ไอติมขนมปัง

อากาศร้อนของเที่ยงวันนี้ หลังเสร็จขนมจีนเบิ้ลสองชุดทำให้เหงื่อผุดพอประมาณ ก็มีเสียงกระดิ่งพร้อมเสียงตะโกน “ไอติมคร้าบ…บ” ผมไม่ยักยึกหยิบเรียนลงไปหาไอติมทันที เป็นไอติมบ้านๆ ที่ตักใส่ขนมปัง มีลูกชิด ข้าวเหนี่ยว ถั่วลิสงคั่ว ประมาณนี้แหละครับ แต่เจ้านี้เป็นไอติมชนิดพัฒนาแล้วคือเนื้อไอติมเป็นแบบละเอียดละมุนลิ้นแบบไอติมยี่ห้อ ที่ซื้อยี่ห้อมาจากเมืองนอกนั่นแหละครับ

ตามประสาก็สนทนาไปเรื่อยกับคนขาย ซึ่งเป็นชายวัยกลางคนจากดินแดนที่ราบสูง ที่ตักไอติมไปพร้อมพรรณาความทุกข์ให้ฟัง เขาบอกว่าตอนนี้ไอติมที่เขารับมาขึ้นราคาไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว แต่เขาขึ้นราคาขายไม่ได้ ยังคงขายไอติมขนมปังแบบที่ผมสั่งในราคาเดิมคือ ชิ้นละ ๑๐ บาท (ไม่นับประเภทอื่นที่ถูกกว่านี้และของเด็กอีก) ที่ขึ้นราคาไม่ได้เพราะเกรงคนไม่ซื้อ เกรงขายไม่ได้ ทั้งที่อยากขึ้นราคาเป็นชิ้นละ ๑๒ บาท

เดี๋ยวนี้คนไม่รู้จักกันปรับทุกข์ให้กันเป็นเรื่องธรรมดาเสียแล้วสำหรับสังคมนี้ ในยุคข้าวยากหมากแพง ในยุค “รัฐบาลเฮงซวยแห่งชาติ” ที่บริหารมาแค่สามเดือนก็สร้างแต่ปัญหามาประเดประดังใส่บ่าใส่หลังประปราชนไม่รู้สิ้นสุด

ด้วยเห็นใจผมเลยสั่งไป ๒ ชิ้น ทำเป็นใจดีเอามาฝากน้องอีกชิ้น ทั้งที่กระเป๋าตัวเองก็แห้ง

ผมไม่ทราบว่าหัวอกเขาทำด้วยอะไร ความคิดจิตใจของนายสมัคร สุนทรเวช และนายสุวิทย์ คุณกิติ (ที่คนขอนแก่นเคยกระซิบให้ฟังว่านิสัย “เลว” ทั้งพี่ทั้งน้อง “คุณกิติ” มาตั้งสมัยเรียน) เป็นอย่างไร ที่คิดแต่จะสร้างปัญหาซ้ำเติมชาวบ้าน

นายสมัครพร้อมนายสุวิทย์พบชาวไร่อ้อย ถัดมาวันอาทิตย์นายสมัครเจื้อยแจ้วเจรจาเป็นนกแก้วนกขุนทอง จ๋า จ๋า บอกชาวไร่อ้อยได้ประโยชน์ ขึ้นราคาน้ำตาลพรวดเดียว ๕ บาท และว่าไปเรื่อยเจื้อยว่าเป็นของกินทีละน้อยไม่กระทบกระเทือน ประชาชนโปรดเสียสละ จากนั้นวันจันทร์คณะกรรมการอ้อยและน้ำตาลประชุมชงเรื่อง วันอังคาร “คณะลูกกรอก” ออกมติอนุมัติ

