น้ำใจ…ไม่ใช่ผลประโยชน์

หลายต่อหลายท่านคงได้รับทราบข่าวอุบัติเหตุที่เกิดกับพันธมิตรฯ ระหว่างเดินทางกลับจากเวทีสามชุก สุพรรณบุรี แม้มีการเอ่ยถึงในเอเอสทีวี นิวส์วันสองวันต่อกันแต่ไม่มีรายละเอียดเหตุการณ์มากนัก บอริ่งเดย์ได้รับเกียรติอีกครั้งจาก “พี่หน่อย” ศิรัส วัชระสุขจิตร ศิลปินพันธมิตรฯ  (เกรดบี ..ฮา) และหนึ่งในนักรบเสื้อเหลืองที่แทบจะไม่หายไปจากที่ชุมนุม เว้นแต่วันที่เป็นไข้หวัดใหญ่ถูกหามส่งโรงพยาบาล เป็นคนหนึ่งที่ได้ระเบิดแก๊สน้ำตานัดแรกจากตำรวจ ที่บัดนี้ยังส่งผลกระทบต่อร่างกาย ตาพร่าและผมร่วง ..บัดนี้พี่หน่อยประกาศวางไมค์อย่างเป็นทางการ ผันตัวเองไปทำสิ่งที่ถนัดในฐานะกรรมการ ป.ป.ช. ภาคประชาชน

พี่หน่อยเป็นหนึ่งในผู้ที่ได้อยู่และรับรู้เหตุการณ์อุบัติเหตุดังกล่าว ถ่ายทอดเรื่องราวมายังบอริ่งเดย์ผ่านหมวด “แขกรับเชิญ” ให้รายละเอียดเหตุการณ์ และสะท้อนความเป็นพันธมิตรฯ ที่ชัดเจนอย่างหนึ่ง นั่นคือ “น้ำใจ” สิ่งล้ำค่านี้มีปรากฏเสมอในที่ชุมนุมพันธมิตรฯ สิ่งนี้เกิดขึ้นโดย “น้ำใส ใจจริง”

ขณะที่หลายคนกลับสู่การใช้ชีวิตปกติ หลายคนมีความสุขกับการตระเวนไปพบปะเพื่อนพันธมิตรฯ ตามเวทีคอนเสิร์ตการเมืองในที่ต่าง ๆ หลายคนกำลังเคลิ้มกับบางมายาภาพ หลายคนวุ่นวายกับอีกหลายเรื่อง และหลายคนกำลังคิดมุ่งสู่ข้างหน้า ยังมีเพื่อนของเราที่ยังนอนอยู่โรงพยาบาลอย่างไร้หวังภายหลังเหตุการณ์ “๗ ตุลา”  คุณรุ่งทิวา ธาตุนิยม พันธมิตรฯ โคราช เป็นหนึ่งในนั้น พี่หน่อยมีเรื่องราวการเข้าเยี่ยมมาฝาก..

——————————-

น้ำใจ…ไม่ใช่ผลประโยชน์

เรื่องราวของน้ำใจที่มีอย่างมากมายมหาศาลนั้น สามารถเกิดในสังคมยุคปัจจุบันได้ด้วย เกิดได้อย่างไรอย่างนั้นหรือ? หลายคนสงสัย เพราะสังคมของคนในยุคที่หลงใหลในเงินตรา มัวเมาในแสงสี อย่างในยุคที่ระบอบทุนนิยมสามานย์ครอบงำอยู่นั้นคงเกิดขึ้นอย่างยากเย็น แต่เชื่อไหมว่ามันเกิดขึ้นแล้ว เกิดขึ้นกลางถนนช่วงวงแหวนกาญจนาภิเษก ขาเข้ากรุงเทพฯ บริเวณเกือบถึงสะพานพระปิ่นเกล้านั่นเอง

ประมาณตีหนึ่งของวันจันทร์ที่ ๙ มีนาคม ๒๕๕๒ ดิฉันเดินทางจากเวทีเสวนาที่สามชุก จังหวัดสุพรรณบุรี มุ่งหน้าเข้ากรุงเพื่อเตรียมตัวกลับเข้าทำงานตามปกติในเช้าในจันทร์อันแสนยุ่งเหยิง พันธมิตรฯ ผู้เข้ามาชุมนุมที่เดินทางตั้งแต่คืนวันเสาร์จากโคราช เพื่อไปร่วมให้กำลังใจคนสามชุกมีแต่ความเหนื่อยล้าหมดเรี่ยวแรงกันแทบทุกคน การจัดเวทีคอนเสิร์ตการเมืองและการเสวนาที่จัดติดๆ กันทำให้ทุกคนแบตเตอรี่เกือบหมด ยานพาหนะที่ทยอยกันเข้าเมืองกรุงก็ถูกใช้งานอย่างหนักหน่วง ดิฉันได้พบกับการจราจรที่ติดขัดจนได้ เพราะพันธมิตรฯ แน่นอน ดิฉันบ่นกับนิม (สารถีส่วนตัว) ว่าอุบัติเหตุแน่ๆ หวังว่าคงไม่ใช่พวกเรานะ

พอรถของดิฉันเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ที่เกิดเหตุ ก็มองเห็นมือตบที่กระจายอยู่เต็มถนน และเห็นเหล่าบรรดาพันธมิตรฯ (สังเกตจากเสื้อที่ใส่อยู่ที่มีคำว่า Change บ้าง New politics บ้าง) ช่วยอำนวยความสะดวกให้กับการจราจรอยู่กลางถนน ดิฉันและเพื่อนๆ บนรถไม่นิ่งนอนใจ หาสถานที่ที่สามารถจอดรถได้และลงไปดูเหตุการณ์ตามประสาไทยมุงที่บังเอิญเดาเหตุการณ์ว่าน่าจะเป็นพวกเราที่ประสบอุบัติเหตุ แล้วก็ใช่จริงๆ

มีรถสีทองที่ถูกชนจนท้ายยุบ เห็นสิ่งของภายในรถที่มีแต่มือตบ ที่คาดผมติดไฟ เสื้อยืด และรถอีกคันสีเทาซึ่งน่าจะเป็นรถที่มาชนท้ายรถคันสีทอง สอบถามจากผู้เห็นเหตุการณ์ (ซึ่งก็เป็นพันธมิตรฯ เหมือนกัน สังเกตจากเสื้อ PAD) ก็ทราบว่ารถสีทองนั้นเสียอยู่กลางถนน และรถของผู้เล่าเหตุการณ์ลงไปช่วยเหลือ (เพราะเห็นมีมือตบอยู่) เพื่อนของเขาลงไปอำนวยความสะดวกให้รถคันหลังและพยายามเคลื่อนรถที่เสียอยู่ให้เข้าไปอยู่ข้างทาง แต่ปรากฏว่ามีรถเก๋งสีเทาพุ่งเข้าชนเพื่อนของเขาและชนท้ายรถสีทองเข้าอย่างจัง

ดิฉันโทรศัพท์สอบถามเพื่อนที่ทำงานอยู่มูลนิธิแห่งหนึ่ง ทราบว่าผู้บาดเจ็บอาการไม่สาหัสนักมี ๓ คน อยู่ที่โรงพยาบาลเจ้าพระยา จึงสบายใจขึ้น (และได้โทรศัพท์บอกกับคุณอมรที่ยังอยู่ที่สามชุกว่าเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้น) ขณะที่ดิฉันอยู่บริเวณจุดเกิดเหตุมีรถตู้ของพันธมิตรฯ จอดแวะเวียนสอบถามมากมาย ด้วยเหตุที่ว่าเห็นมือตบกระจายอยู่ที่พื้นถนน และเห็นดิฉันยืนอยู่บริเวณจุดเกิดเหตุ มีรถเก๋งและรถกระบะจอดทักทายและถามไถ่ตลอดเวลา จนเพื่อนๆ ที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันตัดสินใจว่าเราน่าจะเดินทางกลับบ้านใครบ้านมันได้แล้ว เพราะหากดิฉันยังยืนอยู่ตรงนั้น จะมีพันธมิตรฯ อีกมากมายจอดรถลงทักทายและเข้าใจกันผิดๆ ว่าดิฉันเกิดอุบัติเหตุ

ทุกคนแสดงความห่วงใยกันอย่างจริงใจ และลากลับบ้านกันอย่างอาวรณ์ มันคือน้ำใจอันมากมายมหาศาลที่ดิฉันปลื้มใจเหลือเกิน พวกเราไม่ใช่ญาติสนิทมิตรสหายที่คบหากันมานานแต่ประการใด แต่การร่วมทุกข์กันมาเกือบสองร้อยวันนั้น มันสามารถซึมซับความรักและความเป็นห่วงได้อย่างไม่เคยรู้สึกมาก่อน พวกเราขึ้นรถมาก็บ่นกันว่าเห็นมือตบบนถนนแล้วไม่ลงไปช่วยไม่ได้ว่ะ…อันนี้เป็นเรื่องจริง

น้ำใจและความห่วงใยของพันธมิตรฯ นั้น ดิฉันไม่รอที่จะรับแต่เพียงฝ่ายเดียว ดิฉันตั้งใจว่าตราบใดที่ยังมีลมหายใจ ดิฉันก็จะระลึกถึงเหตุการณ์ในวันที่ ๗ ตุลาคม ๒๕๕๑ ตลอดไป โดยเฉพาะเพื่อนร่วมทุกข์ทุกคนในเหตุการณ์วันนั้น คือเพื่อนตายที่มีอุดมการณ์เดียวกันกับดิฉันจริงๆ

