อยู่บ้านเฉยๆ ก็ดีอยู่แล้ว กลับมาทำไมก็ไม่รู้? สองสัปดาห์ที่อยู่บ้านงกๆ อยู่กับงาน จิบกาแฟ เผาใบจาก ชมนกชมไม้ เหมือนจะสุขดีอยู่แล้ว แต่พี่ชัยสิครับ คอยถามอยู่เนืองๆ ว่ากลับมากรุงเทพหรือยัง ก็ได้พี่ชัยช่วยบอกเล่าข่าวสารความเคลื่อนไหวทางนี้ อย่างที่เคยบอกไปว่าไม่ได้ดูโทรทัศน์จะได้แว๊บๆ บ้างก็ช่องทีวีไทย ที่มีสารคดีน่าสนใจหลายรายการโดยเฉพาะ “ไกลบ้าน” ผมได้ดูแค่ตอนสองตอน แต่แล้วก็พาลมาต้องขุ่นมัวกับรายการ “ไทยมุง” ที่มีดาราปัญญาอ่อนสองตัวเป็นผู้ดำเนินรายการ กรณีรักชาติกับพระวิหารน่ะครับ มีไอ้อาจารย์เสื้อแดงตัวนั้นชื่ออะไรไม่ได้จดจำบอกว่ารักชาติต้องไม่เสียหน้า ไม่เกิดสงคราม แต่เสียดินแดน เสียอธิปไตย เสียทรัพยากร ถูกเขาดูถูกเหยียบหัวไม่เป็นไร?
แรกทีเดียวว่าจะเขียนถึงไอ้หมอหน้าเหียก ที่ชื่อเลี๊ยบ ที่หน้าด้านหน้าทนเหลือเกิน แถมตีหน้าตายไม่ออกแบบด้านๆ นึกๆ ไปคงไร้ประโยชน์ที่จะเขียนถึง สันดานมันเป็นแบบนั้นด่าประณามเท่าไหร่มันไม่รู้สึกรู้สาหรอกครับ ความเป็นคนมันแทบจะไม่เหลืออยู่แล้ว จรรยาบรรณแพทย์อะไรก็อย่าไปถามถึง ถ้าจะถามก็ถามหา “จรรยาบรรณสุนัขรับใช้” รับรองไอ้ตัวนี้สอบผ่าน เออ ยกให้เป็นหมาผมๆ เลี้ยงนะ ซื่อสัตย์ ด้านทน ขนาดนี้!!
ตอนอยู่บ้านใช่ว่าไม่ได้ดูโทรทัศน์แล้วจะถูกตัดขาดจากข่าวสารโดยสิ้นเชิงนะครับ ทั้งที่พยายามจะไม่ติดตามรู้ข่าว ก็ชาวบ้านบ้านป่าบ้านนอกอย่างบ้านผมเขาจับกลุ่มด่าประณามรัฐบาลสัตว์นรกขายชาติกันคึกๆ ไม่อยากได้ยินก็ต้องได้ยิน นี่ขนาดว่าพวกนี้ไม่ได้ติดเอเอสทีวีนะครับ

Posted in ภาพและเสียง, เรื่องเล่า 16 Comments »

