เฮฮา เวทีพันธมิตร ๓๑ พฤษภา (๑)

แรกทีเดียวตั้งใจว่าจะไปเวทีพันธมิตรฯ วันจันทร์ ตั้งใจจะจัดการเรื่องส่วนตัวให้เสร็จเรียบร้อย แต่ต้องตัดสินใจทันทีที่ไอ้หมักออกมาพล่ามออกโทรทัศน์แต่เช้า บอกกันตรงๆ ว่ารับฟังไอ้หมักด้วยความสมเพช สมเพชในสมองของนายกรัฐมนตรี ที่มีขนาดแค่เท่าขี้เล็บติดหัวแม่ตีน คนอะไรมันโง่บรมโง่ ปัญญาทึบเท่านี้หาไม่ได้แล้ว สมองมันทำด้วยอะไรถึงคิดอะไรไม่ได้ไม่เป็นเอาเสียเลย ความคิดความอ่านเก่าคร่ำครึ ก็ไม่แปลกที่คนเขาจะดูถูกเอา ก็อย่าหวังว่าจะมีวิสัยทัศน์ แค่ปัญญาระดับที่คนทั่วไปมียังหาไม่พบไม่เจอ มีดีก็แต่หมาที่ปาก ผิดชอบชั่วดีไม่รู้จัก เป็นขยะเก่าเก็บทางการเมือง ที่ควรกำจัดทิ้งให้สิ้นซาก

ตัดสินใจว่าไป ไปเพราะ “ผมไม่กลัวมึง” ใจนึงก็นึกอยากเดินไปบ้านไอ้หมัก ไม่ไกลและเดินถึง ลากหัวมันไปให้พระที่สันติอโศกเทศมันหน่อย วัดก็อยู่ตรงปากซอยหน้าบ้านมันนี่แหละ

ผมออกจากบ้านสะพายกะรเป๋าไปใบนึง แล้วเปลี่ยนไปหาเป้เพื่อความสะดวก ขึ้นรถตู้เดอะมอลล์-สายใต้ แล้วลงที่อนุสาวรีย์ประชาธิปไตย เดินดุ่ยๆ ไปคนเดียว ทั้งที่ไม่คุ้นเส้นทางแถบนั้น จำจากแผนที่ออนไลน์เอา เดินไปสักพักพอเข้าราชดำเนินนอก เริ่มมีคนเดินไปเป็นทิวๆ ส่วนใหญ่เป็นคนมีอายุ รุ่นพ่อรุ่นแม่เป็นส่วนใหญ่ บางก็อายุหกสิบกว่า จูงลูกจูงหลานก็มีครับ ข้ามถนนตรงแยกอะไรซักอย่างที่ด้านซ้ายไปขึ้นสะพานพระราม ๘ มีตำรวจกั้นทางอยู่ไม่มาก เปิด ๒ ช่องทางเล็ก เขาขอตรวจกระเป๋า ก็ให้ตรวจตามปกติ บอกตำรวจไปมีเสื้อ ๑ ตัว ผ้าขนหนูหนึ่งผืน ในจาก ๔ ห่อ ยาเส้น ๒ ตำรวจตบบ่าหัวเราะ “กะจะมาอยู่ยาวเหรอ” ยิ้มๆ หัวเราะกันแล้วผมก็เดินต่อไป

ชั้นในมีด่านของพันธมิตรกั้นอีกชั้น ขอตรวจเหมือนเดิม แต่บรรยากาศเป็นมิตรมาก ทักทายด้วยดี ยิ้มและบอก “พวกเดียวกัน” เชิญครับๆ ด้านนอกมีการ์ดเดูแลความปลอดภัยให้ครับ เป็นการ์ดที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

บรรยากาศที่ป้ายรถเมล์ไกลจากเวทีค่อนข้างมาก

เข้าไปคนอยู่กันค่อนข้างหนาแน่น จุดนี้อยู่ไกลจากเวทีค่อนข้างมาก อยู่เลยทางเข้ากองทัพบก มองเวทีแทบไม่เห็นครับ

ถนนสายย่อยด้านข้าง คนยังไม่หนาแน่นครับ แต่ใต้ต้นไม้ทั้งสองข้างคนปักหลักอยู่กันหนาแน่น

ก่อนถึงยูเอ็น “ไม่ใช่พ่อ”

ยิ่งเดินมาลึกคนที่อยู่ถนนเลียบด้านข้าง ยิ่งหนาแน่น เส้นกลางที่เป็นถนนหลักและทางเท้าใต้ต้นไม้เดินไม่ได้ตั้งแต่จุดที่ผมเข้ามา เพราะคนอยู่กันหนาแน่นมาก ถ้ามาชุมนุมรับรองว่าของไม่อดครับ ของกินมีเพียบ อย่างกะตลาดนัดหรืองานวัดครับ

