พันธมิตร ๑๑๒ เก็บตกบรรยากาศ (๑)

ล่วงเข้าวันที่ ๑๑๒ แล้วนะครับสำหรับสงครามครั้งสุดท้าย เพื่อสร้างการเมืองใหม่ล้มระบบประชาธิปไตยหน้าเหลี่ยมและทุนนิยมสามานย์ วานนี้ผมไปถึงราวเที่ยงกว่า หวังจะเก็บบรรยากาศกิจกรรมศิลปะของ Young PAD และมีภาระส่วนตัวเกี่ยวกับแปลงนาในทำเทียบ วานนี้เช่นกันทราบข่าวว่าสมเด็จพระเทพฯ เสด็จวัดโสมฯ ก็เลยไปเตร่ๆ อยู่นี่นั่นนานสองนาน เป็นคนจรนอนเก้าอี้ใต้ร่มไม้ชายคลอง ไม่สบายเหมือนภาพถ่ายแงะ เมื่อยคอจะตาย

ภายในทำเนียบคนเริ่มหนาตาขึ้นตั้งแต่สาย มีป้ายนึงหน้าประตูตึกไทยคู่ฟ้า ที่เห็นและสนใจมานานแล้วแต่ไม่เคยได้ถ่าย วันนี้สบโอกาสเลยถ่ายมาให้ดูว่าชาวบ้านเขาคิดอะไรยังไง แถมฝีมือ Young PAD ที่กระจัดกระจายไปทั่ว

ใกล้กับที่ทำการ Young PAD ตรงร้านสวัสดิการ สลน. (สร้างเสริมลักษณะนิสัย?) มีแผ่นป้ายขนาดใหญ่เป็นรูปใครแค่ดูก็รู้ เด็กช่างเก่าเห็นเข้าชมเปาะ ฝีมือทีแปลงสดและสวย วันนี้เห็นภาพนี้ขึ้นหน้าหนังสือพิมพ์ไทยโพสต์ (มติชนหรือเปล่าไม่แน่ใจ)

น้องเริ่มกิจกรรมศิลปะต้านรัฐบาลที่ความยาวที่สุดในโลก เห็นว่าจะทำให้ล้อมรอบทั้งทำเนียบ ซึ่งอาจยาวเกือบสองกิโลเมตร

ส่วนที่เต้นท์กองทัพธรรมกำลังง่วนกับการทำกระทงใบตอง ผ่านไปทีไรก็ไม่เคยเห็นจะหยุดภาระกิจ จะเรียกว่าทำกันทั้งวันก็ว่าได้ ผมเหลือบเห็นป้าคนนึงเคี้ยวหมากหมับๆ ก็ชักเปรี้ยวปาก แต่ไม่อยากรบกวน ไม่ได้กินหมากมานานแล้ว

ราวบ่ายสองผมไปง่วงอยู่ที่เต้นท์ศิลปินกับพี่ประเทือง พันธมิตรบุรีรัมย์ (และ ปปช.ภาคประชาชน) เพื่อทำหุ่นไล่กา พี่ๆ ในเต้นท์ศิลปินใจดีให้ความช่วยเหลือจนหุ่นไล่กาเราสำเร็จเสร็จสิ้น แต่ไม่ทันเสร็จทั้งลมทั้งฝนห่าใหญ่มาจนฉ่ำไปหมด แอบเห็นว่าน้อง Young PAD บางคนยังคงมีความสุขอยู่กับฝืนผ้า หลังฝนก๋วยเตี๋ยวหมูที่โรงทานพันธมิตรก็ส่งกลิ่นหอมกรุ่น คนต่อแถวยาวเหยียด ผมไปยืนรับปรายฝนต่อแถวด้วย ได้มาสองถ้วยแบ่งกันกับพี่ประเทือง ของเขาดีจริงครับ อร่อยมาก ทั้งอิ่มทั้งอุ่น มาได้จังหวะดับหนาวพอดิบพอดี

