แด่แม่อารมณ์ มีชัย

18 February 2009 - 09:52

คืนหนึ่งที่เชิงสะพานมัฆวานแรก ผมนอนเอนเพื่อพักจากอาการปวดหลัง คืนนั้นท้องฟ้าไม่มีดาว ครู่หนึ่งฝนปรอยลงมาและเม็ดค่อย ๆ หนาขึ้น ๆ บนเวทีชั่วคราวที่เข้าใจว่าเป็นรถหกล้อ มีเสียงเล็กแหลมของผู้หญิงวัยเกษียรยืนปราศรัยกลางสายฝนพรำนั้น และนั่นก็ดึกมากแล้ว

ผู้หญิงคนนั้น คนในที่ชุมนุมเรียกเธอว่า “แม่อารมณ์ มีชัย”

ผมก็เรียกเธอเช่นนั้นด้วยความนับถือในหัวใจอันแกร่งและเด็ดเดี่ยว เพราะทราบมาตั้งแต่ช่วงต้นๆ ที่แม่อารมณ์ขึ้นเวทีว่าเธอเป็นมะเร็ง และอยู่ระหว่างการบำบัดด้วยคีโม ซึ่งโดยนัยยะก็ทราบเป็นอย่างดีว่ามีความหมายเช่นไร

แม่อารมณ์ขึ้นเวทีเป็นระยะๆ ที่ผมนับจำนวนครั้งไม่ได้ ทราบแต่ว่าแม่อารมณ์แทบไม่เคยได้ขึ้นเวทีแต่หัววันเลย ดึกดื่นเที่ยงคืนหรือมากกว่านั้น วันไหนที่ไม่ได้ขึ้นเวทีก็จะเห็นปะปนอยู่ในที่ชุมนุมกลางเหล่าพันธมิตรฯ นั่งอยู่ที่นั่นปะปนกับคนอื่นๆ บนพื้นถนน ครั้งที่เธอลุกออกมาคนที่สวนทางหรือพบเจอจะยกมือไหว้และสอบถามอาการ

ผมมีโอกาสอย่างนั้นอยู่หนึ่งครั้ง

หลายต่อหลายครั้งในช่วงต้นที่ผมรู้สึกว่าอยากถอนตัวออกมา ไม่ใช่เพราะขาดในศรัทธา แต่ไม่อยากเปลืองแรง ไม่อยากเปลืองแรงให้คนบนเรือที่ทั้งมือไม่พายแล้วยังเอาเท้ารา การออกจากบ้านไปชุมนุมไม่ใช่เรื่องสนุก แต่ต้องแลกด้วยความสูญเสียส่วนตัวหลายอย่างที่คร้านจะพรรณาบรรยาย ซึ่งนั่นไม่ใช่แค่ความสุขสบายส่วนตัวประจำวัน

แม่อารมณ์ได้เติมเต็มส่วนนี้อยู่ไม่น้อย ทุกครั้งที่เธอขึ้นเวทีนั่นคือแรงใจ มองเธอด้วยความเป็นห่วงด้วยอย่างน้อยก็เป็นพันธมิตรฯ เหมือนกัน มองดูเธอที่ยากจะรู้ว่านาฬิกาชีวิตจะเดินอย่างอ่อนโรยนั้นจะขยับแต่ละเข็มได้อีกนานแค่ไหน มองดูเธอด้วยคำถามในสิ่งที่เธอเลือก

นั้น คือ หัวใจที่เป็นใหญ่ กับชีวิตที่เหลือไม่รู้อีกกี่วัน แม่อารมณ์ได้เลือกที่ใช้มันเพื่อประโยชน์สูงสุดของชาติ มีความรักอย่างแรงกล้าต่อประเทศอันเป็นมาตุภูมิ มีความรักภักดีอย่างแรงกล้าต่อองค์พระมหากษัตริย์อันเป็นที่รักยิ่ง

ผิด ถูก ดี ชั่ว ถูกจำแนกแยกแยะอย่างชัดเจน เธอปฏิเสธและสู้กับกับความผิดความชั่วอย่างไม่ลดราวาศอก นั่นคือ สิ่งที่ถอดออกมาจากคำปราศรัยบนเวทีฯ ที่ชัดตรงและแรงอย่างคนใต้