ด้านซ้ายเป็นที่ทำงานของศิลปิน เขียนแผ่นป้าย มีขาใหญ่เดินไปมาบนแผ่นป้าย

ถ้าไม่มีที่รองนั่ง ไม่อยากนั่งบนพื้นถนน มีคนเดินขายแผ่นพลาสติกเดินกันขวักไขว่ครับ ราคาไม่แพงด้วยครับ

ผมเดินผ่านหน้าประตูยูเอ็นที่คนอยู่กันหนาแน่น แว้บเข้าไปใกล้หน้าเวที คุณภิภพ ธงไชย กำลังขึ้นอภิปราย

ผมเข้าไปด้านหน้าอยู่ใต้เวที มองจากจุดคนนี้คนมืดฟ้ามัวดิน ที่อยู่บนถนนก็เยอะแล้ว ที่ถ่ายไม่ได้บนทางเท้า (ที่กว้างมาก) และถนนเลียบอีกสองฝั่ง ที่แค่ห้าโมงเย็นก็เกินแสนแล้วครับ

ชุมนุมไป กินไป โห่ไป บรรยากาศด้านหน้าจนจรดท้ายแถว เฮฮามาก ด้านหน้าจะเป็นที่อยู่ของคนค่อนข้างมีอายุ หนุ่มกว่านี้จะอยู่ท้ายๆ

หลังเวทีด้านยูเอ็นมีหน่วยสังเกตการณ์อยู่บนหลังคารถ

ผู้มาชุมนุมเดินมาหนาแน่นมากจากประตูฝั่งวัดมกุฎ ตรงนี้จะมีรถสุขาของ กทม. อยู่มากสุด ๔ คัน ผมใช้บริการรถสุขาเคลื่นที่ตรงนี้แหละครับ เป็นครั้งแรกในชีวิตเลย

แอบดูตำรวจที่กั้นสะพานมัฆวานฯ ด้านหลังเวที หน่อย

คุณป้าท่านนี้ร้องเพลงมาร์ชตำรวจตลอดเวลา ร้องเพลงกันสนุกสนาน ฝั่งผู้ชุมนุมครื้นเครง แต่ฝั่งตำรวจเคร่งเครียด คงเหนื่อยกดดนพอสมควร จากจำนวนตำรวจที่มีอยู่ทั้งสองเลนส์ และเลยด้านหลังไป ถ้าคนจะเฮเอาไม่อยู่หรอกครับ

อีกเลนเป็นหน่วยกองหน้าของพันธมิตร ที่ตรึงกั้นถ้าตำรวจเข้ามา ฝั่งตรงข้ามเป็นแถวแนวของ ตชด.

แรกทีเดียวอยู่ห่างกัน แต่พอผลัดเวรทีก็ขยับเข้ามาใกล้ที

กองหน้าเป็นอาสาสมัครของคนหนุ่ม มีชาวบ้านยืนล้อมอยู่รอบนอก ร้องเพลงไปส่งเสียงไป บรรกากาศตึงเครียดบ้างตอนตำรวจเปลี่ยนผลัด แต่รวมๆ มีรอยยิ้มกับเสียงหัวเราะ เป็นแนวหน้าที่สนุกสนาน ผู้ร่วมชุมชุมผลัดเปลี่ยนไปเป็นกำลังใจ

นี่สุดหล่อศิษย์ อ. เจิมศักดิ์ (คนเสื้อดำ) เป็นแกนอยู่ประจำแนวหน้า ด้านล่างชุดใหม่สับเปลี่ยนกำลัง ขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิม

ฝั่งแนวหน้าของพันธมิตร โห้ร้องตามเวที “โห่ไอ้หมัก” กันเสียงดังลั่น

นี่ใครเอ่ย  – -” นักข่าวมาอยู่ตรงนี้กันพรึบ

มีสาวสวยตัวเล็กเป็นแนวหน้าอยู่ด้วยครับ

นักข่าวอยู่ที่สูง ส่วนหนึ่งมาจากสำนักข่าวต่างประเทศ

พอแค่นี้ก่อนนะครับ ภาพชักจะเยอะเกินไปแล้ว เดี๋ยวจะอัพเดตต่อเป็นตอนๆ แต่ถ้าใครกำลังลังเลหรือกลัวว่าอันตรายรุนแรง อยากจะบอกว่าเป็นการชุมนุมแห่งรอยยิ้มและเสียงหัวเราะมากกว่าครับ อยู่ข้างในสนุกสนานยังกะไปดูมหรสพ คนที่ไปชุมนุมมีมิตรไมตรี ยิ้มให้กันและเอื้อเฟื้อกันสูง และทีมการ์ดอาสาสมัครดูแลกันเป็นอย่างดีทุกจุดครับ บรรยากาศในนั้นอบอุ่น สนุนสนาน เป็นกันเอง ถ้าจะไปร่วมตัดความหวาดกลัวออกไปได้เลยครับ