บ่ายแก่ กาแฟขม และเพลงเก่า

ลำดับที่ 349 • 22 March 2008 - 19:10

หมดกาแฟรสขมเข้มแก้วที่สามแต่เหมือนว่าอากาศนอกห้องไม่ได้ลดความร้อนลงไปเลย ดีหน่อยตรงที่มีลมพัดอยู่ตลอดเวลา พอเข้าหน้าแล้ง แดดแรงทั้งวัน พอแดดเผาให้อากาศร้อนขึ้น อากาศร้อนน้ำหนักเบาลอยตัวขึ้นด้านบน อากาศที่น้ำหนักมากกว่าไหลมาแทนที่ เกิดลม แดดแรง ลมแรง สบายดีออก ผมค่อนข้างจะชอบอากาศหน้าร้อนเป็นพิเศษ ไม่ค่อยเหมือนชาวบ้านเขา จะเรียกว่าโปรดหน้าร้อนเป็นพิเศษก็ว่าได้ครับ แต่อดสงสารแมวกับหมาที่บ้านไม่ได้ เห็นเดินลิ้นห้อย แฮ่กๆ ลำบากเปลืองไฟเปิดพัดลม ให้หมาแมวนอนเรียงแถวคลายร้อน

อากาศร้อนเหมือนคนจะใจร้อนตามไปด้วย พบเจอะไรขัดตาขัดใจหน่อยพาลจหงุดหงิด มีเรื่องได้ง่ายๆ สถานการณ์บ้านเมืองค่อนไปทางร้อนรุ่ม ทุกอย่างรัดเกลียวแน่นเข้า การเดินหน้าปะฉะดะด้วยอัตราเร่งสูง ใช้วิชาตีนผีเหยียบบี้ไปทุกหัวระแหงตั้งแต่เดือนแรก ดูกิริยาอาการแล้วไม่ยากจะทำนายครับ เชื่อได้ว่าคงไม่ตายดี ด้วยทั้งตีนผีและปากหมา

ส่วนใครที่หวังว่าสถานการณ์แย่ๆ ในบ้านเมือง ทั้งปากท้อง ข้าวของแพง กระเป๋าแห้ง-หน้าหด ไปจนถึงปัญหาสามชายแดนภาคใต้จะดีขึ้นนั้น ขอแสดงความเสียใจด้วยครับ ยังต้องทุกข์และทนกันต่ออีกยาว รัฐบาลชุดนี้ไร้น้ำยา สะเปะสะปะและไม่จริงจังอะไร จะร้อยมิ่ง พันหมัก หมื่นเลี๊ยบ แสนเหลี่ยม..ก็แค่ราคาคุย

อากาศร้อนแบบนี้นึกถึงสมัยเด็ก กลางวันชอบปีน “ปล้อง” แอบขึ้นไปอยู่บนหลังคาหลังบ้าน หลังคาตรงนั้นต่ำกว่าส่วนอื่น มีมะม่วงทองดำต้นโตเบียดชิดหลังคา หน้าแล้งใบยังมีมากพอเป็นร่มให้ได้พึ่งหลบร้อน แถมมีลูกรอสุกให้ปลิดกิน มีหมอนหนึ่งใบหนุนอ่านหนังสือ ฟังวิทยุเครื่องเก่าที่มีสถานีเพลงลูกทุ่งบ้านนอก จูนได้แค่ช่องเดียว

ม่วงต้นนั้นโดนพ่อโค่นไปหลายปีแล้ว เพราะเบียดจนกระเบื้องแตก เสียดายก็เสียดายแต่ทำอะไรไม่ได้ มะม่วงต้นนั้นเวลาสุกเปลือกจะยังเขียวเข้ม เนื้อในออกไปทางสีชมพู หวานอร่อย พอผลสุกแรกๆ จะไม่ได้กินเพราะแม่จะใช้ให้เอาไปให้คนแก่ในหมู่บ้านกินก่อน ธรรมเนียมคนสมัยก่อนเขาถือปฏิบัติกันแบบนั้นครับ อย่างสมัยที่ยังทำนา ข้าวถังแรกที่สีได้จะต้องแบ่งเอาไปให้คนเฒ่าคนแก่ที่นับถือก่อนที่จะหุงกินเอง คนอื่นเขาทำอย่างไรไม่ทราบแต่เห็นแม่ยังถือปฏิบัติอยู่