วาระสุดท้ายของชีวิต แม่อารมณ์ได้ใช้มันอย่างเกิดประโยชน์สูงสุดแล้ว แม้เธอมีความรักความห่วงใยต่อเหล่าพันธมิตรฯ แต่บัดนี้เธอได้จากไปอย่างสงบเป็นนิรันดร์แล้ว

ผู้หญิงอย่างแม่อารมณ์มีอยู่ไม่น้อยในบรรดาพันธมิตรฯ ช่วงสั้น ๆ ที่ไปช่วยเป็นการ์ดหลัง บช.น. ต้องตรวจต้องค้นคนจำนวนไม่น้อย ราวสามทุ่มแก่ ๆ คืนนึง หญิงวัยชราที่จะเรียกว่าเป็นซิ่มเป็นม่าก็ไม่ผิดนัก เดินหอบถุงยาพะรุงพะรังเข้ามายังที่ชุมนุม สอบถามก็ทราบว่าเพิ่งกลับมาจากโรงพยาบาล และตอบเต็มเสียงว่าถุงนั่นเป็นยามะเร็ง

คืนเดียวกันแต่ดึกน้อยกว่าหน่อย สองสามีภรรยาวัยกลางคนตาบอดทั้งคู่เดินมา เราที่ทางเข้าก็อำนวยความสะดวกด้วยดี ผมอดนึกถามในใจไม่ได้ว่าเขาลงรถและเดินมาทางนี้ได้อย่างไร และเขาจะเดินเข้าที่ชุมนุมที่มีคนเดินไปมาขวักไขว่อย่างไรกัน สิ่งที่สองสามีภรรยาขอจากเราที่ทหน้าที่ตรวจทางเข้า คือ ให้ช่วยผูกผ้าพันคอและผ้าคาดศรีษะสีเหลืองให้ เราทำให้อย่างปราณีตสุดด้วยนับถือในหัวใจ ผมวานน้องการ์ดที่อยู่ตรงนั้นว่าช่วยพาพี่สองคนนี้ไปส่งถึงหน้าเวทีด้วยเถอะ เขาควรได้รับความสะดวกอย่างที่สุดจากเราทั้งที่นอกหน้าที่ให้สมกับหัวใจของเขา

วันที่พวกเราจะลูกขึ้นอีกครั้งในครั้งหน้า ก็คงจะมีแต่ความรำลึกถึง แต่ไม่มีแม่อารมณ์อยู่เคียงข้างแล้ว ไม่มีเสียงแหบเล็กแหลมนั่นในยามดึกอีกต่อไป ขอแม่อารมณ์อยู่ในสถานที่อันบุญซึ่งได้สร้างนำพาไป เป็นสุขและมองพวกเราที่อยู่เบื้องล่าง

หัวข้อข่าว

• สิ้นแล้ว ครูนักสู้ “ครูอารมณ์ มีชัย"
• ครูอารมณ์ กับคำสัมภาษณ์ครั้งสุดท้าย
• จากครูอารมณ์ถึงแม่น้องโบว์
• “อภิสิทธิ์”-แกนนำพันธมิตรฯ ร่วมรดน้ำศพ “ครูอารมณ์ มีชัย”
• อาจารย์ อารมณ์ มีชัย หญิงแกร่งที่ยิ่งกว่าแกร่ง 

ความเดิมประเด็นใกล้เคียงกัน

• ซากแก๊สน้ำตา (?) ตำรวจยิงถล่มพันธมิตร (1.000)
• วอลเปเปอร์: ภารกิจม้วนเดียวจบสงครามครั้งสุดท้ายพันธมิตร (1.000)
• About (0.500)
• Sitemap (0.500)
• ชีวิตน่าเบื่อ (0.500)
• ๗ ตุลาทมิฬ: ไหลมาเทมา (RANDOM - 0.500)

n/e ป้าย: พันธมิตร    หมวด: หาพวกไม่เจอ    Print