แขวนมือตบหน้าบ้าน-ใส่เสื้อดำ
11 October 2008 - 12:05
เช้านี้อาการรุมๆ จะเป็นไข้และปวดเนื้อปวดตัวเหมือนจะดีขึ้น จมูกลอกคราบเรียบร้อยแล้ว แต่อาการไอยังไม่หาย อาการปวด (เนื้อเยื่อใต้เปลือก-ขอบตา) ยังไม่ดีขึ้น ไม่กล้าระบุว่าอาการทั้งหมดเป็นผลสืบเนื่องจากแก๊ส แต่อาการไอน่าจะใช่
คิดมาหลายวันว่าจะทำแต่ชั่งใจหลายรอบเพื่อไม่ให้เกิดความขัดแย้งย่อยในแถบที่ผมอยู่ แต่เมื่อวานตัดสินใจเป็นเด็ดขาดว่าจะ “แขวนมือตบไว้หน้าบ้าน” เป็นเชิงสัญลักษณ์ประกาศตัวว่าเป็น “พันธมิตร” เขตปลอด ‘ผู้พิทักษ์ทรราช’ และเครือข่าย ‘(ไม่)สมชายฆาตกร’ และขอเรียนเชิญชวนพันธมิตรทุกท่านแขวนมือตบไว้หน้าบ้านเป็นสัญลักษณ์ ไม่มีอะไรต้องเกรงกันอีกต่อไป ดงแก๊สและระเบิดเราก็อยู่มาแล้ว เรื่องแค่นี้เป็นไรไป? มือตบเบอร์เล็กราคาแค่ ๑๐ บาท มีรูเจาะไว้แล้วด้วย
โดยปกติผมเป็นคนไม่ชอบใส่เสื้อดำ ไม่ชอบเลยไม่ว่ากรณีใด เลี่ยงได้เป็นเลี่ยง จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจึงตัดสินใจเป็นเด็ดขาดว่านับแต่นี้ไป ๗ วัน จะใส่เสื้อดำ
หมายเหตุไว้ที่นี้ว่า เรื่องราวเหตุการณ์ ๗ ตุลาทมิฬ – ๗ ตุลาเลือด หรือแล้วแต่ใครจะเรียกผมถ่ายทอดข้อมูลที่ผมเห็นจริงในพื้นที่ แต่ก็ยังตกอีกหลายประเด็น อย่างเช่น ระเบิดที่อ้างว่าเป็นแก๊สน้ำตานั้นหลายลูกขณะระเบิดมีประกายไฟ (ดูคลิปใน cnn ได้ครับ) เรื่องราวในพื้นที่มีมากพยายามที่จะไล่เรียงเหตุการณ์ตามลำดับ ไม่สลับไปมาหรือหยิบมาเฉพาะส่วนใดส่วนหนึ่ง ส่วนท่านที่รับข้อมูลทั้งหมดอยู่ที่วิจารญาณและระดับจิตใจของท่านว่าจะคิดเห็นอย่างไร ผมไม่เกี่ยวข้องในส่วนนี้ ภาพที่ผมถ่ายทั้งหมดมาจากกล้อง Nikon Coolpix 990 (เลนส์กล้อง 8-24mm) ไม่มีเลนส์ซูม ทำให้เก็บภาพได้เฉพาะที่ผมอยู่ใกล้เท่านั้น
มีข้อสังเกตเล็กๆ ที่อยากชวนตั้งคำถามและคิด ในขณะที่ถูกระดมยิงด้วยระเบิดแก๊สน้ำตาเข้ากลางฝูงชนโดยเฉพาะช่วงเย็นที่อยู่บนถนนราชวิถี (ระหว่างแยกการเรือน-แยกอู่ทองใน) คนเสื้อเหลืองนับพันอยู่ตรงนั้น ท่านได้เห็นหรือได้ยินข่าวบ้างไหมว่าคนเหล่านี้เหยียบกัน? วิ่งเหยียบกัน? และถามต่อว่าอธิบายได้ไหมว่าทำไม?