พี่ประเทืองพาไปหลังเวทีใหญ่หน้าทำเนียบที่ตอนที่ฉ่ำแฉะไปด้วยน้ำหลังฝนซา คนใจดีเอาน้ำแข็งใสมาให้หนึ่งถ้วย ด้วยความจำเป็นอย่างที่สุดจึงต้องกินน้ำแข็งใสถ้วยนั้นให้เสร็จสิ้นบริบูรณ์ ..หร่อย ผมกลายเป็นพวกนิยมบริโภคไปแล้ว ที่แรกๆ ไม่แตะไม่ต้องอะไรเลย เว้นให้คนที่เขาจำเป็นจริงๆ กิน เดี๋ยวหนี้เท่าที่ได้พูดคุยกับหลายๆ คน ทุกคนเปลี่ยนมากินของทำเอง ของบริจาคเหมือนกันไปหมด และดูจะมีความสุขกับการเข้าแถวคอยด้วยซ้ำ

กลับมาที่เวทีอีกที เผอิญว่าเราต้องพาหุ่นไล่กาไปแสดงที่หน้าเวที (ด้านล่างก่อน) เลยต้องเข้าไปอยู่รอบในของเวที (ขอบคุณ พี่หมี ยุทธิยงค์ มา ณ ที่นี้ครับ) เลยได้เห็นมุมมองที่มองกลับมาจากเวทีอีกครั้ง ทุกคนแม้ฉ่ำฝนแต่ยังคึกคึกและมีความสุข โดยเฉพาะการแสดงดนตรีเด็กชาวเขาของพี่นิด กรรมาชน อ้อ ใครที่ส่งสัยและอยากเจอตัวผมถ้าวานนี้ดูโทรทัศน์หรืออยู่แถวหน้าเวทีก็คงได้เห็นตัวแล้ว คนที่ถือหุ่นไล่กานั่นแหละครับ

จากนั้นเราพาหุ่นไล่กาไปปักที่แปลงนา ที่ตอนนี้มีทั้งกล้วยทั้งอ้อยเพิ่มเข้ามา แปลงนานี้ถ้าท่านสงสัยว่าอยู่ตรงไหน ก็ให้เดินไปที่ตึกไทยคู่ฟ้า แล้วเดินลงตรงไปทางเวที แปลงนาจะอยู่ตรงกันกับประตูหน้าตึกไทยคู่ฟ้าครับ

พี่ประเทืองกำลังหว่านปุ๋ยอินทรีย์ (ป้าเพ็ญจัดเตรียมมาให้) ผมละกลัวจริงๆ ว่าจะมี “ปลาไหล” รุ่นน้ำลายสามหยด แอบมาอยู่ในนา

ดูชัดๆ หุ่นไล่กาหน้าเหมือนใคร? มีตะหลิวแขวนด้วยอันนึงเป็นสัญลักษณ์ ฝีมือวาดหน้าเป็นฝีมือของน้องชายคุณวสันต์ สิทธิเขตต์ครับ หมวกสำหรับหุ่นไล่กาใบนั้นได้รับมาจากความอนุเคราะห์ของพันธมิตรท่านหนึ่ง ขอขอบคุณไว้ ณ ที่นี้ด้วยครับ

เสร็จภาระกิจอันเชิญหุน่นไล่กาลงนาแล้วครับ คณะเราที่ประกอบด้วยพี่ประเทือง ป้าเพ็ญ พี่ชัยและผมไปนั่งฟังเวทีและชมแปลงนาในเต้นท์ใกล้ๆ จริงๆ แล้วปักยังไม่ทันเสร็จใครต่อใครก็พากันมาถ่ายรูปเต็มไปหมด

แถม พันธมิตรสุไหงโก-ลก หมวย-สวยไหมครับ รุ่นน้องผมเองแหละ

จบเรื่องหุ่นไล่กา เดี๋ยวจะเก็บภาพมาเล่าต่อนะครับ