เขารู้ตัวและยอมรับแล้วว่า..

เป็นที่ทราบแล้วล่ะครับ “ชายคนนั้น” ที่ก้มลงกราบดิน เมื่อ ๒๘ กุมภาพันธ์ นั้น บัดนี้ไม่มีแผ่นดินจะอยู่ครั้ง อย่างที่น้องลูกศรเคยว่าไว้ “ก็เคยไม่มีแผ่นดินอยู่มาครั้งหนึ่งแล้วนี่นะ” แต่ยังไม่สำนัก หยุดประพฤติในทางที่จะผูกมัดตัวและพวกพ้องให้แน่นเข้า เร่งกรรมให้ตามติดด้วยอัตราเร่งสูง ประจานตัวเองสู่สายตาคนทั้งประเทศ

ทำไมผมถึงกล่าวว่าเขาประจานตัว ก็ขอหยิบคำของ “กาหลิบ” คราบอีแอบของ “จักรภพ เพ็ญแข” ว่าการถ่ายทอดสดคดี “หนีภาษีชินวัตรคอมพิวเตอร์” ของไทยพีบีเอส คือ การ “แห่ประจานรอบเมือง” ที่ลากเส้นย้อนไปถึงคดี “ซุกหุ้น ๑” ที่เผยธาตุแท้คนบางนามสกุล และ “ความยุติธรรมที่ซื้อได้” บางทีถ้า “ชายคนนั้น” ยอมรับกระบวนอันสมควรที่จะยุติอย่างเป็นธรรมเมื่อครั้งนั้น เขาอาจไม่ต้องเผชิญ “อนุกรมแห่งกรรม” ที่ผูกต่อเนื่องเป็นลูกโซ่ ที่นับ “ซุกหุ้น ๑” เป็นปฐมบท

คดีที่ดินรัชดาที่วางไว้บนศาลฎีกาอันเป็นเหตุให้ต้องหนีนั้น แม้เนื้อหาแห่งคดีจะเป็นเรื่องเล็กน้อยในสายตาของหลายคนหากเทียบความเสียหายจากคดีอื่นๆ แต่เป็นคดีที่จะเป็นหัวใจที่เนื้อหาสะท้อนตัวตนของ “ทักษิณ ชินวัตร” อย่างหมดเปลือก ชนิด “ถลกหนังหัว” กันทีเดียว เสี้ยวหนึ่งของคดีจะตีแผ่ว่า แม้แต่เงินจำนวนเล็กน้อยในหลักร้อยล้านก็ยังกล้าใช้อำนาจตัว กระทำการให้คนทั้งประเทศต้องทำงานในวันหยุด ๓๑ ธันวาคม เพื่อให้เมียได้โอนเงินในอัตราภาษีเดิม

ได้อ่าน “ทักษิณ ออกแถลงการณ์สาเหตุการหนีคดี” แล้วไม่ได้รู้สึกแปลกใจกับข้ออ้างเดิม และไม่จำเป็นต้องเสียเวลาจะแย้ง ผมให้ความสนใจกับบรรทัดท้ายๆ ในข้อ ๒ ที่ “ทักษิณ ชินวัตร” ยืนยันว่า

ข้อที่ ๒ ถึงแม้ผมไม่ใช่คนดีสมบูรณ์แบบ แต่ผมขอยืนยันว่า ผมไม่ได้เลวอย่างที่ถูกกล่าวหา

ประโยคนี้คุ้นเคย ละม้ายคล้ายกับประโยคที่ “นพดล ขายชาติ (ปัทมะ)” เคยกล่าวไว้ว่า “ผมไม่ได้ขายชาติ” ครั้งนั้น นพดลทราบในการกระทำและทราบว่าคนในชาติมองเขาอย่างไร

“ผมไม่ได้เลวอย่างที่ถูกกล่าวหา” นั้น บาดยิ่งว่าคำของนพดล ซึ่งที่ผ่านมาเขาบอกเพียงแต่ว่า “ถูกกลั่นแกล้ง” เพราะยังสนิทใจว่ายังมีคนพร้อมจะเชื่อ แต่บัดนี้สภาพการณ์เปลี่ยนไปหมดแล้ว เขาได้ตระหนักแล้วว่า คนในชาติรู้สึกกับเขาและมองเขาด้วยสายตาเช่นไร

คำตอบ คือ ไม่ว่าจะสู้หรือหนีต่อไปอย่างไร ก็ไม่อาจสู้หน้า สู้สายตาใครบนแผ่นดินนี้ได้อีก!!

ที่เขาว่า “นรกในใจ” และ “ตายทั้งเป็น” เป็นเช่นนี้นี่เอง