข้มอย่างกับจะตกท่วมฟ้าท่วมดิน แต่เห็นเป็นแนวชนแบบนั้นอย่างไรก็ไม่ตก และคืนนั้นฝนไม่ตกจริงๆ ด้วยครับ

รายการ News hour เริ่มแล้วบนเวทีชุมนุม

น้องมัธยมคนนี้ฟังอย่างตั้งใจ เธอมาพร้อมกับคุณพ่อ

ระหว่างชุมนุมก็ไม่ยอมขาดจากข่าวสารครับ คุณป้าฟังรายการ News Hour ไปอ่านหนังสือพิมพ์ไป อ่าน “ไทยโพสต์” ของเฮีย “เปลวสีเงิน” หนังสือพิมพ์ระดับคุณภาพเสียด้วย

ผมเป็นคนอยู่ไม่ค่อยเป็นที่ครับ ใครอยากเจอกรุณามองหาผู้ชายหน้าตาดีสะพายเป้สีเขียวแขวนกล้องคล้องคอนะครับ ผมนั่งอยู่ตรงไหนก็ไม่นานชอบเดินไปดูมุมโน้นมุมนี้ นี่ก็แวะไปไปหลังเวทีนั่งคุยกับนักข่าวช่อง ๕ ททบ. อยู่ครึ่ง ชม. แล้วไปแอบดูขนมครกที่เขาว่าอร่อยสุด ขนมครกนับสิบรางอยู่ด้านหลังเวที

หน้ายูเอ็นมี “ไก่ทอดพันธมิตรกู้ชาติ” มาขายด้วยนะครับ ไก่ทอดเมืองนคร อร่อยนะครับ ของอย่างอื่นเช่นอุปกรณ์การชุมนุม ป้ายผ้า เหล่าพันธมิตรต่างๆ ทำออกขายด้วยครับ เป็นทุนรอนสำหรับการปักหลักพักค้างและเดินทาง

แดดร่มลมตกคุณมาคนนี้พาลูกแผดน่ารักสองคนมาร่วมเวทีด้วย (คนเข้าไปขอถ่ายรูปเยอะเลย) ที่ยกครัวมาก็มีครับ นักศึกษามาเป็นกลุ่มเล็กๆ กระจัดการจายกันอยู่แถวกลางๆ - ท้ายๆ

พอค่ำลงคนยิ่งเยอะครับ ผมไม่แน่ใจว่ามากน้อยแค่ไหนอาจจะร่วมหมื่น นี่เป็นวันธรรมดานะครับ ที่คนเลิกงานตอนเย็นแล้วมาชุมนุม ไม่เหมือนวันอาทิตย์ที่คนมากันเยอะมาก

ปิดท้ายด้วยรูปสาวสวยนางหนึ่งนะครับ (ขออภัยด้วยจรรยาบรรณไม่สามารถถ่านให้เห็นหน้าได้)

หลังจากนี้ผมผ่านไปใช้บริการสุขาเคลื่อนที่ของ กทม. ได้ยินแม่ค้าขนมจีนกำลังด่ารัฐบาลเรื่องเส้นขนมจีนแพงให้ลูกค้าฟัง แม่ค้าหลายคนเล่าให้ผมฟังว่ามีชุมนุมแบบนี้ก็ดี จากที่ปกติขายไม่ค่อยดีพอย้ายมาขายที่ชุมนุมคืนๆ นึงได้เยอะเชียว โดยเฉพาะศุกร์ เสาร์ อาทิตย์ อยากให้มีนานๆ ..แบบนี้ไม่สวยครับ อยู่นานเหนื่อยนะครับ

เวลาที่ท่านไปซื้อของที่ไหนๆ อย่างมากเขาเรียก “พี่” ใช่มั๊ยครับ ถ้าคุณไปที่ชุมนุมแม่ค้าจะเรียกคุณว่า “เฮีย” ผมพลอยได้เป็นเฮียกับเขาบ้างทั้งที่กระเป๋าแห้ง อย่างนี้สะท้อนระดับของคนที่เข้าร่วมชุมนุม ซึ่งคงไม่ใช่จำพวกที่จ้างมาได้อย่างที่สนามหลวงครับ

ผมสังเกตเห็นว่าบริเวณส่วนใหญ่ทั้งบนทางเท้าและถนนจะมีผ้าใบและพลาสติกปู  ผู้ชุมนุมส่วนใหญ่มีมารยาทที่จะไม่เดินเหยียบด้วยรองเท้า แต่จะถอดรองเท้า หิ้วเดินผ่านไป ถ้าท่านไปลองสังเกตดูนะครับ ถ้าใครที่นั่งเดี่ยวๆ มีพลาสติกเหลือท่านลองไปนั่งใกล้ๆ สิครับ เขามักมีน้ำใจชวนให้นั่งด้วย บางคนแบ่งแผ่นพลาสติกให้ ของกินก็ชวนแบ่งกัน

ดึกหน่อยผมแอบไปเอนหลังที่เชิงสะพาน บริเวณที่ตำรวจอยู่กันนันแหละครับ นอนฟังอภิปรายจนเลยเที่ยงคืนแล้วกลับบ้าน

ป้าย: พันธมิตร    หมวด: ทัศนะ, เรื่องเล่า    Print