ขอผ่านเรื่องการเมือง-บ้านเมือง เป็นการชั่วคราวนะครับ ด้วยเหตุผลว่ายังไม่ได้รับรายงาน อย่างที่บอกว่าสองสัปดาห์ที่หายไป (ไม่ใช่ ๑ ปีที่เหลี่ยมหายไป) แทบไม่ได้ดูข่าว ดูโทรทัศน์เลย
วันหนึ่งมีธุระต้องไปที่ “วัดวังม่วง” เป็นวัดเก่าแก่และมีชื่อเสียงวัดหนึ่งของอำเภอฉวาง นครศรีธรรมราช เป็นวัดในนิกายธรรมยุติ มีประวัติศาสตร์เกี่ยวข้องกับพระเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ ๕ สมัยเสด็จประทับเพื่อทรงบัญชาการขุดลอกแม่น้ำตาปีด้วยพระองค์เอง เคยมีเรือนประทับที่บัดนี้ชำรุดทรุดโทรมและถูกรื้อถอนไปแล้ว วัดก็เปลี่ยนไปมากจากหลายปีก่อนแทบไม่เหลือเค้าเดิม อาคารเก่าถูกรื้อถอนไปเกือบหมด ตึกกุฏิเจ้าอาวาสก็โอ่โถงอย่างกับบ้านคนมีเงินราคาหลายล้าน เข้าวัดไปครั้งนี้ความรู้สึกอย่างเก่าหายแทบไม่เหลือ ไม่ใช่วัดวังม่วงอย่างที่เคยรู้จัก และโบสถ์หลังใหม่เป็นโบสถ์ “พิมพ์นิยม” แบบกรุงเทพ ไม่ใช่ศิลปะใต้แบบหลังเดิม ความจริงเป็นแบบนี้เสียแทบทุกที่ครับ อิทธิพลของโบสถ์ภาคกลางหรือกรุงเทพแผ่อิทธิพลเหนือแบบศิลปะประจำภาคในลักษณะเดียวกับที่เรารับเอาอิทธิพลของวัฒนธรรมชาติอื่นเข้ามา ไม่ต่างกัน

พ่อแนะนำให้รู้จักต้นไม้ต้นหนึ่ง เรียกว่า “ต้นสาละ” บอกแค่นั้น ไม่ได้อธิบายต่อ ด้วยความที่ผมไม่ค่อยสนใจวิชาพฤกษศาสตร์นัก แรกทีเดียวเข้าใจว่าเป็นต้นสาละที่เกี่ยวข้องกับประวัติของพระพุทธเจ้า ทั้งตอนประสูติ ตรัสรู้และปรินิพาน ที่จริงสาละที่ว่านี้เรียกกันว่า “สาละลังกา”

Posted in เรื่องเล่า 1 Comment »

ประมาณอาทิตย์สองอาทิตย์ก่อนหน้าผมกลับบ้าน แม่โทรมาบอกว่าแม่มีแมวใหม่แล้ว หลังไอ้มืดหายไปเมื่อปีก่อนโน้น แมวใหม่แม่เป็นลูกแมวสีดำ แบบที่ชาวบ้านเรียกว่าเป็น “แมวฟ้าครอบ” คือ ตัวสีดำทั้งตัว ยกเว้นด้านท้องและเท้า เป็นแมวผู้ที่ถือว่าเป็นแมวลักษณะดี คนนิยมเลี้ยงไว้
แม่ตั้งชื่อเจ้าลูกแมวตัวนี้ว่า “สีนิล” แต่มักจะเรียกว่า “ตัวเอียด” คือ เจ้าตัวเล็กนั่นแหละครับ แต่กับผมดูเหมือนมันจะตอบสนองต่อชื่อ “สีดำ” มากกว่า เจ้าสีนิลเป็นลูกแมวหลังตลาดของลูกจ้างตัดยางของแม่ เด็กในตลาดเอามาเล่นสามตัว เล่นเบื่อก็ทิ้ง น้องไปเจอเจ้าสีนิลก็เอามาบ้าน แม่เอาไปทดสอบบอกที่ฉี่ที่อึ ปรากฎว่าอึฉี่เป็นที่เป็นทางแม่เลยตกลงใจเลี้ยง ปกติแม่จะไม่ชอบและไม่เลี้ยงแมวที่อึฉี่ไม่เป็นที่เป็นทาง เจ้าสีนิลก็เลยเป็นสมาชิกใหม่ของบ้านนับแต่นั้นมา
 
