ป่วยไข้ของธรรมดา

ก็ดี ตั้งแต่ท่านอดีตผู้ว่าฯ สมัคร ขึ้นเป็นนายกรัฐมนตรีผมเจ็บไข้ได้ป่วยสองรอบติดๆ กัน เพิ่งหายรอบแรกไปไม่ได้สัปดาห์ก็กลับมาเป็นอีก เพราะบ้านอยู่ใกล้เกินไปหรือเปล่า แต่ไม่น่าจะเกิน ๕ ป้ายรถเมล์ คิดระยะยางก็คงสองกิโลกระมัง เลยโดยรังสีบุญญาธิการเข้าให้ คนธรรมดาอย่างผมจึงไม่อาจต้าน ล้มป่วยสองครั้งติดกัน

ไม่เกี่ยวหรอกครับ ฝนฟ้าอากาศเปลี่ยน จะด้วยความอะไรก็แล้วแต่ แต่ผมป่วยไข้เรียบร้อยไปแล้ว ตัวร้อน ครั่นเนื้อครั่นตัว ไม่ปวดหัว แต่เบลอ วูบๆ คัดจมูกเป็นน้ำมูก วานนี้ฝืนสังขานออกนอกบ้าน ทีแรกก็รู้ตัวว่าอาการไม่ค่อยจะดี แต่ด้วยว่าจำเป็นเข้าไปในห้างได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เดินอยู่ก็หน้ามืด วูบวาบไป แล้วก็จำทิศจำทางไม่ได้ มองไม่รู้ดูไม่ออกด้วยซ้ำว่าภาพที่ผมเห็นเป็นส่วนไหนของห้าง ทางไหนไปไหน บางวูบเหมือนจะล้มลงเสียให้ได้ ฝืนขืนจนเสร็จธุระกลับบ้าน กินยา

เดี๋ยวนี้ผมเลิกกินยาครอบจักรวาลอย่างพาราเซตาม่อนมานานแล้วครับ เพราะรู้แก่นแท้ว่ายาพวกนี้ไม่ได้ดับไข้ ไม่ได้ดับปวด แต่หลอกระบบประสาทว่า ไม่ได้ตัวร้อนนะ ไม่ได้ปวดหัวนะ เส้นประสาทเราก็บ้าจี้ตามสารเคมี เราก็พลอยหลงมายาไปด้วย เรื่องการสู้รบกับเศษโปรตีนโบราณอย่างไวรัสนั้น ต้องสู้กันด้วยกำลังภายในของแต่ละคน และเป็นเรื่องขององค์ประกอบเล็กๆ ที่สู้กัน คือ แอนตี้บอดี้ในร่างกาย กับ ไวรัส แต่ไอ้การสู้รบนี่แหละครับที่เราไข้ขึ้น ตัวร้อน

ถ้าให้ดีคนเก่คนแก่บอกว่า ต้มน้ำยอดมะขามอาบ กินผักกินผลไม้โดยเฉพาะส้ม ช่วยได้เยอะ ตอนเด็กเคยต้มน้ำยอดมะขามใส่กะละมังใบใหญ่อาบ เข้าท่านะครับ ห๊อมหอม สดชื่น เข้าใจว่าคงได้วิตามินซีเข้าไปช่วยด้วย

โตขึ้นมาจะไปเด็ดยอดมะขามมาต้มก็เห็นท่าจะไม่ไหว ออกจากบ้านก็ยากเต็มทนเพราะฝนมันตก ไม่ลงแรงก็ปรอยบางๆ แต่มืดฟ้ามัวดิน คนเป็นไข้อย่างผมก็เลยร้อนๆ หนาวๆ แถมปวดข้อปวดกระดูก

จะโชคดีหน่อยก็ได้ยาสมุนไพรมาจากบ้าน เป็นยาแก้หวัด แก้ไข้บดใส่แคปซูล ส่วนผสมที่พอจะรู้ก็มีฟ้าทะลายเหลี่ยม เหย ฟ้าทะลายโจร ผมนี่ชักจะยังไง เข้าใจผิดเพี้ยนอยู่เรื่อยว่าคำว่า “เหลี่ยม” กับ “โจร” เป็นคำเดียวกัน ความหายเดียวกัน ยานี้สูตรพ่อผมเองแหละครับ กินมาสองมื้อแล้วอาการทุเลาขึ้นหน่อย พอจะมาเขียนอะไรบ้าง แต่ไม่สามารถบีบความคิดให้เข้มพอจะเขียนอะไรเป็นเรื่องเป็นราวมากกว่านี้ได้

ร่างกายผมตอนนี้มีสองฝ่ายสู้กันอยู่ เหมือนบ้านเมืองเราที่แยกเป็นสองฝ่ายกับอีกหนึ่งตาอยู่