เรื่องแปลกตรงที่ว่า ชั่วชีวิตนี้ไม่เคยพบเคยเห็นการขึ้นราคาน้ำตาลครั้งไหนมหัศจรรย์พันลึกเท่าครั้งนี้ แต่ไหนแต่ไหนตั้งแต่ยังเป็นเด็กเล็กมา จะขึ้นน้ำตาลแต่ละทียื้อกันไปมายาวนาน กว่าขั้นตอนการประชุมคณะกรรมการอ้อยและน้ำตาล กระทรวง ๓ กระทรวงที่เกี่ยวจะเห็นพ้องต้องกัน ตกลงปลงใจกันได้กินเวลาเป็นเดือนหรือหลายเดือน และขึ้นแต่ละที่ไม่ ๕๐ สตางค์ ก็บาทนึง แต่นี่ ๔ วันพรวดพราดขึ้นไป ๕ บาท ที่สุดของที่สุดแล้วล่ะครับ

ที่มหัศจรรย์กว่านั้นคือ เป็นการขึ้นราคานอกฤดูกาล หมายความว่าอ้อยของชาวไร่ถูกส่งเข้าโรงงานหมดแล้ว และเขาหนีบกันไปหมดแล้ว ที่มีอยู่คือน้ำตาลในโกดังที่นับกันเป็นสต็อกว่าใครมีสต็อกกันเท่าไหร่ ชาวบ้านไร่อ้อยที่เป็นชาวบ้านจริงๆ ไม่ได้ประโยชน์อะไรจากการขึ้นครั้งนี้ นอกจากรอฤดูกาลหน้า คนที่ได้ประโยชน์ไปเต็มๆ คือ โรงงานและคนกลาง

สัปดาห์ก่อนพี่ชายผมซึ่งมีร้านของชำเล็กๆ แถวหนองจอกเล่าให้ฟังว่า ช่วงประกาศขึ้นราคาน้ำตาลและจนถึงตอนนั้นที่ผมแวะไปเยี่ยมสั่งซื้อน้ำตาลมาขายไม่ได้ ขาใหญ่กักตุนไว้หมด ส่วนกำไรมากขนาดไหนไม่ต้องบอกนะครับกับการที่ราคาขึ้นพรวดเดียว ๕ บาท

นายสมัคร ไม่ต้องใช้มุกเก่าๆ สบถสาบานหรอกครับ เอาบัญชีสต็อกมาเปิดกันจะจะดีกว่า แล้วจะได้รู้เห็นกันชัดๆ ว่าใครหน้าไหนที่ได้ประโยชน์บนความทุกข์ความเดือนร้อนของคนทั้งประเทศ

ประทานโทษครับ เรื่องมันมีแย่กว่านี้อีกครับ เราเป็นประเทศที่ส่งออกน้ำตาลเป็นอันดับ ๓ ของโลก น้ำตาลทั้งหมดที่ผลิตภายในประเทศ ๓ ใน ๔ ส่วนเป็นน้ำตาลที่ส่งออก คือ ในการผลิตน้ำตาล ๔ กระสอบ จำหน่ายในประเทศแค่ ๑ กระสอบ อีก ๓ กระสอบส่งจำหน่ายต่างประเทศ ขณะนี้ราคาน้ำตาลในตลาดโลกอยู่ในภาวะตกต่ำ ซึ่งหมายความว่า ๕ บาท หรือ ๕.๒๕ บาท ที่เราจ่ายเพิ่มขึ้นในแต่ละกีโล (จะโดยตรงที่เราซื้อน้ำตาลใช้เองหรือซื้ออาหารอื่นที่มีส่วนผสมของน้ำตาล) เราจ่ายเพื่อโอบอุ้มผู้ส่งออก ไม่ได้จ่ายเพื่อช่วยให้เกษตรกรให้มีรายได้เพิ่มขึ้น

ถามว่านายกรัฐมนตรีแบบนี้ รัฐบาลแบบนี้ หัวหน้าแก๊งเลือกตั้งอย่างนายสุวิทย์..เลวมั๊ยครับ!? อ้อ หรือว่า “โคตรเลว”?

อ๊ะ ฟังเพลงๆ เก่ามากแล้วแต่ยังเข้ากับยุคสมัย “เพลงบอกเอกชัย” รำพันในความข้าวยากหมากแพง รายได้มีน้อยนิดแต่สินค้า ขึ้นเอาขึ้นเอา

ลำดับถัดไป ถ้าพอจะมีเวลาจะว่าเรื่องกระทรวงพานิชย์ให้ฟังครับ