ประชาธิปัตย์ตั้งรัฐบาล: การเมืองเก่าอันอัปลักษณ์

ผมไม่ทราบหรอกครับว่า ผลที่สุดของการเสวนา “รัฐบาลเฉพาะกาล” ที่นำไปสู่การถวายฎีกาเมื่อ ๙ โมงเช้าวันนี้นั้นนำไปสู่อะไร แม้เบื้องแรกจะชัดในหนทางและความคิด แต่ยังต้องผ่านวิถีคิดเก่าขององคมนตรี และถึงที่สุดแล้วจะออกมาอย่างไร หรือได้ใครมาเป็นรัฐบาลเฉพาะกาล เป็นความไม่แน่นอนที่ตั้งอยู่บนความไม่แน่นอน

ขณะที่การผลัดขั้วจัดตั้งรัฐบาลซึ่งดูเหมือนจะเป็นความแน่นอนในระดับหนึ่งแล้ว ที่สำทับด้วยการแถลงข่าวของอดีตพรรคร่วมรัฐบาลวันนี้ ที่กระแสข่าวหนึ่งบอกว่า ‘คุณหญิง ๓ ปี’ สู้แค่ ๒๐ ล้าน หรือข่าว ‘ลูกห้อย’ ปัด “ทุกอย่างจบแล้วครับนาย” หรือข่าว ‘เสด็จพี่’ เหลี่ยมต่อสายตรงคนนั้นคนนี้ ดิ้นพล่านกระทั่งขอช่วย ‘คนถ่อยอุดร’ ขวัญชัย ไพรพรา ที่เรียกได้ว่าลงต่ำอย่างยิ่งแล้ว

ภาพความเคลื่อนไหวจัดตั้งรัฐบาลของพรรคประชาธิปัตย์วันนี้ทำให้ผมนึกถึงวันเก่าๆ เมื่อปี ๔๓-๔๔ ในวันที่ทักษิณ ชินวัตร ตั้งพรรคการเมือง ภาพหนึ่งถูกฉายในลักษณะเป็นความหวังอันเรืองรองของวิถีการเมืองใหม่ ที่จะไม่จมอยู่กับความขัดแย้งแบบเดิมๆ ของนักการเมืองรุ่นเก่า ที่เวลานั้นสังคม เอียนและเอือมระอาเต็มทน วังวนของการซื้อเสียง แย่งชิงจัดตั้งรัฐบาล ชิงเก้าอี้ โกงกิน ไร้เสถียรภาพและนักการเมืองคุณภาพต่ำ ทักษิณ ชินวัตร ณ เวลานั้นมีภาพของนักธุรกิจผู้ประสบความสำเร็จอย่างสูงและรวดเร็ว (จ้างโฆษณาให้ตัวเอง)เป็น ‘อัศวินคลื่นลูกที่สาม’ แห่งยุค การก่อรูปก่อร่างพรรคที่ดูดีอย่างยิ่ง (เมื่อเทียบกับนักการเมืองในขณะนั้น) เมื่อมีนักวิชาการ นักคิด นักธุรกิจ ผู้มีชื่อเสียงเข้าร่วม สำทับซ้ำจากปากทักษิณ ชินวัตรเองว่าจะไม่เอาบรรดายี้เข้าร่วม แต่ก็พริบตาหอบเอา “ไดโนเสาว์ เสนาะ” และพวกอีกสามสิบกว่าตัวเข้าร่วม ทักษิณ ชินวัตร จากนั้นก็ทั้งซื้อทั้งกวาดต้อนพรรคเน่าๆ เข้าควบรวมกับไทยรักไทย และผลงานชิ้นงามคือการดึงยี้ตัวเอ้อย่าง ‘เนวิน ชิดชอบ’ ที่เหลือคงไม่ต้องอธิบายความอะไรอีก

อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ เมื่อครั้งเข้าสู่การเมืองใหม่ๆ ได้รับเสียงตอบรับอย่างสูง ไม่ว่าจะเป็นความหล่อเหลา การศึกษา และท่วงทีที่คล้ายซับมาจากคุณชวน หลีกภัย ครั้งนั้นมีการพูดกันว่าหนุ่มคนนี้คือนายกในอนาคต สิบกว่าปีในแวดวงการเมืองแม้ไม่ใช่ของสดใหม่แต่ไม่มีข้อครหาใด เป็นนักการเมืองจำนวนน้อยหนึ่งของสภาที่ภาพลักษณ์ดี หลายภาคส่วนของสังคมคาดหวังกับนักการเมืองหนุ่มคนนี้ โดยเฉพาะกับตำแหน่งนายกรัฐมนตรี ทั้งภาพของประชาธิปัตย์ในระยะหลังที่รวมถึงบุคคลากรใหม่ๆ ค่อนข้างดีเมื่อเทียบกับพลังประชาชน แต่พลันที่เห็นอาการกุลีกุจอช่วงชิงการจัดตั้งรัฐบาล แม้ว่านายสุเทพ เทือกสุบรรณ จะบอกว่ามีการตระเตรียมกันมาร่วมเดือน แต่ก็ได้แต่ส่ายหน้า เพราะข้อจำกัดในสภาผู้แทนราษฎร พรรคประชาธิปัตย์ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากพาต้นทุนพรรคของตัวเองไปเกลือกกลั้วกับรรดาพรรคปฏิกูลตั้งรัฐบาล

และแม้สภาวะแห่งเงื่อนไขจะต่างกัน แต่อภิสิทธิ์ในวันนี้ดูไม่ต่างไปจากทักษิณในปี ๔๓ ภาพที่ไม่น่าจะมีทางเป็นไปได้อย่าง ‘เนวินโอบกอดอภิสิทธิ์’ ชวนให้นึกถึงวันที่เนวินโผกอดทักษิณในปี ๔๙

ภาพนายอภิสิทธิ์นำช่อดอกไม้เร่ไปหาบรรดาพรรคเลวต่างๆ มองอย่างไทยๆ ก็น่ารักน่าเอ็นดูอยู่ไม่หยอก แต่หากพินิจในเชิงหลักการชวนจะอาเจียนเสียมากกว่า เพราะสะท้อนความอัปลักษณ์ความเน่าความน่าขยะแขยงของการเมืองระบบเก่า ..คนที่นับว่าน่าจะดีเร่หา-กราบกรานให้บรรดาสิ่งปฏิกูลมาร่วมรัฐบาล ยิ่งเบื้องหลังที่ต่อรองกันด้วยตัวเลขในตลาดประมูลควายและเก้าอี้ดนตรียิ่งอัปลักษณ์อย่างชัดเจน ยิ่งเห็นอภิสิทธิ์หอบดอกไม้ไปหาบรรหาร ยิ่งเห็นอภิสิทธิ์หอบดอกไม้-โอบกอดเนวิน ยิ่งชวนให้ไม่สบายท้อง กระอักกระอ่วนชอบกล นักการเมืองที่ว่าดี-ดี แต่เพื่อให้ได้เป็นรัฐบาลทำได้ทุกอย่างกระนั้นหรือ? จะต้องเกลือกลั้วกับสิ่งปฏิกูลทางการเมืองก็เอาหรือ?

และนายอภิสิทธิ์ได้ตระหนักหรือไม่ว่าแต่ละคนที่เดินไปหา จะเตี้ยหมาตื่นก็ดี จะยี้ห้อยร้อยยี่สิบก็ดี ล้วนแต่ถูกตัดสิทธิ์และห้ามยุ่งเกี่ยวการเมือง จากทั้ง ๑๑๑ จากทั้ง ๑๐๙ ที่สด-หมาด

ขอโทษเถอะ ภาพนายอภิสิทธิ์สองสามวันมานี้ ไม่ต่างจากเด็กน้อยที่คมเขี้ยวอย่างสุเทพลากจูงไป-มา จับขึ้นตะกล้าแล้วหาบเร่ไป-มา ..ทุเรศสายตาเหลือประมาณ!!

