เรือน้อย

เช้านี้นั่งดูข่าวเช้าพี่ปอง-น้องเก๋ ก็ชวนนึกถึงเพลงที่สาวปองชอบร้องบนเวที ไปไหน ๆ ก็ร้องเพลงนี้ “เรือน้อย” ของ มาลีฮวนน่า ในชุด เพื่อนเพ — เพื่อนเพ หมายถึงเป็นของเพื่อนทั้งเพ ทั้งอัลบัมไม่มีเพลงไหนที่มาลีฮวนน่าแต่งเองเลย — ชุดนี้ผมชอบอยู่หลายเพลง อย่าง แสงจันทร์ เรือน้อย และ สมิหลา-รูสมิแล ไม่มักคุ้นกับสมิหลาแต่ผูกพันกับรูสมิแล (ออกเสียง รู-สะ-มิ-แล แปลว่า สนเก้าต้น)

รูสมิแล (บ่อยที่สะกด “รูสะมิแล”) เป็นตำบลและหมู่บ้านชิดทะเลในอำเภอเมือง ปัตตานี เป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ปัตตานี ..ถิ่น (ทะ) เลโคลนและปลาตีน

พูดถึงปลาตีนก็นึกถึงเพลง “หัวใจปลาตีน” ที่ลูกพระบิดาตานีรู้จักดี

ยังมีนิยายที่เล่ากันไปไม่รู้จบ   หากใครได้พบจะเห็นความรักที่จริงใจ
ในตอนเย็น ๆ หากคุณเดินเล่นเลโคลนเมื่อไหร่  จะเห็นหัวใจปลาตีนร้องไห้อยู่ในโคลนตม

อดทนเหน็บหนาวเฝ้าแหงนดูดาวที่สูงส่ง ด้วยความลุ่มหลงหรือรักจริงเพราะเหตุอันใด
มันบอกออกมาว่าฉันคือปลาที่แสนยิ่งใหญ่ เพราะว่าฉันมีหัวใจความรักที่ให้กับดวงดาว

ตกเย็นดูพระอาทิตย์ตกดินและปลาตีนที่เลโคลนนัยว่าโรแมนติกนัก ..อาจารย์ท่านหนึ่งก็แขวะว่า ไปจีบกันให้ปลาตีนดู  สมัยก่อนโน้นไอ้ความที่เรามีพี่น้องมาก คนทำกิจรรมด้วยกันทั้งนั้น ก็ปั่นจักรยานกันไปเป็นกลุ่มใหญ่ บางทีบางคราวนึกบ้ากันขึ้นมานั่งมอเตอร์ไซต์ฝ่าฝนไปทะเลที่แหลมตาชีโน่น

เพลงเรือน้อยใคร ๆ ก็เข้าใจกันว่าเป็นของมาลีฮวนน่า ที่จริงเพลงนี้แต่งโดย “ชวาลา ชัยมีแรง” คนเดียวกับที่แต่งเพลง “แสงจันทร์” ร้องครั้งแรกโดย “นก เพ็ญศรี” ก่อนขายลิขสิทธิ์ให้กับมาลีฮวนน่า มีคนเคยบอกว่าคนร้องเดิมร้องไพเราะกว่า แต่ไม่เคยได้ฟังสักที ส่วนเสียงผู้หญิงในเพลงผมไม่ทราบว่าเป็นใคร  ทั้งในมิวสิควีดีโอก็ปิดบังหน้าตา เหตุผลกลใดก็ไม่ทราบครับ

เรือน้อย…ล่องลอยกลางสายน้ำไหล
ลำเรือทำด้วยไม้ไผ่ และใบทำด้วยใบตอง
คือความเรียบง่าย ล่องไหลไปตามครรลอง
ใบตองตึงยามสายลมต้อง เรือน้อยล่องกลางสายธารา

เรือน้อย…ล่องลอยกลางทะเลฝัน
ราตรีฟ้าอาบแสงจันทร์ ฟากฝั่งฝันยังไกลสุดตา
เจ้าเรือไม้ไผ่…ล่องไหลไปตามยถา
แล้วแต่ลมและคลื่นจะพา กลางธาราสีน้ำผึ้ง

เสียงกระซิบจากดวงดาว
ระงมแผ่วเบา แว่วเสียงสายลมรำพึง
เสียงปลอบประโลมดั่งสายน้ำหวานสุดซึ้ง
ฟากฝั่งฝันยังไปไม่ถึง. เรือน้อยอย่าเพิ่งท้อแท้ทางจร

เรือน้อย…ล่องลอยไปหนแห่งใด
ขอจงอย่าหวั่นผองภัย…จงฝ่าไปอย่าได้อาทร
เส้นทางสู่ฝัน คืนวันมั่นนิรันดร
สายสมรักจะเอื้ออาทร…ให้เจ้าจรถึงฝากฝั่งฝัน

ความบอบบางและเรียบง่ายของหนึ่งชีวิตที่ล่องลอยไปตามกระแส บุญกรรมพาไป ไม่เห็นฝัน พบแต่ความผิดหวังซ้ำ ๆ แต่ยังมีความหวังอยู่น้อย ๆ ภาษาของเพลงนี้เรียบง่ายแต่งดงามเหลือบรรยายมีความปราณีตอยู่ในทุกคำที่นำมาร้อยเรียง เขาถึงได้ว่ามาลีฮวนน่าร้องแต่ “เพลงกวี”

ฟังเพลงนี้แต่ชอบร้องเพลงแสงจันทร์มากกว่า โดยเฉพาะเวลาขับรถออกจากหมู่บ้านกลับสำนักงาน ฯ ตอนดึก ๆ ทางเปลี่ยว ดาวเต็มฟ้า และเงาไม้ทอดทะมึนสองข้างทาง