Category Archives: เรื่องเล่า

ตลาดชุมชนเอเอสทีวี

เมื่อวันอาทิตย์ (๒๑ สิงหาคม ๒๕๕๓) ที่ผ่านมา ไปที่เอสเอสทีวี ที่ถนนพระอาทิตย์ เนื่องจากศาสตราจารย์ ดร.สมปอง สุจริตกุล ไปเป็นวิทยากรในรายการสภาท่าอาทิตย์ ร่วมกับอาจารย์ปราโมทย์ นาครทรรพ มีคุณปานเทพ พัวพงษ์พันธ์ เป็นผู้ดำเนินรายการ (ดูภาพบรรยากาศในห้องส่งและคลิปวีดีโอย้อนหลังที่ฟิฟทีนมูฟ) เสร็จรายการเป็นช่วงการจ่ายตลาด ภายในรั้วบ้านเจ้าพระยาซึ่งเป็นที่ทำการเอเอสทีวี ซึ่งเข้าใจว่ามีจัดประจำทุกสัปดาห์ (และบางร้านอยู่ประจำทุกวัน) อาทิตย์นี้มีร้านเสื้อผ้ามาวางจำหน่ายหลายร้าน อย่างเช่น ร้านเสื้อของพี่ตี๋ ศิลปินที่ประสบเหตุเมื่อวันที่ ๗ ตุลา (ร้านชมรมผู้บาดเจ็บ-เสียชีวิต) ร้านของ We Love The King We Love Thailand เสื้อมูลนิธิสงเคราะห์สัตว์ของลุงจำลอง ซึ่งเสื้อจัดทำโดยพันธมิตรฯ “รักคุณเท่าฟ้า แต่รักชาติมากกว่า” … To be continue

Posted in ภาพ, เรื่องเล่า | Tagged | 2 ความเห็น

เสียงสะท้อน ถกพระวิหาร ช่อง ๑๑ “รู้แล้ว ทำแล้ว กำลังทำ”

หลังการออกรายการสดของคณะภาคประชาชนกับนายกรัฐมนตรี ทางช่อง ๑๑ เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา มีความคิดเห็นออกมาหลากหลาย ส่วนหนึ่งอาจมองไปว่าเป็นการฮั้วกันซึ่งห่างไกลจากพื้นฐานข้อเท็จจริงอย่างสิ้นเชิง ทางหนึ่งมองว่าเป็นชัยชนะของฝ่ายรัฐ ชนะด้วยลมปาก ช่วงชิงพื้นที่และความเชื่อของประชาชนผู้รับชม ณ วันนั้น ในฐานะที่เป็นคนหนึ่งของทีมงาน คณะเตรียมงานก่อนวันออกรายการสด ได้อยู่หลังกล้องตลอดช่วงดังกล่าว เห็นว่าอย่างน้อยที่สุด วัตถุประสงค์เบื้องต้นที่จะได้นำเสนอข้อมูลที่ถูก-ตรงนั้น เราได้ทำและบรรลุเป้าหมายในระดับหนึ่ง ที่จะได้ถ่ายทอด “ข้อความ” ส่วนใหญ่เคยกระจัดกระจายเป็นชิ้นข่าวเล็ก ๆ นายกฯ ได้ยอมรับ “ข้อเท็จจริง” หลายประการ ในนั้นภาคประชาชนได้ทำเป็นบันทึกในสิ่งที่นายอภิสิทธิ์ได้ยืนยันและเน้นย้ำไว้ ทั้งภาคประชาชนได้เน้นย้ำยืนยันข้อเท้๗จริง ข้อเรียกร้อง ผ่านการแถลงข่าวและเอกสารบันทึก เมื่อวันอังคารที่ผ่านมา วันรุ่งหลังการออกโทรทัศน์ ผมได้รับจดหมายน้อยฉบับหนึ่งจากผู้อวุโส ซึ่งเกิดทัน และมีส่วนรู้ระยะประชิดกับคดีพระวิหารเมื่อปี ๒๕๐๕ ส่งผ่านมาทางอีเมล สะท้อนความรู้สึกต่อการได้ติดตามการออกรายการวันนั้น สะท้อนตรงกับความรู้สึกหลาย ๆ ท่านว่านายกฯ … To be continue