เข้าใจดีว่าระหว่างนี้การช่วงชิงจังหวะเป็นเรื่องสำคัญอย่างมากสำหรับ “ความอยาก” จะจัดตั้งรัฐบาล ที่ใครช้าก็เสียเหลี่ยม แต่สำหรับพรรคจอมหลักการอย่างประชาธิปัตย์เหมาะควรหรือไม่อย่างไร ภาพคุณชวนในวันทีประกาศหลีกทางให้ชวลิตเมื่อครั้งที่แพ้โกงไป ๒ เสียงนั้น ยังเป็นมาตรฐานความเป็นสุภาพบุรุษของหัวหน้าพรรค ทั้งที่สมัยนั้นจะชิงตั้งรัฐบาลก็ได้ไม่มีใครเขาว่า

ทั้งในสภาวะการณ์ปัจจุบัน ที่อำนาจรัฐทั้งสองประกอบด้วย ๑ รักษาการนายกรัฐมนตรีเถื่อน และ ๑  ประธานรัฐสภาเถื่อน ที่บัดนี้ยังไม่ชัดว่าสภาพความเป็นประธานสภาที่จะยื่นขอเปิดประชุมสภานั้นทำได้โดยชอบด้วยกฏหมายหรือไม่ แล้วประชาธิปัตย์ที่ยึดในหลักการและกฎหมายจะเร่งเปิดประชุมทั้งที่รู้ว่าอาจจะขัดต่อกฎหมาย?

ทั้งสภาพความเป็น ส.ส. การย้ายพรรค ต่างๆ ยังเต็มไปด้วยข้อกังขาและยังไม่ได้ข้อยุติ ทำไมประชาธิปัตย์ไม่รอให้ทุกอย่างกระจ่าง หรือยื่นขอตีความกับศาลรัฐธรรมนูญ เพื่อธำรงไว้ซึ่งหลักการและนิติรัฐ? อย่างนี้จะไม่สง่างามกว่าหรือ ถูกต้องและชอบธรรมกว่าหรือ? หรือจะเดินหน้าสู่ความโสสมและหมิ่นเหม่ต่อการทำผิดกฎหมาย ..จะรีบไปหาอะไร?

เริ่มต้นด้วยความสกปรกโสมมอย่างนี้ เริ่มต้นที่มีนายทุนช่วยลงขัน เริ่มต้นเห็นเค้าลางการต่อรองตำแหน่งที่เริ่มจะออกสู่การรับรู้ ส่วนของประชาธิปัตย์เองภาพคงไม่เลวนักแต่บรรดาพรรคร่วมนั้นชวนกังขาอย่างยิ่ง ที่ต้องตั้งเป็นข้อสังเกตว่าเป็นไปเพื่อปกป้องกลุ่มทุน ที่เป็นไปเพื่องาบงบที่คาปาก-ไม่ทันกลืน ไม่ว่าตำแหน่งของชัย ชิดชอบที่ว่าจะนั่งคมนาคมที่ว่ากันว่าเป็นไปเพื่อนั่งทับคดีคิงพาวเวอร์และกินรถเมล์ ๖ พันคัน (เรื่องรถเมล์รอบนี้จะไม่ค้าน อยากเห็นคนกรุงนั่งรถเมล์แพง-อยากเห็นคน ขสมก. ตกงาน — ความแค้นส่วนตัว เพื่อความสะใจส่วนตัว!!)

ครับ เค้าลางบอกว่า การตั้งรัฐบาลที่จะมีนายอภิสิทธิ์เป็นนายกฯ นั้นจะนำพาไปสู่ความสุ่มเสี่ยงต่อการทำผิดกฎหมายหลายประการ นำไปสู่การคอรัปชั่นแบบเดิมๆ การเมืองน้ำเน่าแบบเดิมๆ ที่นักการเมืองน้ำดีอย่างนายอภิสิทธิ์ไม่มีทางหลีกเลี่ยงได้ ไหนจะต้องเตรียมเผื่อการเลือกตั้ง พูดถึงการเลือกตั้ง มีการประกาศอย่างเป็นมารยาทว่าจะไม่ส่งแข่งกันในพื้นที่ซึ่งฟังดูจะเอื้อเฟ้อแก่กันดี แต่ถามว่าแล้วไหนตัวเลือกสำหรับชาวบ้าน? นี่ใช่ระบบประชาธิปไตย? หรือว่าเป็นแค่การฮั้วกันทางการเมืองธรรมดาๆ สามัญ?

เค้าลางการเผชิญหน้าระหว่างเรากับประชาธิปัตย์โดยการนำของอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ และจูงจมูกโดยสุเทพ เทือกสุบรรณ นั้นเห็นจะอยู่ไม่ไกล เพราะนายอภิสิทธิ์ประกาศชัดต่อพี่ห้อยแล้วว่าจะแก้รัฐธรรมนูญ!!

…ก็ให้ระวังๆ ตัวไว้