ชีวิตคนบนมือหมอ

เราทุกคนแทบไม่มีคนไหนเลยซักคนที่ไม่ผ่านมือหมอ ตั้งแต่ครั้งแรกที่ลืมตาขึ้นมามองโลกก็ว่าได้ ถ้าเราไม่พูดถึงปัญหาร่วมอย่างอื่นหมอเอาเวลาไปทำคลีนิกส่วนตัวแล้วละเลยเวลาราชการ ปัญหาวุฒิภาวะของหมอรุ่นละอ่อนที่รักษาไปจ้อไปกับเพื่อนร่วมอาชีพยังกะเด็กมหาวิทยาลัยทำแลป (อันนี้เจอมากับตัวเอง) หรือระดับนโยบายอย่าง ๓๐ บาทรักษาทุกโรคที่ทำเอาหน้าแล้วเจ้าของนโยบายแอบไปซื้อโรงพยาบาลเอกชนไว้รับคนชั้นกลางที่ไม่อยากเข้าแถวรอ ฯลฯ ไม่พูดถึงพอฟ้องร้องแล้วยิงคนไข้ทิ้งที่เป็นข่าวครึกโครมเดือนสองเดือนก่อน

เหมือนว่าปัญหาระหว่างคนไข้กับหมอจะถ่างมากขึ้นๆ โดยเฉพาะเรื่องคดีความที่พอเกิดเหตุร้องเรียนแล้วพยายามผลักคนไข้เข้ามุม ปัดความรับผิดชอบ ทั้งระดับโรงพยาบาลและแพทยสภา โดยเฉพาะองค์กรหลังที่เป็นที่รวมของเจ้าของโรงพยาบาลเอกชน เตะถ่วงเรื่องจนหมดอายุความ เข้าพรรคเข้าพวกซ้ำเติมคนไข้หรือญาติที่ได้รับความเสียหาย ฯลฯ จนเกิดเหตุหมอต้องติดคุก เพราะแพทย์สภากับกระทรวสาธารณสุขรวมหัวกันกับหมอสู้คดี ฯลฯ

ล่าสุดกำลังอยู่ระหว่างการร่าง พรบ.รับผิดฉบับใหม่ (ร่าง พ.ร.บ. คุ้มครองผู้เสียหายจากการรับบริการสาธารณสุข) รายละเอียดเป็นอย่างไรผมไม่ทราบ

ซัก ๖-๗ ปีก่อน สมัยที่ผมบวช ได้ฟังความว่าพระรูปหนึ่งที่มาบวชก่อนหน้าผม มาบวชเพราะทำใจไม่ได้ที่เมียไปคลอดลูกแล้ว ตายทั้งเมียทั้งลูก เพราะความผิดพลาดบอกพร่องของหมอในการทำคลอด รู้ว่าคลอดไม่ได้แต่ไม่ได้ทำการผ่าตัดให้ทันท่วงที (ตอนที่จะคลอดไม่รู้หมอไปอยู่ไหน) สองชีวิตจากไป อีกชีวิตที่เหลือใจสลาย ครอบครัวคนรอบข้างเป็นทุกข์เสมอกัน

เมื่อสองสามปีที่ผ่านมา คุณตาผมป่วยไม่สบายแล้วเข้ารักษาที่โรงพยาบาลนาบอน อาการไม่ค่อยดีส่งต่อไปโรงพยาบาลทุ่งสง (จ. นครศรีฯ) หมอวินิจฉัยว่าเป็นวัณโรคในปอด เลยให้ยาแรง ที่นี้เรื่องใหญ่ทั้งอาเจียรทั้งอะไรหลายอย่าง จนต้องส่่งไปโรงพยาบาลเอกชนในตัวเมือง เข้าๆ ออกๆ ห้องไอซียู โรงพยาบาลเอกชนใช้ผลการตรวจจาก รพ.ทุ่งสง อาการทรุดทรงๆ จนหายใจเองไม่ได้ ลูกๆ ตาย้ายไป รพ.มหาราช อยู่ได้คืนเดียวตาเสียชีวิต ก่อนเสียหมอเรียกไปคุยแล้วก็บอกว่าไม่ได้เป็นวัณโรคที่ปอด รักษาผิดมาตลอด ตอนนี้ปอดเสียหายเกือบหมดโอกาสรอดเหลือไม่ถึง 30 เปอร์เซ็นต์ ทุกคนลงความเห็นตามคำขอของตาว่าพาไปตายบ้าน แต่ตาเสียที่โรงพยาบาลขณะที่ผมกำลังบีบออกซิเจนให้อยู่ ในสองชั่วโมงสุดท้ายที่พยาบาลห้องนั้นไม่สนใจคนไข้เตียงนี้อีกแล้ว

(ตอนเย็นของวันก่อนตาเสีย กราฟการเต้น/ความดันของหัวใจขึ้นสูงผิดปกติ สูงเฉียดๆ สองร้อยหรือมากกว่า ผมหันไปเห็นก็ตกใจเพราะปล่อยไปอีกนิดหัวใจวายแน่ๆ เรียกพยาบาลฝึกหัดที่อยู่ใกล้ มันหันมาดูแล้วบอกไม่เป็นไร "ปกติ" ปกติพ่อมันดิ! — ผมเรียนสรีววิทยามาทำไมผมจะไม่รู้ — ผมเลยจำต้องวิ่งไปตามพยาบาลจากห้องพักพยาบาล สุดท้ายเลยต้องวิ่งมาให้วุ่นทั้งห้อง ช่วยกันเต็มที่ ส่วนไอ้หมอเด็ก ผ่าเส้นเลือดสอดสายยางต่อกับขวดยา มันต่อสายไปจ้อไป ฟองอากาศเข้าไปในสายยางมันไม่เห็น!)

ย้อนไปเกือบสามสิบปีก่อนหน้าตาจะเสีย ยายผมไม่สบายเล็กน้อย ไป รพ.ทุ่งสง กลับมาเดินไม่ได้ อาการหนักมาก ส่งไปหาหมออีกที่เขาบอก รพ.ทุ่งสงฉีดยาผิด สองวันหลังจากนั้นยายผมเสีย

หลังงานศพน้องชายยายยิงหมอคนนั้นทิ้ง!