แปลกแท้.. เมื่อเช้าบังเอิญให้ต้องได้เดินผ่านหน้าแผงหนังสือ ระยะหลังค่อนข้างขัดสนเลยไม่ได้เดินผ่าน และไม่ซื้อ ไอ้เราก็เป็นลูกค้าประจำ “มติชนสุดสัปดาห์” แต่อาศัยหยิบเอาตามแผงไม่สมัครสมาชิก เพราะไม่ใช่ทุกเล่มที่อยากอ่าน ครั้นจะซื้อยกกองแบบบอกรับสมาชิกก็สิ้นเปลืองโดยใช่เหตุ และมาเลิกซื้อขาดเมื่อมติชนพาดหัว “สุวรรณแพะ” ถ้าทำลายศรัทธากันโจ้งๆ แบบนี้ก็เลิกซื้อเลิกอ่าน และคารวะ เสถียร จันทิมาทร ๑ จอกใหญ่ ที่ทำให้เราเห็น “ธาตุแท้” ในตัวตน
ก่อนนี้ที่เคยอ่าน ช่วงการปรับเปลี่ยน “ลุ้ค” มติชนพาดแถบเหลือง “สี่สีทั้งเล่ม ๔๐ บาท เหมียนเดิม (หลาว)” — คำว่า “หลาว” ก็เป็นเหตุให้ต้องถกว่าใช้ “ภาษาใต้” ถูกต้องเหมาะสมเพียงไร เราไม่ขอย้อนถกประเด็นนี้ แต่รวบรัดตัดความว่า “ถูกต้องแล้ว”
ภาพหนึ่งสำหรับคนทั่วไป ทั้งที่เป็นแฟนพันธุ์แท้และ”แควน”พันธุ์ทางของมติชน คือ มติชนเป็นสื่อ “จำพวก” เดียวที่มีความเป็น “นักเลงภาษา” มุมมองจากภาพรวม ทั้งยังมี พจมานุกรม ..เฮ่ย! พจนานุกรม ฉบับมติชน และ หนังสือศิลปวัฒนธรรม ทั้งยังมีนักเลงใต้อยู่ไม่น้อยที่ทำงานในตึกในซอยเล็กๆ แถวย่านประชาชื่น
แปลกแปร่ง เมื่อเห็นปกมติชนสุดสัปดาห์ วันที่ ๐๒ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๕๐ ปีที่ ๒๗ ฉบับที่ ๑๓๘๕ รูปปก “ขุนพันธ์” พร้อมข้อความพาดปก พ่อท่าน “พันธ์” เราไม่ได้ซื้อแต่ติดใจสงสัยในความเป็น “มติชน” พอจะเข้าใจเบื้องต้นว่าเนื้อหาสาระและการนำขึ้นสู่ปกมาจากใคร คนไหน แต่เราสงสัยกับการใช้คำว่า “พ่อท่าน”
ด้วยความที่เกิดและเติบโตที่เมืองนครฯ ในละแวกอันเป็นที่ตั้งแห่งศรัทธาใน “พ่อท่านคล้าย วาจาสิทธิ์” เรารู้จัก เข้าใจวัฒนธรรมและวัฒนธรรมการใช้ภาษาของ “คนคอน” เป็นอย่างดี จึงรู้สึกแปลกแปร่งกับมติชนฉบับนั้น
คำว่า “พ่อท่าน” ในความหมายของคนคอน เจาะจงใช้กับพระผู้เฒ่าที่เป็นที่เลื่อมใสศรัทธาของคนทั่วไป ทั้งในละแวกและวงกว้าง แต่ไม่ใช้กับผู้เฒ่าทั่วไป ไม่ว่าคนนั้นจะมีความขลังหรือตบะมากน้อยเพียงไหน อย่างมากสุดที่ใช้ได้ คือ คำว่า “พ่อ” เท่านั้น คนแก่ที่มีอายุมาก โดยเฉพาะที่อายุเกินเก้าสิบหรือร้อย คนทั่วไปจะเรียก พ่อ หรือ แม่ แล้วตามด้วยชื่อ แต่ คำว่า “พ่อท่าน” เจาะจงใช้กับภิกษุที่เปี่ยมด้วยธรรมและศรัทธาเพียงเท่านั้น
มติชนพึงสำเนียกและพิจารณาให้จงหนัก