Posted in ทัศนะ, เรื่องเล่า | Tagged , | 5 ความเห็น

สุนัขคาบข่าว

มีเรื่องเล่ากันว่า เมื่อสมัยแผ่นดินพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย รัชกาลที่ ๒ มีเหตุสำคัญให้ต้องเปลี่ยนเวลาเสด็จลงมาทรงบาตร จาก ๗ โมงเช้าที่ถือปฏิบัติมาแต่รัชกาลต้น เป็น ๙ โมงเช้า เหตุอันเนื่่องมาจาก “อีกา” เรื่องของเรื่องคือมีผู้หนึ่งโยนก้อนกระดาษเข้ามา ขณะที่อีกาซึ่งมักรบกวนพระสงฆ์ตอนทรงบาตรเห็นเข้านึกเอาว่าเป็นก้อนข้าวสุกก็คาบไป แล้วทิ้งไว้หน้าพระที่นั่ง กระดาษแผ่นนั้นเองทำให้ทรงทราบความว่ามีผู้คิดก่อการกบฎ จึงทรงสั่งให้ปราบเสียให้สิ้น และทรงโปรดฯ หุงข้าวสุกเลี้ยงอีกาวันละสามกะทะ ทำนุบำรุงชุบเลี้ยง เรื่องอีกากับก้อนกระดาษจึงเป็นที่มาของสำนวน “อีกาคาบข่าว” ย้อนไปสักหลาย ๆ ปี ในรัชกาลปัจจุบัน มีเรื่องเล่าตำนานใหม่ว่าด้วยเดรัจฉานอีกชนิด มีสุนัขซึ่งมิได้ทรงเลี้ยงโดยตรงแต่มีหน้าที่ต้องอยู่ดูแลในวัง สุนัขนั้นมีใจคดเห็นแก่อามิส ค่อยกางหูฟังว่า “คนใน” พูดจาอย่างไรแล้ว “บันทึกเสียง” นั้นให้คนนอก ความแตกถูกจับได้ สุนัขใจคดตัวนั้นจึงถูกขับพ้นสถานที่ เป็นที่มาของสิ่งนี้   แม้ผู้ให้อามิสและรับสารถูกขับพ้นจากเก้าอี้วันเด็ก … To be continue

Posted in เรื่องเล่า | 6 ความเห็น

หลาน ๆ ลืมตาแล้ว

ตั้งแต่เมื่อวานที่หลานเริ่มลืมตากันแล้ว เมื่อวานเจ้าตัวสีขาวเทาลืมตา แล้วก็ร้องจ้าล่ะหวั่นเล่นเอาป่วนไปทั้งบ้าน เพราะแม่ลูกตาล (แจ๋น) หายไป ลุงสำลีเอย แมวใด ๆ เอย วุ่นกันหมด อาศัยผมไปจับ ๆ จึงนิ่ง ที่กังวลใจคือแล้วแม่มันไปไหน หาทั้งบ้านไม่เห็น จนแฟนน้องปล่อยตัวออกมา เข้าไปอนู่กันในห้องโน้นกันตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ แม่ลูกตาลกลับมาทักอย่างก็เข้าสู่ภาวะปกติ เช้าวันนี้ดูหลาน ๆ เห็นลืมตากันหมดแทบทุกตัวแล้ว ข้างเดียวบ้างสองข้างบ้าง เปิดเล็กน้อยบ้างต่าง ๆ กันไป ตอนบ่ายใกล้ฝนตกแมวดำผ่านมา แวะมาดูหลาน ๆ ผมก็ได้ผู้ช่วยพาบรรดาตัวเล็กออกไปถ่ายรูปที่หน้าบ้านที่แสงเยอะกว่าข้างในหน่อย จัดฉากเสร็จสรรพก็ถ่ายไปทีละตัว ๆ พร้อมเสียงร้องระงมของนายแบบตัวแบบตัวน้อย เสียงเล็กแหลมเสียดแก้วหูใช้ได้ ระหว่างเปลี่ยนตัวนายแบบนางแบบบรรดาลุง ๆ พยายามจะแงะแง้มประตู ไม่ได้ห่วงหลานหรอกจะหนีเที่ยวกันมากกว่า ดีหน่อยที่แม่ลูกตาลไม่ค่อยวุ่ยวานกังวลกับเจ้าตัวเล็กมาก ไม่เหมือนสมัยที่คุณยายต้อยลูกอ่อน … To be continue

Posted in ภาพ, เรื่องเล่า | Tagged | 5 ความเห็น

ตาลคลอดลูก

หลังจากที่ลูกตาลหรือที่เรียกกันติดปากว่านังแจ๋น พุงกางกินจุมาร่วมสองเดือน เมื่อหลังวันเข้าพรรษา พฤหัสบดี ที่ ๒๙ เวลาเที่ยง ๆ นังแจ๋นก็พยายามปีนขึ้นไปบนตู้ลอยในครัวแล้วก็ตกลงมา ขึ้นไม่ไหว ผมอุ้มขึ้นไป นังแจ๋นก็เข้าไปอยู่ในตู้กระจก คุ้ยเขี่ยและหมกตัว อาการอย่างนี้เป็นสัญญาณอย่างนึงว่าคงใกล้เวลา ผมจัดแจงตู้ไม้ใบเดิมที่แม่ต้อยคลอดลูกมาแล้วสองครั้ง ทำความสะอาด ปูผ้า พอเสร็จแจ๋นก็ลงมาซุกตัวในตู้ แม่ต้อย สำลี สีดำ และพี่ ๆ พากันมาเฝ้า แมว ๆ คงรู้โดยสัญชาติญาณกันแล้วว่านับจากนี้จะมีอะไรเกิดขึ้น จากเที่ยงไปจนบ่ายสองกว่า ผมเฝ้าดูอาการ แจ๋นนอนนิ่ง ๆ ในนั้น ออกมานอนข้างนอกบ้าง ไปอึฉี่บ้าง แต่ไม่มีอาการชัด ๆ ว่าจะคลอดลูก ยกเว้นเวลามือไปแนบท้องจะรู้ว่าลูกแมวในท้องดิ้นและถีบตัวผิดปกติ แม่ต้อยเข้าไปดูแลใกล้ชิดมาก แจ๋นในฐานะที่ยังเป็นลูกแมวก็ออ้อนแม่กินนมแม่อยู่เป็นระยะ … To be continue

Posted in ภาพ, เรื่องเล่า | Tagged | 4 ความเห็น