ไพร่เอ๊ยยยย. ฟังทางนี้ ไอ้ที่หนีหางจุกตูกมาจากผ่านฟ้าลีลาศแล้วขยายหางปิดทุกเส้นทางให้แกนนำซุกหัวน่ะ ดูนี่เสียก่อน พวกอำมาตย์น่ะ เขาโวยแล้วนะไพร่ เขาตั้งกลุ่มก้อนสู้กะเมิงแระ นี่ ๆ ดูซะ เจ้าพวกไพร่
เอาสยามพารากอนกูคืนมา “กลุ่มคนเสื้อแพง” เขาลุกขึ้นทวงที่ช้อปปิ้งเค้าแล้วน่ะไพร่ ตัวน่ะไม่มีปัญญาซื้อ รับสองพันก่อนหักหัวคิวแถมเสื้อแดงหนึ่งตัวอย่างไพร่น่ะ อย่าอยู่ที่หรู ๆ มันไม่เหมาะสม คือ มันไม่เหมาะกับหน้าตาอ่ะ แล้วนี่ เข้าห้างทั้งทีเจือกไปเล่นเกมหยอดเหรียญ คาราโอเกะหยอดเหรียญ …กากจิ๊บ!!
หลังเสื้อแดงประพฤติอันธพานยึดเมือง ล้มล้างรัฐบาล สถาปนาระบบการปกครองใหม่ เร่งปฏิกิริยาต่อต้านโดยเฉพาะของคนกรุงเทพ ปรากฎการณ์เสื้อหลากสี ทั้งเสื้อชมพู เสื้อลายดอก และอื่น ๆ เริ่มมีบทบาท เป็นสงครามสีเสื้อมิติใหม่ ที่มองด้วยบางมุมมอกก็น่ารักน่าชังดี
“กลุ่มคนเสื้อแพง” ก็เป็นอีกกลุ่ม ที่ผมไม่ทราบว่าเป็นการประท้วงเชิงล้อเลียนเจออารมณ์ขันเพียงอย่างเดียวหรือมีอยู่จริง ภาพโปสเตอร์ “เอาสยามพารากอนกูคืนมา” ของกลุ่มเสื้อแพง เจอและหยิบมาจาก photo ของคุณ Jida Joyce ใน Facebook
มีที่มาจากคลิปนี้ค่ะพี่
http://www.youtube.com/watch?v=uPA-0brMoDQ
ล้อเลียนค่ะ (คงคิดกันจริงๆ แต่ก็คงไม่ออกมาประท้วงในนามกลุ่มคนเสื้อแพงหรอกมั้ง)
@Nice:
ขอบคุณครับ
ก็ไม่แน่นะ คนเราถ้าอยากจะได้อะไรคืนมามากๆ คงอดทนรอนานมากไม่ได้เหมือนกัน
เปลี่ยนเป็นเอาประเทศไทยของกูคืนมาได้มั๊ย
ไม่เอาบ้านป่าเมืองเถื่อนแบบนี้
ไม่เอาไอ้พวกชั่วๆ มาป่วนเมืองแบบนี้
เฮ้อ … วัยรุ่นเซ็ง
เมื่อวันที่ ๑๕ เมษายน ดิฉันได้ไปเยี่ยมเหล่าทหารหาญ
ผู้ถูกผู้บังคับบัญชาบังคับให้ไม่ใช้อาวุธ
เข้าไปต่อสู้กับผู้ก่อการร้ายที่มีอาวุธสงครามเพียบ
ภาพที่เห็น ส่วนใหญ่เป็นทหารเด็กคราวลูก ที่นอนเจ็บจากสะเก็ดระเบิด
บางคนมีบาดแผลบนใบหน้าจากการถูกตีจนหน้าและศีรษะแตก และยังกินอะไรไม่ได้
มาถึงเวลาประมาณ ๑๙.๓๕ น. ความโชคดีที่สุดในชีวิตก็เกิดขึ้น
ดิฉันได้มีโอกาสรอรับเสด็จ สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ
ที่โรงพยาบาลพระมงกุฏ พระองค์ท่านได้มาเยี่ยมเยียนเหล่าทหารหาญ
ที่ได้รับบาดเจ็บขณะปฏิบัติหน้าที่
ปลาบปลื้มเป็นที่สุดค่ะ
ขากลับ ดิฉันขึ้นรถแท็กซี่ ซึ่งสำรวจหางและท้ายรถ
ก็ไม่มีอะไรแดงๆ อย่างที่เว็บมาสเตอร์เคยเตือนไว้
ผ่านสวนลุมก็เจอไพร่เล่นน้ำสงกรานต์ แล้วปิดถนน ปิดสะพานต่างระดับข้ามแยก
ยิ่งใหญ่เหลือเกิน สัตว์ ไพร่ พวกนี้
เอารถกระบะ เปิดเพลงเสียงลั่นถนน เต้นระบำบนรถ ในท่วงท่าถ่อยๆ
จนสักพัก รถแท็กซี่ก็เปิดวิทยุ ๙๗.๒๕ มีเสียงนักร้องอมฮอลล์ดังขึ้น
ดิฉันเอ่ยปากถามโชเฟอร์ว่า “จะจอดรถ หรือจะปิดวิทยุ”
โชเฟอร์ตกใจและปิดวิทยุพร้อมกับบอกว่า “ขอโทษครับ”
แต่ดิฉันก็บอกให้จอด และลงจากรถเพื่อเรียกรถคันต่อไป
อย่ากลัวที่จะทำ มิเช่นนั้นมันจะกร่างให้เรากลัว