คุณรุ่งทิวา ธาตุนิยม หนึ่งในผู้บาดเจ็บสาหัสจากการเข้าร่วมชุมนุมในวันที่ ๗ ตุลาคม ๒๕๕๑ เป็นอีกบุคคลหนึ่งที่ดิฉันไม่เคยลืม และหลังจากที่ได้เข้าพบกับเฮียซำสามีของพี่ฮวง (ชื่อเล่นของคุณรุ่งทิวา) ที่เวทีคอนเสิร์ตการเมือง โคราช ดิฉันก็มุ่งมั่นว่าต้องไปเยี่ยมสักครั้ง เพราะอย่างน้อยเราก็มีอุดมการณ์เดียวกัน สู้รบกับอำนาจชั่วๆ มาด้วยกัน

วันอังคารที่ ๑๐ มีนาคม ๒๕๕๒ ที่ห้อง ๒๐๖ เตียงที่ ๔ ตึกธนาคารกรุงเทพ ชั้น ๒ โรงพยาบาลจุฬา ดิฉันได้เข้าไปเยี่ยมพี่ฮวง เพื่อนร่วมทุกข์ที่ฝ่าฟันมาด้วยกัน พี่ฮวงนอนหลับอยู่ ดิฉันเดินเข้าไปจับมือและลูบที่ฝ่าเท้า ฝ่ามืออุ้งเท้าเย็นมาก พี่ ฮวงลืมตาขึ้นมายิ้มและหลับตาลง ดิฉันแนะนำตัวและบอกว่าเพิ่งกลับมาจากโคราช บอกเล่าถึงเหตุการณ์ที่พวกเราไป จัดเวทีคอนเสิร์ตการเมือง บรรยากาศความสนุกสนาน เฮฮาปาร์ตี้ ซึ่งความบันเทิงแบบนั้นพี่ฮวงคงจะไม่เข้าใจหรอก เพราะก่อนที่พี่ฮวงจะหมดสติ พวกเราไม่มีความบันเทิง พวกเรามีอุดมการณ์แห่งการต่อสู้ มีแต่ความจริงจัง มีแต่ความเครียด โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์ร่วมกัน

ดิฉันรู้สึกเซ็งกับความบันเทิงจอมปลอมที่เกิดขึ้น เพราะพี่ฮวงยังนอนแบบไร้สติอยู่บนเตียง เฮียซำบอกว่าพี่ฮวงเขาอาจรับรู้แต่เขาไม่สามารถตอบสนองได้ และพี่ฮวงก็มองไม่เห็น แต่ทำไมพี่ฮวงน้ำตาไหล? ดิฉันบอกกับพี่ฮวงว่าถ้าวันที่ ๗ เป็นดิฉันล่ะ (ซึ่งเป็นไปได้) วันนี้พี่ฮวงคงดีใจที่มีคอนเสิร์ตการเมืองเกิดขึ้นที่โคราช บ้านเกิดของพี่ ดิฉันลากลับบ้านพี่ฮวงบีบมือดิฉันแรงๆ ดิฉันบอกอีกว่าพี่ปองก็คิดถึงพี่ฮวงนะ

วันพุธที่ ๑๑ มีนาคม ๒๕๕๒ พี่ฮวงเข้ารับการผ่าตัดใหญ่อีกครั้งเนื่องจากสมองบวม ดิฉันโทรไปหาเฮียซำเพื่อสอบถามอาการเบื้องต้น ทราบว่าเมื่อคืนอาการไม่ค่อยดี เล็บเขียวคล้ำ ทานอาหารไม่ได้ แต่หลังจากผ่าตัดอาการดีขึ้น พี่ปองกับ พี่ต้น (สุชาติ ชวางกูร) ก็เข้ามาเยี่ยมและเพิ่งกลับไป เฮียซำยังไม่ลืมที่จะขอบคุณดิฉันที่เป็นห่วงพี่ฮวง

น้ำใจที่ดิฉันเต็มใจมอบให้ทั้งผู้ที่ประสบอุบัติเหตุและพี่ฮวงนั้น มันเกิดขึ้นเองแบบอัตโนมัติ มันไม่ใช่ผลประโยชน์อะไร และการนำเสนอในครั้งนี้ดิฉันไม่ต้องการคำขอบคุณหรือคำสรรเสริญเยินยออะไร ต้องการแค่เผยแพร่ให้คนไม่ลืมที่จะมอบน้ำใจให้แก่กันเมื่อโอกาสเข้ามาถึง หรือถ้าโอกาสยังมาไม่ถึงก็เดินเข้าไปหาโอกาสนั้นบ้างก็ได้ เวลานี้ยังไม่ใช่เวลาที่แสวงหาผลประโยชน์จากความศรัทธา เราเดินมาด้วยกัน เจ็บมาด้วยกัน ทำไมเราต้องเอาเปรียบซึ่งกันและกันด้วย

ทำไมต้องมีผลประโยชน์ต่อกันด้วย?

ศิรัส วัชระสุขจิตร (หน่อย)

———————