หลายวันที่หายไป

ผมเพิ่งมารู้สึกตัวเมื่อเช้านี้เองแหละครับว่าตัวเองหายไปร่วมสัปดาห์ เป็นไปได้นะ ไม่มีอะไรหรอกครับ เพียงแค่ไปตั้งหน้าตั้งตาดูหนังเกาหลีมา ซอดองโย ที่เพิ่งจบไปเมื่อวาน เรื่องนี้เป็นหนังเกาหลีเรื่องแรกครับที่ดู เคยดูไม่กี่ตอนเวลากลับบ้านกลับมากรุงเทพก็ไม่ได้ดูอีก กลับไปคราวก่อนพ่อผมเกาะติดเรื่องนี้ เลยชวนให้สงสัยเพราะพ่อไม่ค่อยดูละคร เลยถามก็ได้ความว่าหนังเรื่องนี้มีการวางแผนหลายชั้นและซับซ้อน ความที่ผมไม่ได้ดูแบบต่อเนื่องเลยไม่ปะติดปะต่อ ว่าแล้วก็ ๕๐ ชั่วโมงรวดในการดูทั้งเรื่องแบบต่อเนื่อง พักนอนมั่งเป็นระยะๆ

ผมยอมรับแหละครับว่าหนังเกาหลีเรื่องซอดองโย และอาจจะเรื่องอื่นด้วย มีความละมุนในการสร้าง เรียกตามพวกเรียนปรัชญาต้องว่ามี “ความสุนทรี” –ตะก่อนก็คิดไม่ออกว่า มันจะเรียนวิชาสุนทรียศาสตร์กันไปทำไม –หนังมีความปราณีตสูงมากในการทำ การเดินเรื่อง บทสนทนาที่ประหยัดคำมากและต้องดูจากสีหน้าท่าทางที่เป็น “คนเป็นๆ ที่มีอยู่จริง” การแสดงอารมณ์ ไม่ กระด้าง-เกินจำเป็น-หยาบ-ผิวเผินอย่างหนังไทย พูดน้อยทำให้ต้องดูละเอียด การเดินเรื่องแบบนี้ชวนดูครับ มันคนละเรื่องกับหนังละครไทย ที่พูดจนน้ำลายท่วมจอแล้วรู้ก่อนว่าจะเกิดอะไร ตัวโกงก็เป็นคนจริงๆ ที่เชื่อว่าตัวเองก็ทำในสิ่งที่ถูก ไม่เป็นดำสนิทแบบหนังไทย ตัวร้ายตัวโกงก็ไม่เที่ยวหัวเราะเป็นบ้าเป็นหลังอย่างที่เห็นในละครพระเจ้าตากสิน (ที่ทำทีจะเป็นหนังฟอร์มดี แต่ทำออกมาได้หยาบโคดๆ –อ้อ ขอโทษสันดานหนังละครไทย –อีกนิด ให้พวกเขียนบทหนังละครไทยทำกับข้าวมีหวังได้เขวี้ยงจานใส่หัว เผ็ดก็เผื่อน เปรี้ยวแหลม หวานเลี่ยน ไม่มีเสน่ห์) 

ที่ว่ามาคือสเน่ห์หนังเกาหลีที่เห็นในหนังเกาหลี สุนทรียะในงานสร้าง ส่วนเนื้องเรื่องยอมรับครับว่าเขียนได้แยบยล การวางหมากในการเดินแต่ละครั้ง แต่ละก้าวน่าสนใจครับ วางกันหลายชั้นหลายตอนยากเดาทาง หมากพร้อมพลิกได้ทุกขณะไม่มีความแน่นอนและต้องปรับรับ-สู้-ถอย ตลอด น่าสนใจครับ ยอมรับว่าคนเขียนเรื่องและบทมีความลึก คม คิดหลายชั้น หนังจึงน่าดูน่าติดตามมีสเน่ห์อย่างเหลือเชื่อ ต่างกับหนังไทยยังกะหน้ามือกับหลังเท้าเปื้อนขี้หมา