หว่านลูกกำพรึก?

นั่งพินิจพิจารณามาตรการกระตุ้นเศรษฐกิจระยะสั้นผ่านงบกลางปีที่เป็นงบนอกคอกนอกงบประมาณ พยายามฟังนายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ นายกรัฐมนตรี และนายกรณ์ จาติกวณิช รัฐมนตรีคลังหลายต่อหลายครั้ง ด้วยความสงสัยโดยเฉพาะที่ว่าต่างประเทศเขาก็ทำกัน ..อย่างนั้นหรือ?

แรกทีเดียวที่ฟังประกาศก็เผลอนึกว่ารัฐบาลมาร์ค ๑ ทำแผนไปแก้เศรษฐกิจที่อเมริกาโน่น!

หลายต่อหลายเสียงมองว่ามาตรการต่างๆ ที่ออกมาเป็น “อภิประชานิยม” มองด้านหนึ่งอาจจะใช่ แต่อีกด้านอาจจะไม่ใช่ เพราะถ้าดูที่เจตนาและรายละเอียดเป็นความพยายามในการยัดเงินเข้าระบบให้เงินหมุนเวียน

เพราะด้านหนึ่งเป็นที่ทราบกันอยู่ทั่วไปโดยเฉพาะหมู่คนค้าขาย ตั้งแต่ร้านข้าวแกงตามสั่งริมทางไปจนห้างสรรพสินค้าว่าขายของไม่ค่อยได้ ปัญหาคือคนไม่ค่อยมีเงิน กรุงเทพมีอาการนี้ ต่างจังหวัดก็มีอาการนี้เพียงแต่ว่ารากที่มาของความไม่มีเงินต่างกัน

ซึ่งไม่ใช่อย่างที่นายกรณ์เคยให้สัมภาษณ์ว่าเพราะคนไม่ยอมใช้จ่าย

ใครอาจจะมองว่าเป็นการยัดเงินใส่มือหรือเป็นเรื่องของการตำน้ำพริกละลายแม่น้ำ ผมสังหรณ์ใจว่าจะเป็นการ “หว่านลูกกำพรึก” เสียมากกว่า หว่านลูกกำพรึกบนเมรุในงานเผาศพเศรษฐกิจไทย!

แม้นายอภิสิทธิ์จะยืนยันเป็นมั่นเป็นเหมาะหลายต่อหลายครั้งว่าเป็นการทำครั้งเดียว เพื่อกระตุ้นให้เศรษฐกิจฟื้นตัว แต่เราต้องไม่ลืมว่าตลอดสมัยของนักโทษชายหน้าเหลี่ยมนั้น มีการโปรยเงินผ่านโครงการต่างๆ อย่างต่อเนื่องโดยเฉพาะกับผู้มีรายได้น้อยในต่างจังหวัดที่เรียกกันว่ารากหญ้า และคนมีรายได้น้อยในเมือง ทำจนติดเป็นระบบเศรษฐกิจแบมือ ระบบเศรษฐกิจแบบคนขี้ขอ

มาตรการยัดเงินใส่มือคนละสองพันของรัฐบาลนายอภิสิทธิ์ขยายฐานมาที่มนุษย์เงินเดือนเป็นหลัก ซึ่งดีไม่ดีจะกลายเป็นว่าเรามีคนขี้ขอ คนแบมือครบถ้วนทุกอนุภาคของเศรษฐกิจ ทั้งสภาวะปัจจุบันการคลังของประเทศอยู่ในสภาพถังแตกเก็บภาษีได้ไม่ตามเป้า ว่าแล้วก็ขอกู้เพื่อรอใช้หนี้ตอนชาติหน้าตอนบ่ายแก่ๆ

การโปรยเงินครั้งนี้ดีไม่ดีจะเป็นการโปรยครั้งสุดท้ายที่บนเมรุแบบลูกกำพรึก

ในระยะหลายวันมานี้นอกจากชุดใหญ่ของมาตรการกระตุ้นเศรษฐกิจของประชาธิปัตย์ ยังมีความเคลื่อนไหวแปลกๆ สะเปะสะปะ ไร้สาระจากหลายการกระทรวง โดยเฉพาะกระทรวงพานิชย์ที่คิดอะไรไม่ออก สินค้าแพงก็ออกธงฟ้า โครงการละร้อยล้านสองร้อยล้านสองสามโครงการ ก็คิดได้กันอยู่แค่นั้น