ความเดิมประเด็นใกล้เคียงกัน
(บางทีระบบก็มั่ว ..แต่คลิกอ่านเถอะ)- เช้าตรู่ ๒๗ กรกฎา (0.579)
- ลูกเห็บที่ทำเนียบพันธมิตร (0.579)
- ชวนเที่ยวห้องน้ำทำเนียบฯ ตึกสันติไมตรี (0.579)
- นานามือตบ (0.579)
- เปิดเบื้องหลังพันธมิตรฯ (0.579)
- ๗ ตุลาทมิฬ: อรุณเลือดและน้ำตา (RANDOM - 0.500)
n/e
ป้าย:
หมวด: 
















11 October 2008 เมื่อ 16:34
ขอบพระคุณที่คุณเขียนบันทึกเหตุการณ์ต่างๆของวันที่ 7 ตุลาเอาไว้
วันหนึ่งความดีจะชนะความชั่วอีก
ด้วยจิตคารวะ
11 October 2008 เมื่อ 17:10
พวกเรามีระเบียบ มีวินัย และเราก็มีสติสัมปชัญญะ
พวกเรารู้จัก รัก ห่วง ซึ่งกันและกัน โดยที่ลืมเจ็บ
พี่หน่อยก็เป็นอีกคนหนึ่งที่ลืมไปว่าเราต้องเจ็บ เราต้องแสบ
แต่เราไม่ลืมว่าเราต้องห่วง ห่วงเพื่อนเรา ที่เขาเป็นอะไรบ้าง
ถ้าเรามีแรง มีอวัยวะครบ จะเห็นได้เลยว่า
พวกเราจะมองซ้าย มองขวา ว่ามีใครเป็นอะไรบ้างหรือเปล่า
เมื่อคืนร้องเพลงมีคนที่ผจญภัยมาด้วยกัน เข้ามากอดและขอถ่ายรูปร่วมกัน
เสี่ยงมาด้วยกันขนาดนี้ คงไม่รู้ว่าต้องกลัวอะไรอีกแล้ว
ถามพี่หน่อยว่ารักชาติหรือเปล่า…ตอบว่ารัก แต่ถ้าถามว่ารักเพื่อนๆ ในพันธมิตรที่ล้มลุกคลุกคลานมาด้วยกันหรือเปล่า…ก็จะตอบว่า ไม่น้อยไปกว่ารักชาติ
ปล.ถ้าสู้แล้วแพ้ก็ยังดีกว่าไม่ได้สู้นะน้อง
11 October 2008 เมื่อ 19:52
ผมบอกได้เลยว่าทั้งท่านหลาย ไม่กลัว พร้อมที่จะเสียสละ ตำรวจ เสียอีก ก่อนหน้านี้ตีพันธมิตร แล้ววิ่งหนีไปอยู่หลังเพื่อน เชื่อเถอะว่า ตำรวงลองไม่มีเครื่องแบบและอาวุธก็คือไอ้ขี้ขลาดตัวนึงนั่นเอง
17 October 2008 เมื่อ 18:23
เอาใจช่วยครับ
18 October 2008 เมื่อ 01:25
เราเอาใจช่วยด้วยคน
วันที่ 7 ตค. เราก็อยู่ในเหตูการณ์ แต่เป็นคนไม่ค่อยชอบถ่ายรูป บอกได้คำเดียวว่า เหมือนอยู่ในสนามรบ แบบในหนังเลย เคยฝึก รด. ภาคสนามเหมือนกัน แต่คนละเรื่องเลย นี่ของจริงเสียงดังกว่าที่คิดอีก ตำรวจชั่วสุดๆๆ สุดบรรยาย
วันนั้นกลับบ้านมาสบักสะบอมเลยเหมือนกัน พร้อมเพื่อวันต่อไป …
สาธุ ขอให้คนเลวมันตายอย่างทรมาณ..
23 October 2008 เมื่อ 18:44
แขวนพวงกุญแจมือตบครับ