บ่ายแก่ กาแฟขม ไอทีวี และเพลงเก่า

บ่ายแก่ๆ อากาศร้อนอบอ้าว เป็นธรรมดาของเมืองปูนที่สะสมความร้อนมาตลอดทั้งวัน ออกไปยืนหน้าบ้านเผื่อจะมีสาวเดินผ่านไปผ่านมาให้ชมระยะไกลบ้างก็ว่างปล่าว แดดแรง อากาศร้อน สาวๆ งุบงิบเก็บตัว

กลับเข้าห้องที่ค่อนข้างอบอ้าว หยิบแก้วกาแฟใบเก่าที่ยังไม่ได้ล้างมาตั้งแต่เมื่อวาน ใส่ผงสีน้ำตาลเข้มของเอสเพรสโซ่ และน้ำร้อนออีกสองเหยาะพอได้ค่อนแก้ว เออนะอากาศร้อนแต่ยังจะใส่ของร้อนเข้าไปอีก แต่ก็แหละความชอบของคนไม่เหมือนกัน ผมชอบกาแฟขมเข้มแบบนี้ ตะก่อนกินวันละหลายๆ แก้วเตี่ยวนี้ลดทอนจำนวนลงไปบ้าง อากาศร้อน กาแฟขมๆ กับรสละมุนของยาสูบไปป์กลิ่นหอมอ่อนๆ เข้าท่าดีนะ

กำลังสงสัยตัวเองเพราะหมู่นี้เอาเรื่องเก่าๆ มาพูดบ่อย นึกถึงบ่อย ท่าจะเข้าทำนอง “กินของขม ชมหนุ่มสาว เล่าความหลัง” เอ๋ชักจะยังไง

เลยเที่ยงหน่อยๆ เหมือนว่ารัฐบาลจะได้ข้อสรุปไปแล้วกับไอทีวี สถานีโทรทัศน์เสียงอิสระของทรราช เกิดมาด้วยเงื่อนไขในช่วงรัฐประหาร และจากไปพร้อมกับการรัฐประหารอีกรอบ

หลังเที่ยงคืนนี้ “ไอทีวี” จอดับชั่วคราว รัฐบาลส่งให้กฤษฎีกาตีความข้อกฎหมายให้ชัดเจนก่อน ขณะเดียวกันเลิกอุ้มพนักงานปล่อยเป็นเรื่องของบริษัทกับพนักงาน หากไม่เป็นธรรม กระทรวงแรงงานจะเข้าไปดูแล พร้อมทั้งยกเลิกเช่าตึกชินวัตร 3 ด้วย

กรณีของไอทีวี ทำให้ต้องมองอะไรหลายๆ อย่าง แต่ยังไม่อยากพูดถึง จะว่าไรไปก็เหมือนซ้ำเติมบนน้ำตาของคนอื่น แต่ไม่ได้รู้สึกสงสารอะไรหรอกครับ (เรามันใจดำพอๆ กับกาแฟที่กินนั่นแหละ) แล้วก็เผลอนึกถึงเพลงนี้ขึ้นมา 

[soapbox 95b474ff-d9ae-4824-aaed-c6d4b6c467cb]

จำเรื่องสมันเด็กๆ ได้ว่าเวลาจะไปนาหรือไปสวน ถนนหนทางแถวบ้านที่เป็นถนนลูกรังซึ่งไม่ได้กว้างขวางอะไรมากนัก พอหน้าฝน ฝนตกเป็นหลุมเป็นโคลน แต่จะเลี้ยวจะหลบก็ไม่ค่อยจะได้ เพราะหญ้าสองข้างทางบีบให้ต้อง “ไปตรง” เพียงอย่างเดียว

เรื่องไอทีวี เสียงเล็กๆ เป็นต้นหญ้าบีบให้รัฐต้องไปตรง