ก็เคยแสดงความเห็นไว้หลายต่อหลายครั้งเรื่องค่าแก๊ส-ก๊าซ แม้นายอภิสิทธิ์จะทุบโต๊ะไม่ให้ขึ้นราคา แต่คำถามคือทำไมปล่อยให้ราคาเป็นไปตามตลาดข้างนอก ทั้งที่ก๊าซส่วนใหญ่ขุดเองในบ้าน ทำไมปล่อยให้ ปตท. ขโมยก๊าซในบ้านไปขายข้างนอกแล้วซื้อจากข้างนอกมาขายแพง อีกทั้งยังฟันกำไรส่วนต่างค่าอีกตั้ง ๑๗ เปอร์เซ็นต์ ซึ่งไม่น้อยเลย ก๊าซเป็นตัวการสำคัญที่ทำให้ค่าครองชีพหลายอย่างสูงกินจริง โดยเฉพาะค่าไฟฟ้า ค่าโดยสารหรือแม้กระทั่งข้าวแกง

รัฐจะทำอย่างไรกับสินค้าต่างๆ ที่ลอยตัวตามค่าน้ำมันแล้วไม่ยอมจมตาม?

ตั้งแต่เด็กมาทุกครั้งที่จะขึ้นเงินเดือนข้าราชการหรือค่าจ้างแรงงานขั้นต่ำ มีอันต้องพูดกันทุกครั้งเกี่ยวกับราคาสินค้าที่จะสูงขึ้น สิบๆ ปีก็พูดกันเรื่องนี้ ถามว่าการยัดเงินใส่กระเป๋าแบบได้เฉพาะกลุ่มคนมีรายได้ประจำจะทำให้ราคาสินค้าเพิ่มขึ้นหรือไม่ และจะพาให้คนที่เขาไม่ได้สองพันเดือดร้อนตามไปด้วยหรือไม่ และสองพันนั่นจะคลุมค่าครองชีพที่จะเพิ่มขึ้นได้หรือ

คำถามที่ตามมาอีกคำถาม คือ ทำอย่างไรกับภาคเกษตรที่เป็นส่วนหลักในการจับจ่ายใช้สอย เมื่อสินค้าเกษตรตกต่ำแทบทุกอย่าง อย่างภาคใต้ราคายางลดลงไปกว่าครึ่งทำให้เศรษฐกิจภาคใต้ทรุดอย่างหนัก ไหนจะฝนที่เทกระหน่ำซ้ำเติมให้กรีดยางไม่ได้อีกร่วมเดือน เพิ่งแล้งหมาดๆ เราจะผลาญเงินภาษีไปกับวิธีการดึกดำบรรพ์อย่างประกันราคา-รับจำนำไปอีกกี่ปีกี่ชาติ และเราจะสูญเสียไปเข้ากระเป๋าข้าราชการกับนักการเมืองกับการประกันราคาอีกเท่าไหร่

การยัดเงินเข้ากระเป๋าก็ดี การประกันราคาก็ดี อาจจะเป็นมาตรการชั่วคราว แต่เราก็ใช้มาตรการชั่วคราวแบบนี้สม่ำเสมอ จนกลายเป็นมาตรการชั่วคราวประจำฤดูกาล คือ ผลไม่ออกทีแทรกแซงที ธัญพืชออกทีแทรกแซงที มีปัญหาเศรษฐกิจทีโปรยเงินที บัดนี้เราอับจนปัญญาถึงขั้นคิดอะไรไม่ออกกระทั่งมีปัญหาปุ๊บก็กางตำราฝรั่งบ้าง สูตรเก่าๆ บ้างแล้วก็บอกว่าใครๆ เขาก็ทำกันอย่างนั้นหรือ?

ประเทศนี้ขาดสติปัญญาที่จะแก้ปัญหาด้วยมันสมองของตัวเองแล้วหรือ?