จนเดี๋ยวนี้มาติดแหง็กอยู่กรุงเทพ เข้าหน้าแล้งเหมือนกลายเป็นมนุษย์แดดเดียว อากาศที่ร้อนยิ่งขึ้นเพราะตึกปล่อยความร้อนจากไอแดด หลายคนพึ่งแอร์(ไม่กี่) หลายคนพึ่งพัดลม ผมแค่เปิดประตูให้ลมพอผ่านได้บ้าง ไปยืนหน้าบ้านบ้างเท่านั้นเป็นพอ ก็อยากที่บอกไว้แค่ต้นว่าเป็นคนชอบหน้าแล้ง

ด้วยความเป็นเด็กบ้านนอกที่ตื่นเช้ามาตั้งแต่ตีสี่ สถานีวิทยุบ้านนอกเริ่มเปิดสถานีตอนตีห้า รายการแรกเป็นเพลงลูกกรุงเก่าๆ ไม่ชอบก็ต้องฟัง เพราะถ้าไม่ฟังก็ไม่รู้จะฟังอะไร มีอยู่แค่สถานีเดียว จนคุ้นและติดเป็นนิสัยชอบฟังเพลงเก่า ตั้งแต่สมัยทูล ทองใจ สมยศ ทัศนพันธุ์ ทำนองนั้น

อากาศร้อนอบอ้าว ผมเปิดเพลงเก่าเหล่านี้ฟัง จิบกาแฟขมๆ ที่รอจนเย็นลงหน่อยแล้วค่อยจิบ อารมณ์จะเย็นลงไม่ร้อนไปตามอากาศ แต่อาจจะใช้ได้ผลเฉพาะผมและคนมีอายุเท่านั้นครับ ขืนให้เด็กฟัง มีหวังยี้ๆ เพลงอะไร ..รับไม่ได้

บางเรื่องเป็นเรื่องของความสุนทรีย์ ความงามของภาษา ความละเอียดอ่อน คนที่คุ้นเคยกับสังคมหยาบ ฉาบฉวย รีบเร่ง จอมปลอมอาจไม่คุ้นชิน เข้าไม่ถึง

กาแฟหมด หมดพลังคาเฟอีนจะเขียนต่อ ถึงเวลาข้าวเย็น เหลือบไปเห็นไข่เจียวใส่ชะอมกับอะไรอีกหลายรายการ ที่คนปรุงโม้ว่าอร่อย ผมรีบจะไปกินล่ะครับ เลยอยากทิ้งประเด็นไว้ว่า ทองแท้ไม่แพ้ไฟ ถ้าไม่ชั่วช้าจังไรกฎหมายไหนๆ ไม่มีทางเอาผิดได้ อย่าโหวกเหวกแต่ว่ากฎหมายไม่ดี ที่มาไม่ได้เรื่อง แต่ไม่ยอมมองยอมโทษตัวเองว่าทำผิดทำเลวอะไร ซื้อเสียง..คนไม่ผิด-ผิดที่กฎหมาย ถ้าลองไม่ซื้อเสียง ก็ไม่ถูกใบแดง ถ้าคนที่ถูกใบแดงไม่ใช่กรรมการบริหารพรรคก็ไม่ถูกยุบพรรค ก็เท่านั้น อย่าเที่ยวตีฝีปากในทำนองปากว่าตาขยิบ พรรคไม่มีนโยบายซื้อเสียง พูดไปใครเขาจะเชื่อ ขี้คร้านจะเหม็นปากครับ ไอ้ที่ดิ้นๆ จะแก้รัฐธรรมนูญเพื่อให้พ้นผิดนั้น..ผมจนปัญหาจะหาคำว่ามาจริงจริ๊ง พับผ่าสิ! เกิดมาไม่เคยพบเคยเห็น

  หมวด: ว่าไปเรื่อย    Print