ชีวิตคนเรานี่มันก็แปลกแท้ อาการเหมือนโดนผีหลอกมันวนๆ มาหาเราซ้ำๆ ไม่ได้จะเล่าเรื่องผีนะครับ แต่คำว่าผีหลอกบางครั้งเราใช้ในความหมายว่าเรื่องในอดีตกลับมาหลอกหลอน
ที่คุยเรื่องนี้เพราะนึกถึงหลายๆ เรื่องในอดีต ตั้งแต่สมัยยังเป็นหนุ่มน้อย เรียนหนังสืออยู่แถบคาบสมุทรมาลายู เรื่องของเรื่อง คือ การเลือกตั้งครั้งหนึ่งในมหาวิทยาลัย และพรรคที่ผมเป็นหัวหน้าอยู่ตัดสินใจไม่ส่งสมัครเข้าชิงดำแหน่งองค์การรบริหารองค์การนักศึกษา ทั้งที่เราชนะมาสามสมัยติดกัน (แปลกไหมที่เราบอกว่า “พอแล้ว” มาตั้งแต่ตอนนั้น) ความคิดขณะนั้นคือ เราทำงานมาต่อเนื่องและนานมากพอแล้ว พื้นฐานอะไรหลายอย่างเราวางไว้และทำไว้มากพอ น่าจะผลัดเปลี่ยนมือให้คนอื่นเข้ามาทำบ้าง เผื่อจะมีอะไรที่ต่างออกไป ..บ้านเมืองเรามีนักการเมืองที่คิดแบบนี้บ้างหรือเปล่า?
ทีนี้ เรื่องของเรื่องก็เกิด คือ พรรคที่จะลงเลือกตั้งมัน “โหลยโท่ย” จัด น้องๆ เลยถามผมว่าเฮียจะเอาไง คำตอบของผมตอนนั้นเรียบง่ายที่สุด คือ “เลือกที่จะไม่เลือก”
ในครั้งที่บ้านเมืองเรามีการเลือกตั้งครั้งสุดท้ายเมื่อปลายปีที่แล้ว มีคำถามนึงที่ถามผม เพราะทราบดีว่าผม “ไม่เอาเหลี่ยม” ว่าจะไปเลือกตั้งไหม ผมตอบง่ายๆ ตามแบบของผมว่า “ไม่ไป” ผมไม่เอาด้วยไม่บ้าจี้ด้วย และไม่ยอมเปลืองเวลา ค่าใช้จ่ายแม้สักเสี้ยวสลึงกับการเล่นบ้าจี้
บ่อยครั้งนะครับที่เราถูกจำกัดให้เลือกเพียงสองทางเลือก คือ เอากับไม่เอา เลือกกับไม่เลือก เรื่องถูกจำกัดทางเลือกนี่เป็นกับแทบทุกกรณีในชีวิตเรา เวลาจะกดตังค์จากเอทีเอ็มก็ยังต้องเลือก OK หรือ Cancle ฯลฯ แล้วไง?
ส่วนใหญ่สำหรับทุกกรณี ที่สองตัวเลือกไม่ใช่ตัวเลือกที่พึงใจ ไม่สมเหตุสมผล ไม่ใช่ตัวเลือกที่แท้จริง หรือไม่จำเป็นต้องเลือก ผมมักมีคำตอบให้ตัวเองในทิศทาง “เลือกที่จะไม่เลือก” บางที่เราก็จำเป็นต้องเป็นอิสระเหนือทางเลือก และถ้ามันเหตุผลรองรับเพียงพอ
ผมตั้งคำถามหลายอย่างกับรัฐธรรมนูญฉบับที่ลูกเสือสามัญรุ่นกิติมศักดิ์ไปออกค่ายฯ ร่างกันอยู่ในขณะนี้ โดยไม่ดูเนื้อหาเหมือนเรามีเพียงสองทางเลือกอีกแล้วคือ รับกับไม่รับ และเราไม่รู้เสียด้วยซ้ำว่าถ้าไม่รับเราจะไปเจอกับอะไร หรือต้องเป็นอิสระเหนือตัวเลือกอีกครั้ง
(หมายเหตุ: ผมไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง เชื่อมโยงใด กับกลุ่มต่อต้านรัฐธรรมนูญฉบับใหม่ หรือกลุ่มเคลื่อนไหวผลักดันเรียกร้อง รธน. ๔๐)