วันก่อนนายอภิสิทธิ์บอกว่ากำลังจะประกาศมาตรการระยะยาวว่าจะแก้ปัญหาอย่างไร ก็คอยดูอย่างจดจ่อว่าจะมีอะไรที่เป็นสัญญาณการพลิกรื้อโครงสร้างใหม่ทั้งหมดไหม มีสิ่งซึ่งเรียกว่าเป็นการ “รื้อ-สร้าง” “ทำลาย-สร้าง” เพื่อเปลี่ยนระบบเศรษฐกิจให้มีความเข้มแข็งพึ่งพาตัวเองได้ ไม่ใช่ดำรงความเป็น “เศรษฐกิจผักตบชวา” ที่ลอยขึ้น-ลง ไป-มา ตามน้ำขึ้นน้ำลง ผันไปตามว่าเศรษฐกิจโลกดีก็ดี เศรษฐกิจโลกแย่ก็แย่

แต่ฟังนายกรณ์แล้วผมก็ไม่ค่อยเห็นความหวัง เพราะเคยระบุในทำนองว่าเป็นการประคับประคองให้เศรษฐกิจโลกฟื้นตัว ซึ่งก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่

ไหนจะมีการส่งสัญญาณว่าจะเดินหน้าขายสมบัติชาติต่อก็พาให้อ่อนใจ ประชาธิปัตย์เองสมัยออกกฎหมายขายชาติ ๑๑ ฉบับ ก็ยังพอเข้าใจได้ว่าตอนนั้นเป็นขี้ข้าไอเอ็มเอฟ แต่เข้ามารอบนี้แล้วไม่เลิกเสีย ทั้งยังจะขายบางอย่างอีกผมว่ามันก็เกินไปแล้ว

เมื่อไหร่คนเรียนนอกจะเลิกหลงไหลได้ปลื้มเป็นขี้ข้าความคิดระบบ “ทุนนิยมเสรี” เสียที ระบบนี้ไม่ได้ก่อความเป็นธรรมอะไรให้กับสังคมได้เลย แก่นแท้มันก็แก้ใครมือยาวสาวได้สาวเอา อย่าเพ้อเจ้อเลอะเทอะฝันกลางวันถึงการค้าที่เป็นธรรมและเท่าเทียมเลย ไร้สาระและหลอกลวงทั้งเพ และประเทศไทยน่ะไม่ใช่ “ใครๆ ก็ปี้ได้”!

ครับ วิธีคิดของทีมเศรษฐกิจประชาธิปัตย์บวกกับทีดีอาร์ไอที่เป็นทุนนิยมเสรีจ๋าพอๆ กันทั้งคู่ ถ้าจับมือกันละก็ฉิบหายแน่นอน

ยังจำนิทานเรื่องเปิดเสรีทางการเงินก่อนนำมาสู่โรคต้มยำกุ้งกันได้ไม่ใช่หรือ ฉิบหายทั้งนั้น!

แม้รัฐบาลจะพยายามด้วยหลายมาตรการที่เน้นการยัดเงินใส่มือ แต่ก็อยากชวนกันซ้ำเติมเศรษฐกิจ รัฐทำมือนึงประชาชนทำมือนึง ใครมีเงินสดก็เก็บเงินสดไว้กับมือ (อย่าใส่ธนาคาร) ใครประหยัดได้ก็ประหยัด (นี่ผมประหยัดค่าเน็ตไปเดือนละ ๖๐๐) เชื่อเถอะว่าความฉิบหายรออยู่ไม่ไกล ถึงตอนนั้นเงินในมือยังพอช่วยให้ถูๆ ไถๆ ไปได้บ้างละนา

ผมน่ะเชื่อมั่นประเทศไทยแต่ไม่วางใจอภิสิทธิ์ รอดูมาตรการระยะยาวอีกหน่อยแล้วจะมาปิดบทความอีกทีว่า รอบนี้หว่านกำพรึกรอบหน้าจุดไฟหรือไม่ ส่วน “กุศลาธรรมา อกุศลาธรรมา” นั้น ผ่านมาตั้งแต่ครั้งรัฐบาลนอมินีสัตว์นรกทั้งสองตัวโน่นแล้ว!!