ตามรอยแมวอ้วนไปรังแมว

นับแต่วันที่อ้วนหายไปอย่างไร้ร่องรอยเมื่อเกือบปีที่ผ่านมา ผมกลับไป “รังแมว” น้อยครั้งจนแทบจะได้ แต่ก่อนอาชีพหลักของผมที่ต้องทำทุกเช้าเย็น คือพาอ้วนไปเดินเล่นรังแมว ตรวจตราอาณาเขตบ้าง ปี้ตัวเมียบ้าง แมวอ้วนหายไป ผมเลยหายหน้าหายตาไปจากอดีตเขตปกครองของแมวอ้วน รังแมวเป็นชื่อที่ผมเรียกเรือนหรือกระท่อมที่เขาปลูกไว้ให้แมวอาศัย ในนั้นมีแมวหลายสิบตัว มากบ้างน้อยบ้างตามช่วงเวลา มีคนเอามาทิ้งบ้าง เกิดใหม่ในรังแมวบ้าง และตายไปด้วยโรคหลายอย่าง รังแมวมีป้าวัยใกล้หกสิบเป็นเจ้าของและผู้ดูแล

ผมไปที่นั่นครั้งแรกเพราะตามอ้วนไป ทั้งที่ก็อยู่ไม่ไกลจากบ้านแมวเล็ก ๆ ที่ผมอยู่ แต่เป็นสถานที่ที่ไม่คุ้น ไม่ใช่ทางผ่านและไม่มีเหตุที่ต้องไปแถวนั้น จากที่ตามอ้วนที่แอบหนีไปกระทั่งต้องผูกเชือกพาอ้วนไปเดินเล่น วันสองวันครั้งจนกระทั่งกลายเป็นสถานที่ที่ต้องไปทุกวันเช้าเย็น เป็นคนคุ้นหน้าคุ้นตาของคนละแวกนั้น เขาคุ้นทั้งผม เขาคุ้นทั้งแมวหัวโตเสียงดัง ..และวันหนึ่งผมก็ต้องหายหน้าหายตาไป

ที่นั่นร่มครึ้มด้วยต้นไม่ใหญ่ กึ่งป่าเล็ก ๆ ย่านเกือบจะชานเมือง เรือนหลังเล็กถูกปลูกเป็นรังแมวอยู่ชิดคลองน้ำเขียว ที่บ่อยครั้งส่งกลิ่นเน่าเหม็น ผมเดินตามทางที่อ้วนเคยเดิน

แมวที่รังแมวเปลี่ยนหน้าเปลี่ยนตาไปมาก ปัจจุบันมีเหลืออยู่ประมาณสามสิบตัว เหลือน้อยตัวที่ผมคุ้นหน้าคุ้นตา เคยเอ็นดู รู้จักชื่อ หลายตัวในนั้นเป็นบรรดาแมวสมุนที่ชอบเดินตามหลังแมวอ้วน และบางตัวก็เป็นเมียและกิ๊กแมวอ้วน

ที่นั่นมีแมวหลายตัว กินอยู่ค่อนข้างขาดแคลน เจ้าของรังแมวไม่ได้มีฐานะที่ดีจะมีก็แต่ความเมตตาหากใครสนใจจะหยิบยื่นความช่วยเหลือกับบรรดาแมวที่น่ารักเหล่านั้น ..ก็เชิญแวะเวียนไปให้ความเมตตา ถามทางไปกับผมได้หลังไมค์ครับ!