ขอพักหายใจหายคอกับเรื่องการเมืองหน่อยนึงนะครับ ภาพรวมๆ เหมือนจะล็อคให้ไปทางไหนก็ยาก ถ้าจะเป็นหมากรุกต้องใช้มือระดับเซียน และเซียนอย่างกำนันเทพเทือกเหมือนจะเดินได้ดี เดินได้นิ่ม นิ่ง เนียนซะด้วย ขณะที่กระดานฟากนอมินีขุนกับเม็ดไปทางนึง เรือกับม้าไปทางนึง ไอ้คนพากษ์อยู่ข้างหลังก็ใจไวปากไว ชี้กระดานจะรุกฆาตอย่างเดียว เห็นเบี้ยมากก็เอาใหญ่ ไม่ได้ดูขุนว่ากำลังตกที่นั่งเสียหมา ..โทษที ไม่พูดการเมือง ว่าแต่เราคุยเรื่องค้าปลีกได้ใช่เปล่า?
สัตว์เลี้ยงชนิดแรกที่ผมมี คือ แมว จำได้เลือนๆ ว่ามีแมวรุ่นสามสีกับเขาตัวหนึ่ง มันอยู่กับผมไม่นานมาก รถยนต์ที่มาธุระที่บ้านถอยหลังเหยียบมันตาย ผมทั้งโกรธทั้งเกลียดเจ้าของรถคนนั้น ผูกใจเจ็บอยู่นาน ร้องไห้ลั่นบ้าน จนแม่ไม่เลี้ยงแมวอีกเลย ตอนนั้นผม ๕ ขวบเองครับ
จนเมื่อ ๑๕ ย่าง ๑๖ มีลูกแมวสามสีอายุซักเดือนนึงเห็นจะได้มาร้องอยู่หลังบ้าน เราก็เอาเข้ามาในครัว หาอะไรให้กิน ตั้งแต่ตอนนั้นมันก็ไม่ไปไหนอีกเลย อยู่ในบ้านเป็นแมวประจำบ้านหน้าตาเฉย และมันได้ชื่ออย่างเป็นทางการว่า "ศรีนวล" ตั้งแต่ที่มันมาอยู่ใหม่ๆ ผมเลี้ยงลูกนกบินหลาบอกข่าว (หรือบอกขาว -ภาษากลาง เรียก นกกางเขน) แรกๆ ก็จะงับนกผมแหละ แต่โดนไม้เรียวไม่กี่ทีก็อยู่ด้วยกันได้ (ลูกนกตัวนั้นหลังจากบินได้ก็มีอันต้องจากไป เพราะนโนบายที่ผิดพลาดของผมที่ทำให้มันไว้เนื้อเชื่อใจแมว แมวจากที่อื่นเลยมางาบมันไป) เจ้าสามสีอยู่ที่บ้านจนผมจบปริญญาตรี และมันก็แก่จนหมดสภาพและตายไปในที่สุด (ถ้านึกสภาพแมวแก่ไม่ออก ก็ให้นึกถึงคนแก่ที่บ้าน ฟันหัก หลงๆ ลืมๆ)
ถัดจากเจ้าสามสีมีสมาชิกใหม่ในบ้านอีกตัว เป็นหมาที่แม่เก็บมาเลี้ยง (คนเอามันมาทิ้งข้างถนน แม่พบเข้าเลยชวนให้มันมาอยู่ที่บ้าน) มันชื่อ "ปุ้ย" แต่ใครๆ เรียกมัน "นังเคย" (อย่าให้ต้องไขคำใต้กันเลยนะครับ ไม่สุภาพ) นังศรีนวลครอบครองอาณาจักรทั้งหมดตั้งแต่ในตัวบ้านไปจรดรั้ว ส่วนเจ้าปุ้ยอยู่ได้เฉพาะนอกตัวบ้าน ห้ามเข้าในบ้าน ไม่งั้นมีปัญหา เข้ามาในพระราชฐานชั้นในของแมวไม่ได้ (เว่อร์) อยู่ด้วยกันแต่ไม่เคยทะเลาะกันหรอกครับ หมาแมวอื่นล้ำเข้ามาภายในรั้วบ้าน ทั้งปุ้ยทั้งศรีนวลร่วมแรงร่วมใจขับไล่ เจ้าสองตัวนี้ดุทั้งคู่ครับ แต่นิสัยดีไม่ดื้อ
หลังศรีนวลแก่ตาย แม่มีแมวใหม่มาอีกตัว เป็นแมวตัวผู้สีดำขาพิการ เพราะความพิการนี่แหละแม่เลยสงสาร มันได้ชื่อว่า "ไอ้มืด" สมกับสีมันเลยแหละครับ เจ้านี่ไม่ค่อยอยู่บ้าน สาเหตุหนึ่งเพราะที่บ้านไม่ค่อยมีคนอยู่ เวลากลับมาทีร้องลั่นครัวจะเอาของกิน เวลาผมกลับบ้านจะเดินตามต้อยๆ ที่บ้านมีหมามาอยู่ใหม่อีกตัว ไอ้มืดจะมาแอบอยู่ด้านหลัง พอไปใกล้หมา มันจะออกเดินนำหน้าไปขู่หมาฟ่อๆ ไอ้ผมก็ขี้เกียจจะให้เจ้าสองตัวทะเลาะกันเลยเดินไปเสีย ไอ้มืดก็ออกเดินตามหลังมาติดๆ เรื่องไรจะอยู่ ลูกพี่ไปแล้ว จริงๆ ก็แสบพอกันทั้งคู่ครับ