เจ้าสีนิลเป็นแมวที่น่ารักครับ ซนเป็นหนึ่ง ชอบอยู่ที่สูงกลางวันมักแอบนอนบนหลังคาโรงยาง เสียงมาก่อนตัวและกินเก่ง เข้าทำนองนิ่งเป็นหลับขยับเป็นกิน อ้อนเก่ง ชอบดักกัด เดิน-วิ่งตามพันแข้งพันขา และชอบขึ้นอยู่บนคน โดยเฉพาะขึ้นนั่งนอนบนบ่า

Posted in เรื่องเล่า 3 Comments »

เพิ่งกลับมาจากชุมนุมพันธมิตรครับ ง่วงหน่อยๆ แต่อยากจะเขียนให้เสียก่อนจะหมดความ “สด” วันนี้ออกจากบ้านสายกว่าที่ตั้งใจไว้ เหตุเพราะแมวหนีเที่ยวหาตัวไม่เจอ ไปขึ้นรถตู้ก็มีปัญหาหน่อยๆ เพราะผมไม่ค่อยรู้ละแวกนั้นเลยคุยกับคนขับนานสองนาน ขึ้นรถด้วยความไม่มั่นใจว่าต้องเดินไกลแค่ไหน แต่โชคช่วยครับมีพี่สาววัยกลางคนมานั่งข้างๆ บอกว่าลงตลาดนางเลิ้ง เอาละวา ไปที่เดียวกันแน่ๆ เลยบอกย้ำกับคนขับอีกทีว่าลงที่เดียวกัน พี่สาววัยกลางคนหันมายิ้มแล้วพูดเบาๆ ว่า “ไปพันธมิตรใช่ปล่าว” ผมยิ้มรับ เลยได้เพื่อนร่วมทางต่างวัยสนทนากันก็เลยทราบว่าหญิงวัยกลางคนท่าทางอ่อนโยน นิ่มนวลและเย็นคนนี้เป็นสมาชิกกองทัพธรรม
ลงรถตรง “ตลาดนางเลิ้ง” แล้วเดินข้ามฟากไปตรอกเล็กๆ วัดโสมฯ ไปแยกกันข้างเวที พี่ไปกองทัพธรรม ผมแยกไปหลังเวที (เหมือนเดิมเป๊ะ) ไปถึงข้างเวทีกำลังแถลงข่าว นักข่าวล้อมใครก็ไม่รู้ล่ะครับ มองไม่เห็นจริงๆ ตอนนั้นกำลังพลบค่ำ คนเริ่มทะยอยมากันเป็นทิว

ตำรวจตั้งแถวแนวหน้ารั้วเหล็ก ดูเข้มแข็งกว่าคราวก่อนๆ มีป้ายเขียนติดไว้ที่แผงเหล็กว่า “การชุมนุมเป็นเสรีภาพ การล้อมปราบเป็นอาชญากรรม” ไม่มีแนวกองหน้าของพันธมิตรฯ กันเหมือนเช้าวันเสาร์ที่สมัครคลั่งกลางจอ

Posted in สถานการณ์รายวัน, เรื่องเล่า 18 Comments »

สีสันอย่างหนึ่งในงานชุมนุมของชาวพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย ที่สะพานมัฆวานรังสรรค์ นอกเหนือจากการให้ข้อมูลผ่านวิทยาราชดำเนิน และสภาพคล้ายคอนเสิร์ตกลายๆ สลับการอภิปราย คือ กลุ่มศิลปินเพื่อชีวิต ที่มาปักหลักสร้างสีสันอยู่ที่มุมด้านประตูยูเอ็น มีงานศิลปะแสบๆ คันๆ หลายชิ้นครับ ผมเก็บตกบางส่วนที่ถ่ายไว้เมื่อ ๔ มิถุนายน ที่ผ่านมา

อันนี้เป็นแบบมีสายเชือกดึงให้ขยับได้ ใครผ่านไปผ่านมาเห็นไม่ยิ้มก็หัวเราะ มีอันต้องถ่ายรูปถ่ายวีดีโอเก็บไว้ ใครต้นความคิดผมไม่ได้ถาม โอ้ว โอ้ว..

Posted in เรื่องเล่า 1 Comment »