เช้าตรู่ ๒๗ กรกฎา

สวัสดีครับ หายหน้าหายตาไปร่วมสองสัปดาห์ ทั้งยังไปแบบไม่บอกไม่กล่าว ไม่มีเหตุอะไรให้น่าสงสัยครับ แต่เดิมตั้งใจจะกลับไปสามสี่วัน เนื่องจากน้องชายคนรองจะบวช แต่พอไปอยู่บ้านแล้ว อยู่แล้วอยู่ยาว เพราะมีเหตุให้จำเป็นต้องอยู่ เพิ่งจะกลับมาถึงเมื่อหัวรุ่งของวันนี้ครับ

ยังสบายดี ยกเว้นอาการโรคกระเพาะกำเริบกับปวดหลังที่เป็นเรื้อรังดีๆ หายๆ ตั้งแต่ก่อนกลับบ้าน ที่เหลือไม่มีอะไรครับ เรื่องการเมืองขอออกตัวว่าแทบไม่รู้ไม่รับทราบ เนื่องจากว่าตอนอยู่บ้านแทบไม่ได้ดูโทรทัศน์เลย จะพึ่งพาข่าวช่อง ๓ ๕ ๗ ๑๑ ก็อย่างที่ทราบว่าไม่ได้เรื่องได้ความอะไร ดูไปก็เสียเวลาทำงานครับ ดังนั้น เรื่องการเมืองบ้านเมืองขอเวลาตั้งตัวหน่อยนึงนะครับ

ขอบคุณสำหรับความเป็นห่วงที่ทิ้งไว้ในความเห็นและอีเมล ไม่รู้จะตอบอย่างไรทัน ขอใช้เวลาทยอยตอบหน่อยนึง อยู่บ้านไม่มีคอมพิวเตอร์ ห่างเครื่องนานๆ พิมพ์ไม่คล่องครับ ที่บ้านมีลูกแมวสีดำมาอยู่ใหม่ ซนอย่าบอกใคร แล้วจะเล่าให้ฟังครับ ถ่ายรูปดอกไม้สวยๆ มาหลายรูป เอาฟาแลงฯ อายุ ๕ ปีมาฝากก่อนแล้วกันนะครับ เพิ่งบานแค่ดอกเดียว ดอกไม่ใหญ่เหมือนก่อนเพราะไม่ค่อยได้ดูแล

พูดเรื่องต้นไม้มีเรื่องให้เคืองอยู่หน่อยนึง พอที่บ้านปรับปรุงบ้านใหม่ ประมาณรื้อใหม่แทบทั้งหลัง พวกที่แวะมาเยี่ยมแวะมาดูก็พร้อมใจกันแนะนำ ต้นตีนเป็ดหน้าบ้านโค่นเสียเถอะเดี่ยวรากมันจะชอนเข้าใต้บ้านพื้นจะแตก ไอ้เราก็สู้อุตส่าห์ปลูกไว้เอาร่ม บังแดดตอนเช้า พ่อเล่าว่าพอทำหลังคาใหม่เสร็จคนก็มาแนะนำให้รื้อ “รังกล้วยไม้” เพราะมันบังหลังคา ไม่สวย โถๆ พ่อคุณ จะให้หลังคาสวยเด่น ถึงขั้นต้องรื้อดงกล้วยไม้สารพัดชนิดเลยรึ สู้อุตส่าห์หาอุตส่าห์ดูแลมาหลายปี ทำเรือนให้กล้วยไม้อยู่ คนก็ได้ไปนอนหลบร้อนตอนเที่ยงด้วย พวกก็ว่าบังหลังคา ฉะนั้น ต้องรื้อ

คำตอบผมอย่างเดียว คือ “ไม่” เพราะหน้าบ้านผมเขียวขจีจนเป็นที่น่าอิจฉา ใครไปใครมาก็ชอบ ดูแล้วสบายตา เที่ยงๆ พ่อใช้ประโยชน์เป็นที่นอนหลบร้อนบ่อยๆ นกพ่อหลายกรงก็ย้ายไปไว้ในนั้น เห็นแล้วก็ชื่นตาชื่นใจ ใครมันจะบ้ารื้อเพื่อให้คนเห็นหลังคาชัดๆ!!