ไม่กี่เดือนมานี้ผมรับแมวมาอุปการะสี่ตัว เจ้าของเดิมไม่อยากเลี้ยงแถมแม่มันโดนหมากัดตาย สิ่งที่ผมเรียนรู้จากการเลี้ยงลูกแมวทีเดียวสี่ตัว คือ ต้องเย็นให้ถึงที่สุด ไม่เย็นผมต้องเป็นบ้าได้ง่ายๆ เพราะมันโคตรป่วน ทั้งพังบ้าน รื้อข้าวของ กระโดดเกาะจนเลือดซิบๆ กวนเอาโน่นนี่จนแทบเหลืออดเลยครับ ไม่ได้ดังใจจะงอแงโวยวาย ถึงเวลาจะเอาก็เอาให้ได้ ไม่พอใจก็ข่วนๆ ฟ้อนเล็บ เรื่องของเรื่องคือคุยกันไม่รู้เรื่องสิครับ ผมอยู่กับมันหลายเดือนเลยต้องเรียนรู้ที่จะใจเย็น มองด้วยความเมตตา ไม่โมโห พยายามทำความเข้าใจกับสิ่งที่แมวพยายามจะสื่อสาร ตอนนี้เลยรู้และเข้าใจว่าจะกิน จะนอน จะฉี่ จะอึ มันมีวิธีบอก
ครับ อย่างที่บอก คนที่จะอยู่กับลูกแมวได้ต้องใจเย็นและรู้จักเมตตา หรือไม่ก็ถอดนิสัยแมวมาเสียเลย (ผมไม่ได้แขวะใครนะ โปรดเข้าใจ)
…
หมากรุกในเกมส์ตั้งรัฐบาลกำลังสนุกครับ เกมส์ปล่อยข่าวก็มัน ถ้าท่านเครียดกับผลการเลือกตั้ง เครียดกับเรื่องปากท้องดูเอาฮาได้ครับ แล้วค่อยขีดหัวไปทีละตัว ส่วน หมัก ป.ม. จากที่เคยความหวังแตกสลายจากกลุ่มงูเห่า รอบนี้เป็นความหวังสุดท้ายเที่ยวสุดท้าย ถ้าพลาดก็คือจบ หมดบุญญาธิการของคนที่คลอดออกมาด้วย "ขาหลัง" ใช้ชีวิตที่เหลือบ่นกับตัวเองในคุก
..หลังกระแสพระเครื่องรุ่น "สมเด็จเหนือหัว" วุ่น กตต.เตรียมเสียบออกพระรุ่นใหม่ "พระปิดทวาร" ปิดหู ปิดตา ปิดจมูก ปิดปาก พร้อมเปิดให้เช่าบูชาหลังปีใหม่ โห่…หิ้วววว

เป็นคนขี้เกียจตั้งชื่อ เลยมีแต่ ลูกเหมียว เบอร์ 1 2 3 ค่ะ
(เลี้ยงทีละตัว ไม่ก็อยู่คนละบ้าน)
เพศเมียล้วน จริงๆเบอร์ 2 มันมีชื่อแหละ แต่ไนซ์ดันทุรังเรียกลูกเหมียวจนคนอื่นต้องเรียกตามในที่สุด
เอ็นดูเบอร์ 3 เป็นพิเศษแต่เสียดายมันสู้ดวงไอเบอร์ 2 ไม่ได้ เพราะของเค้าแรงจริงๆ…
ประวัติเลี้ยงแมวนี่เก็บไว้เขียนลงบล็อกดีกว่า… เมื่อเปิด (แล้วมันเมื่อไร? :แลบ:)
ไม่อยากจะเชื่อว่าไนซ์จะไม่ชอบหน้าคนรักแมวอยู่คนนึง
เอ๊ะ ไหนบอกจะพักหายใจเรื่องการเมือง วกกลับมาจนได้
อดไม่ไหวกันจริงๆ เนาะ
บ้านผมก็เลี้ยงแมว แต่ผมไม่ได้เลี้ยงหรอกแม่เป็นคนเลี้ยง รักแมวกว่าลูกอีก
ส่วนผมเล่นกะมัน ได้แผลที่มือมาหลายที่เหมือนกัน มันไปอีกแบบ
ที่บ้านก็มีหมาด้วยนะ เวลาแมวออกไปข้างนอก โดนเจ้าถิ่นเล่น หมาก็ออกไปช่วย น่ารักไปอีกแบบ
แต่หมัก ป.ม. นี่ ใครเป็นใครไม่รู้ กรูจะกัด กรูจะเอา ทำให้รู้เลยว่าบางครั้ง หมาหรือแมว ยังดีกว่าคนเช่น “หมัก ป.ม.”
ผมก็เคยเลี้ยงแมวเหมือนกันแต่นานมาแล้วละตั้งแต่อายุ ยังไม่ถึง 10 ขวบ ชอบแมวมาก และต่อมาแล้วตายไปและหายไปเพราะแมาผมเอาหมามาเลี้ยงจริงๆมันก็ไม่ถูกกันอยู๋แล้วแมวมันเลย
ไม่อยู่ที่บ้านเลย ตอนดึกๆถึงมากินข้าวกินปลาที่หาไว้ให้ ทำไงได้แม่เลี้ยงหมาลูกเลี้ยงแมวเหอๆ
สิ่งที่ผมเครียดตอนนี้ก็คงจะเป็นเรื่องเรียนมากกว่า ทำได้ไม่ดีและแย่มาก
ที่ผ่านแล้วผ่านไปครับ ปล่อยเสีย แล้วตั้งหน้าตั้งตาทำสิ่งที่กำลังจะมาถึง