คนสวนยาง

คนใต้ส่วนใหญ่ถ้าไม่ใช่คนเขตตัวเมือง ตัวอำเภอ เขตทะเล และเขตที่ทำผลไม้ส่วน ใหญ่มักมีมีอาชีพตัดยาง (ภาษากลางเรียก กรีดยาง) ถ้าจะได้อ่านเนื้อหาเก่าๆ ในบล็อกนี้คงพอจะทราบว่าผมเป็น “คนสวนยาง” ไม่ได้เป็นเพียงเพราะพ่อแม่มีอาชีพเป็นคนสวนยาง ตัดยาง แต่เป็นเพราะตัวเองก็เป็นด้วย ตั้งแต่รุ่นปู่ รุ่นตา มารุ่นผมเรามีอาชีพตัดยาง

ผมโตมาในนาและสวนยางมาตั้งแต่เด็ก ตั้งแต่เด็กคือไม่กี่ขวบ ทำงานในสวนยางกับพ่อแม่ ตั้งแต่ไถปรับที่  เผาปรน ปักไม้ม็อบ ขุด-ปลูก ดูแลจนยางใหญ่ ตัดยาง ทำแผ่น ขาย ไปจนโค่นอีกรอบ ทำเป็นหมดยกเว้นเพาะพันธุ์ติดตายาง อันนี้ทำเป็นแต่ไม่ได้เรื่อง

สวนยาง

ตั้งแต่เล็กที่ยังตัดยางเองไม่ได้ กลางคืนโดนกระเตงไปนอนใต้โคนยาง ช่วงหน้าฝนต้องไปลอกขี้ยางในจอก พลิกจอก ง่วงก็ง่วง โตขึ้นหน่อยต้องเก็บยางและเข้าแผ่นเอง หลังจบ ป.ตรี และลาออกจากงาน ผมกลับไปเป็นคนตัดยางอยู่พักใหญ่ เพราะลูกจ้างออกไป ผมเลยอาศัยจังหวะนั้นเข้าเสียบแทนรอเปิดเทอมขึ้นมาเรียนโทที่กรุงเทพ

คนสวนยางต้องเข้านอนแต่หัวค่ำ โอ้เอ้อยู่ไม่ได้ เพราะดึกๆ เที่ยงคืน หรือตีหนึ่งตีสองต้องตื่นมาตัดยางแล้ว ยิ่งถ้ามียางมากหรือยางแปลงใหญ่ยิ่งต้องตื่นเร็ว ยางจะออกดีก็ช่วงที่อากาศเย็น ถ้าอากาศร้อน ลมพัด ยางจะหยุดไหลและจับตัวเร็วทำให้ได้ยางน้อย นี่เป็นเหตุให้ตัดยางตอนเช้าไม่ได้ ต้องไปตั้งแต่หลังเที่ยงคืนกันเป็นส่วนใหญ่

ใครคิดว่าง่ายและสนุก ผมก็อยากจะบอกว่าไม่เลย ชีวิตที่ต้องนอนแต่หัวค่ำ ตื่นเที่ยงคืนนั้นไม่สนุก ยางไร่นึงมี ๗๐ กว่าต้น ลองเอาจำนวนไร่คูณจะได้จำนวนต้นยางที่คุณต้องก้มๆ เงยๆ เดิน ๓ เมตร แล้วก้มๆ เงยๆ เดินไปอีก ๓ เมตร แล้วก้มๆ เงยๆ เป็นแบบนี้ไปจนเกือบจะเช้าโน่นแหละครับ กลับบ้านพักได้หน่อยนึงต้องกลับไปเก็บยางที่กรีด เดินทุกต้นเหมือนเดิม เสร็จจากนี้ถ้าไม่ขายน้ำยาง ก็ต้องเอาไปทำแผ่น กว่าจะเสร็จเรื่องเสร็จราวก็ใกล้ๆ เที่ยงหรือ เลยเที่ยงไปแล้ว

ถ้าจะได้นอนอีกหน่อยก็ช่วงบ่ายนี่แหละ แต่อาจจะไม่ได้นอนกันเสียส่วนใหญ่ บ่ายแก่ๆ หรือเย็นๆ ต้องมานั่งงกๆ ลับมีดตัดยาง มีดเล่มหนาๆ ไว้กรีดเปลือกไม้ แต่คมราวใบมีดโกนครับ ลับไม่คมตัดยางไม่ได้ น้ำยางออกไม่ดี

สวนยาง

วันนึงๆ มีเวลาได้นอนน้อยนิด ได้นอนเต็มตาเต็มตื่นก็คืนที่เข้ารอบหยุด จะสองวันหรือสามวันหยุดคืนนึงแล้วแต่พันธุ์ยาง

สมัยที่ตัดยางเองบอกตรงๆ ครับ บางคืนไม่อยากตื่น บางคืนลุกไม่ขึ้น แต่ต้องฝืนเพราะอย่างไรเสียก็หยุดไม่ได้ ไม่ไปตัดก็ไม่มีตังค์ใช้เหตุผลง่ายๆ แค่นั้น ออกจากบ้านดึกๆ ทางเปลี่ยว ไม่มีคน แถมบางช่วงอากาศหนาวจนไข่หดเหลือเท่านิ้วก้อยก็ต้องทน กลางวันไม่ได้นอนหรอกครับเข้าสวนถางต้นไม้ต้นหญ้าที่ขึ้นในสวนยางอีก คืนนึงได้นอนสี่ชั่วโมงถือว่าหรูมากแล้ว

ก็เป็นแบบนี้แหละครับ ถ้ามี บางทีความอดทนของคนก็มีจำกัด หวิบ!ขึ้นมาเมื่อไหร่เป็นเรื่องได้เสมอๆ ..พรรคพลังประชาชนก็อย่าประมาทพลังประชาชน!

Posted in ทัศนะ, เรื่องเล่า. Bookmark the permalink. Print

About n/e

ชายไทยไม่ระบุชื่อ สิ่งมีชีวิตเขตร้อน เกิดและเติบโตเหนือเส้นศูนย์สูตรเล็กน้อย รักในกาแฟรสขมเข้ม นิยมความเงียบ กินอยู่หลับนอนกับแมว ๑๖ ชีวิต
Namecheap coupon for November 2010: FAMILYWARMTH
Namecheap.com - Cheap domain name registration, renewal and transfers - Free SSL Certificates - Web Hosting

5 Responses to คนสวนยาง

  1. Sittingbull says:

    หาแฟนในตำบลไม่ได้นี่ก็เพราะช่วยพ่อตัดยางเสาร์ อาทิตย์นี่แหละ สาวๆเลยเมิน
    ในเวลาต่อมา สมน้ำหน้าคนหล่อประจำตำบลเลยไปได้เมียที่อื่น :555+:

  2. n/e says:

    ความรู้สึกนั้น เข้าใจจริง ติดขี้ยางมันไม่โก้

  3. Sittingbull says:

    ไปโรงเรียนขี้ยางยังติดหูอยู่เลย :555+:

  4. n/e says:

    เหมือนกันครับพี่ ผมต้องเก็บยางก่อนไปโรงเรียน เดินไปลอกไป เรียนมัธยมไปลอกบนหลังคารถนั่นแหละ

    แต่ภูมิใจ :ยิ่มแฉ่ง

  5. T h e K i K says:

    เป็นคนทำมาหากิน น่าภูมิใจออกค่ะ

    กิ๊กเข้าใจนะ ว่า ความอดทนของคนมันมีขีดจำกัดจริงๆ :แม่มๆ: